Δυστυχισμένα ευτυχισμένοι

28.10.2016

Απόγευμα και εγώ το τραβάω σα μεσάνυχτα από το λουρί. Τι με νοιάζει εξάλλου ποια ώρα γράφει ο διάολος. Ας γράφει ό,τι μαλακίες θέλει. Εγώ γράφω μόνο τις δικές μου. Όπως τώρα. Κάθομαι με τις ώρες σε ένα παράθυρο. Από εκείνα με τη θέα την αδιέξοδη. Η πινακίδα απέξω έχει σβήσει από τα σπρέι των τραμπούκων των γειτόνων μου που δείχνουν μόνο έτσι τη μαγκιά τους. Έτσι, χωρίς προειδοποίηση, σε έφερα σε έναν δρόμο που από την αρχή δεν έμαθες πως δεν πάει πουθενά. Είμαι εγώ βλέπεις από πάνω ως κάτω, που δεν πάω πουθενά. Αδιέξοδη από τις λίγες. Απόγευμα λέει. Μα εγώ πιο στεγνή από μέρα δεν ένιωσα ποτέ.

Κάθομαι σα γατί εγκλωβισμένο πίσω από το τζάμι της μπαλκονόπορτας. Εδώ στο κέντρο τα σπίτια είναι κάπως έτσι. Σαν το δικό μου. Στενά μπαλκόνια που δε χωράνε ούτε μια καρέκλα. Τι στο διάολο τα έφτιαξαν αν δε μπορείς να βγεις έξω; Μα και κάποια πιο πλατιά, τα πολυτελείας που λέμε με τους φίλους για να αποθεώσουμε τα κόμπλεξ μας, πάλι σφραγισμένα είναι. Κλέφτες, βιαστές και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς. Κάπως έτσι κι εγώ ανακατεύτηκα με τη βία της πόλης. Δεν ξέρω αν εγκλημάτησα περισσότερο από όσο εγκληματούν οι υπόλοιποι πάνω μου. Σαν περνά ο καιρός ρουφάω από το μεδούλι του θύματος και χορταίνω. Σα λυσσασμένο ζώο τρώω ό,τι μου πετάξεις κι ύστερα σου δαγκώνω το χέρι.

Καμιά φορά, αρπάζω τα πόδια μου και τα κουνάω. Πάμε μέσα στο πλήθος σα να χωράμε. Σε συναντώ τυχαία σε περαστικούς. Σε παγκάκια άδεια. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να σε γνωρίζω κάθε φορά με μια ταλαιπώρια. Πότε σε βλέπω κλαμένο. Πότε άρρωστο. Πότε μπατίρη και άστεγο. Κι εγώ σου απλώνω το χέρι. Σε ερωτεύομαι απελπισμένο. Σε ποθώ σακαταμένο. Τι σκατά μου διδάξαν δεν ξέρω. Η ανθρωπιά μου γεννιέται από τη δυστυχία τη δική σου. Ο έρωτάς μου ξυπνά από μία καταστροφή, τη δική σου. Η φαντασίωσή μου μας θέλει διαλυμένους σε ένα κρεβάτι. Να ουρλιάζουμε από απελπισία και ανάγκη. Να ξεδιψάμε από τους δικούς μας χυμούς σε μια άνυδρη πόλη.

Απόγευμα και πάλι στη γύρα. Σα ρακοσυλλέκτης, σε ψάχνω μέσα στα σκουπίδια της Ερμού. Ανάμεσα σε κυράδες και πλουσιόπαιδα που τριγυρνάνε με τα λεφτά να τους ανοίγουν τους δρόμους. Περιμένω τη στιγμή που θα εμφανιστείς ιδρωμένος μέσα στο καφέ σου παλτό. Να γράφεις μεσάνυχτα στην καρδιά μου κι εγώ να σε αγαπάω. Να σε θέλω στο διακόπτη του γαμημένου χρόνου που μας προσπερνά και μας φθείρει. Στην παύση αυτής της παράνοιας. Να πέσω με τα πόδια μου κάτω σαν ικέτης της δικής σου φιλανθρωπίας. Να γονατίσω. Να ανταλλάξουμε ρόλους. Να ζητιανέψω τη δική σου στεναχώρια. Να την πω φιλευσπλαχνία και να τη φορέσω σαν το παλτό που φοράς.

