Δολοφόνος της σκέψης

10.01.2016

tree_ioannou

Θα δολοφονήσω τις σκέψεις
να μην απαριθμούν τις μνήμες.
Τις νύχτες που όλα ησυχάζουν
εκείνες ξυπνούν και με στοιχειώνουν.
Κάποιες φορές, περπατώντας αθόρυβα,
πότε πότε, χορεύοντας και τραγουδώντας,
άλλοτε, ψιθυρίζοντας, τις ανέχομαι.
Μα τις περισσότερες φορές
μιλώντας με σταθερά και με φωνή στεντόρεια
με τρελαίνουν
όπως τους λύκους τα ολόγιομα φεγγάρια.
Κι όταν γίνονται Πυθίες,
ζωντανεύοντας το θάνατο που πλησιάζει
πεθαίνω στην ιδέα του χαμού των αγαπημένων μου
που ριζώνει στο είναι μου,
η πιο θανατηφόρα απ' όλες, σκέψη.
Όχι δεν είναι ο θάνατος,
δεν είναι οι μνήμες που με τρομάζουν.
Είναι η ροή των γεγονότων,
ο μονόδρομος της ζωής,
η αβεβαιότητα του μέλλοντος
που με συναρπάζουν και με αλλάζουν
σε στυγνό δολοφόνο...

_

γράφει η Έλενα Ιωάννου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου