Δολοφόνος της σκέψης

10.01.2016

tree_ioannou

Θα δολοφονήσω τις σκέψεις
να μην απαριθμούν τις μνήμες.
Τις νύχτες που όλα ησυχάζουν
εκείνες ξυπνούν και με στοιχειώνουν.
Κάποιες φορές, περπατώντας αθόρυβα,
πότε πότε, χορεύοντας και τραγουδώντας,
άλλοτε, ψιθυρίζοντας, τις ανέχομαι.
Μα τις περισσότερες φορές
μιλώντας με σταθερά και με φωνή στεντόρεια
με τρελαίνουν
όπως τους λύκους τα ολόγιομα φεγγάρια.
Κι όταν γίνονται Πυθίες,
ζωντανεύοντας το θάνατο που πλησιάζει
πεθαίνω στην ιδέα του χαμού των αγαπημένων μου
που ριζώνει στο είναι μου,
η πιο θανατηφόρα απ' όλες, σκέψη.
Όχι δεν είναι ο θάνατος,
δεν είναι οι μνήμες που με τρομάζουν.
Είναι η ροή των γεγονότων,
ο μονόδρομος της ζωής,
η αβεβαιότητα του μέλλοντος
που με συναρπάζουν και με αλλάζουν
σε στυγνό δολοφόνο...

_

γράφει η Έλενα Ιωάννου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

Το λάφυρο!

Το λάφυρο!

Θέλω βρε ζωή πολύ να σε παινέψω τα καλά σου να διαλαλήσω, με άνθη αμυγδαλιάς, με κρίνους και φύλλα ελιάς να σε στολίσω.   Μα δεν στεριώνει λόγος γλυκός, ούτε χάδι τρυφερό  Σε δέρνουν βάσανα πολλά,  τρικυμίες   καταιγίδες   Ψηλές θερμοκρασίες αρρώστιες φοβερές...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου