Στην κραιπάλη του νου μου
βυθίζεται τριζοβολώντας
το λυκαυγές των ματιών σου.
Μάτωσε το μεμψίμοιρο φεγγάρι
με την ανύμφευτη ξαστεριά.
Τα θροΐσματα της αυγής
μοσχοβολούν την άνοιξη,
οδυνηρός αχνός τα 
επιφωνήματα οίστρου στο σύμπαν.
Ο ήλιος τρικλίζοντας, ξεπροβάλλει
απ' το ακατοίκητο σοκάκι,
κάνοντας βουτιές στις 
μελλοντικές μου προσδοκίες.
Ω!!! πόσο πράσινο 
θωρούν τα μάτια μου,
και το καπέλο μου
γεμάτο κόκκινες παπαρούνες.

_

γράφει ο Χάρης Παπασάββας

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!