Απόγευμα και το τσιγάρο με πνίγει. Όλο λέω να το κόψω κι όλο στα δάχτυλα κρεμιέται. Ο καπνός που εισπνέω αλλάζει την πικρή μου γεύση. Ο καπνός που εκπνέω θολώνει τη μαυρίλα τούτης της πόλης της νεκρής. Κρύβει τη σαπίλα της. Μια τζούρα και κοροϊδεύω τον εαυτό μου ότι ζει μαζί σου σε μια πόλη που μας θέλει δυστυχισμένα ευτυχισμένους.

 

_

γράφει η Alma Libre

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι θόρυβοι τού δρόμου: η “μουσική” του

Οι θόρυβοι τού δρόμου: η “μουσική” του

Δεν ξέρω τι λέτε εσείς, μα σε εμένα οι θόρυβοι του δρόμου, μεγάλοι ή μικροί, στην όποια ώρα της μέρας ή της νύχτας μου, μού κρατούν μιαν ιδιότυπη συντροφιά. Ακόμη και αυτός του απορριμματοφόρου του δήμου, είτε αυτού των 12 το βράδυ, είτε εκείνου των 6 το...

Δεν μπορώ να διαβάσω το βράδυ

Δεν μπορώ να διαβάσω το βράδυ

Δεν μπορώ να διαβάσω το βράδυ...Τι υπάρχει το βράδυ;Ζωή ή θάνατος;Ανυπαρξία ή ύπαρξη;Τριβή ή παθητικότητα;Παραπέτασμα ή παραδοχή;Το βράδυ επικοινωνείς με το πνεύμα σου= ΖΕΙΣΤη μέρα επικοινωνείς με τους άλλους= ΠΕΘΑΙΝΕΙΣΤο βράδυ μεταμορφώνεσαι σε μύγα,...

Νυχτερινή απαγγελία

Νυχτερινή απαγγελία

«Α πα πα πα, τι είναι αυτό πια με σένα βρε παιδί μου; Γλώσσα δεν έβαλες μέσα σου όλη τη νύχτα απόψε. Μα γιατί άραγε; Πρόβαρες τα καινούρια σου ποιήματα και σε ενέπνεε αυτό να το κάνεις μέχρι τα χαράματα; Έστησα μεν αυτί να ξεχωρίσω τι έλεγες αλλά στ’ αυτιά...

Νυχτερινή απαγγελία

Όταν έρχεσαι…

Όταν έρχεσαι για μένα θα το φωνάζεις. Θα λες το όνομά μου με έναν τρόπο καθηλωτικό. Όταν με ζητάς θα το έχει ζητήσει πρώτα ολόκληρο το σώμα σου. Όταν έρχεσαι για μένα δεν θα κρύβεσαι πίσω από μάσκες δειλίας και ατολμίας. Θα μου απευθύνεσαι σταράτα με τα μάτια σου να...

Φωτιά…

Φωτιά…

Άκουσα τη νύχτα να έρχεται και κρύφτηκα μέσα στις σκιές του αμαρτωλού εαυτού μου, περίμενα ανυπόμονα να σβήσει και το τελευταίο φως από τον ορίζοντα για να χαθεί κάθε υποψία από τον άνθρωπο που έχει αρχές, ήθος, θρησκεία και βγήκα στο δρόμο. Η βροχή έπεφτε με ορμή,...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Φωτιά…

Φωτιά…

Άκουσα τη νύχτα να έρχεται και κρύφτηκα μέσα στις σκιές του αμαρτωλού εαυτού μου, περίμενα ανυπόμονα να σβήσει και το τελευταίο φως από τον ορίζοντα για να χαθεί κάθε υποψία από τον άνθρωπο που έχει αρχές, ήθος, θρησκεία και βγήκα στο δρόμο. Η βροχή έπεφτε με ορμή,...

Σκοπός

Σκοπός

Ακόμα ένα βλέμμα λατρείας σου, που με αγκυλώνει. Μη με κοιτάζεις. Η εικόνα μου ξεθωριάζει καθώς βουλιάζω σε σκοτεινό ουρανό. Μα μην τρομάζεις. Είμαι ασφαλής. Τυλίγομαι σφιχτά με τον ιστό μιας αράχνης και περιμένω. Την περιμένω. Και γίνομαι θύτης και θύμα. Εκτελεστής...

Έρωτας

Έρωτας

Είσαι το σημείο εκείνο που όλα τα όνειρά μου ενώνονται. Οι μαθηματικοί το αποκαλούν "τομή". Εγώ, πάλι, "έρωτα"... -             γράφει ο Μάριος Τσακρής

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. sofia25164

    Φέρουν το στίγμα σου όλα όσα γράφεις Alma. Και το αποτέλεσμα των λέξεων σου είναι συγκλονιστικό!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου