Δυστυχισμένα ευτυχισμένοι

28.10.2016

Απόγευμα και εγώ το τραβάω σα μεσάνυχτα από το λουρί. Τι με νοιάζει εξάλλου ποια ώρα γράφει ο διάολος. Ας γράφει ό,τι μαλακίες θέλει. Εγώ γράφω μόνο τις δικές μου. Όπως τώρα. Κάθομαι με τις ώρες σε ένα παράθυρο. Από εκείνα με τη θέα την αδιέξοδη. Η πινακίδα απέξω έχει σβήσει από τα σπρέι των τραμπούκων των γειτόνων μου που δείχνουν μόνο έτσι τη μαγκιά τους. Έτσι, χωρίς προειδοποίηση, σε έφερα σε έναν δρόμο που από την αρχή δεν έμαθες πως δεν πάει πουθενά. Είμαι εγώ βλέπεις από πάνω ως κάτω, που δεν πάω πουθενά. Αδιέξοδη από τις λίγες. Απόγευμα λέει. Μα εγώ πιο στεγνή από μέρα δεν ένιωσα ποτέ.

Κάθομαι σα γατί εγκλωβισμένο πίσω από το τζάμι της μπαλκονόπορτας. Εδώ στο κέντρο τα σπίτια είναι κάπως έτσι. Σαν το δικό μου. Στενά μπαλκόνια που δε χωράνε ούτε μια καρέκλα. Τι στο διάολο τα έφτιαξαν αν δε μπορείς να βγεις έξω; Μα και κάποια πιο πλατιά, τα πολυτελείας που λέμε με τους φίλους για να αποθεώσουμε τα κόμπλεξ μας, πάλι σφραγισμένα είναι. Κλέφτες, βιαστές και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς. Κάπως έτσι κι εγώ ανακατεύτηκα με τη βία της πόλης. Δεν ξέρω αν εγκλημάτησα περισσότερο από όσο εγκληματούν οι υπόλοιποι πάνω μου. Σαν περνά ο καιρός ρουφάω από το μεδούλι του θύματος και χορταίνω. Σα λυσσασμένο ζώο τρώω ό,τι μου πετάξεις κι ύστερα σου δαγκώνω το χέρι.

Καμιά φορά, αρπάζω τα πόδια μου και τα κουνάω. Πάμε μέσα στο πλήθος σα να χωράμε. Σε συναντώ τυχαία σε περαστικούς. Σε παγκάκια άδεια. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να σε γνωρίζω κάθε φορά με μια ταλαιπώρια. Πότε σε βλέπω κλαμένο. Πότε άρρωστο. Πότε μπατίρη και άστεγο. Κι εγώ σου απλώνω το χέρι. Σε ερωτεύομαι απελπισμένο. Σε ποθώ σακαταμένο. Τι σκατά μου διδάξαν δεν ξέρω. Η ανθρωπιά μου γεννιέται από τη δυστυχία τη δική σου. Ο έρωτάς μου ξυπνά από μία καταστροφή, τη δική σου. Η φαντασίωσή μου μας θέλει διαλυμένους σε ένα κρεβάτι. Να ουρλιάζουμε από απελπισία και ανάγκη. Να ξεδιψάμε από τους δικούς μας χυμούς σε μια άνυδρη πόλη.

Απόγευμα και πάλι στη γύρα. Σα ρακοσυλλέκτης, σε ψάχνω μέσα στα σκουπίδια της Ερμού. Ανάμεσα σε κυράδες και πλουσιόπαιδα που τριγυρνάνε με τα λεφτά να τους ανοίγουν τους δρόμους. Περιμένω τη στιγμή που θα εμφανιστείς ιδρωμένος μέσα στο καφέ σου παλτό. Να γράφεις μεσάνυχτα στην καρδιά μου κι εγώ να σε αγαπάω. Να σε θέλω στο διακόπτη του γαμημένου χρόνου που μας προσπερνά και μας φθείρει. Στην παύση αυτής της παράνοιας. Να πέσω με τα πόδια μου κάτω σαν ικέτης της δικής σου φιλανθρωπίας. Να γονατίσω. Να ανταλλάξουμε ρόλους. Να ζητιανέψω τη δική σου στεναχώρια. Να την πω φιλευσπλαχνία και να τη φορέσω σαν το παλτό που φοράς.

Απόγευμα και το τσιγάρο με πνίγει. Όλο λέω να το κόψω κι όλο στα δάχτυλα κρεμιέται. Ο καπνός που εισπνέω αλλάζει την πικρή μου γεύση. Ο καπνός που εκπνέω θολώνει τη μαυρίλα τούτης της πόλης της νεκρής. Κρύβει τη σαπίλα της. Μια τζούρα και κοροϊδεύω τον εαυτό μου ότι ζει μαζί σου σε μια πόλη που μας θέλει δυστυχισμένα ευτυχισμένους.

 

_

γράφει η Alma Libre

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. sofia25164

    Φέρουν το στίγμα σου όλα όσα γράφεις Alma. Και το αποτέλεσμα των λέξεων σου είναι συγκλονιστικό!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου