Είμαι μικρός, μην το ξεχνάς

12.03.2016

hands_baby

Κρατώ το χέρι σου μάνα

το ένα σου χέρι

το άλλο το κατάπιαν

τα συντρίμμια στη Ράκκα, τη Χόμς, το Κομπάνι

την ώρα που μου έγνεφες κουράγιο

αποχαιρετώντας τον πατέρα

στο τελευταίο του της φρίκης ταξίδι.

Είναι παγωμένο το χέρι σου μάνα

έχει τόσο κρύο τις άστεγες νύχτες

κάτω από τα θλιμμένα αστέρια

το νιώθω στο κορμί μου

- όσο μου έχει απομείνει-.

Ήρθε η σειρά μου

να φροντίσω την απελπισία σου

αλλά είμαι μικρός

και δεν γνωρίζω τον τρόπο.

Μου το υποσχέθηκες μάνα

εκείνο το παιχνίδι της καλύτερης μέρας...

Και τώρα μονάχος

δεν έχω άλλα βήματα

ούτε καν άλλα δάχτυλα

να το ψάξω στης καρδιάς μου το χάος.

Ματώνω χωρίς εσένα μάνα

είμαι μικρός

μην το ξεχνάς.

 

_

γράφει η Καλλιόπη Δημητροπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Μου το υποσχέθηκες μάνα
    εκείνο το παιχνίδι της καλύτερης μέρας…”

    “Ματώνω χωρίς εσένα μάνα
    είμαι μικρός
    μην το ξεχνάς”

    Μάτωσες τη δική μου καρδιά, Καλλιόπη μου…

    Απάντηση
  2. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    ΕΥΓΕ Καλλιόπη,
    Πόσα μπορούν να κρυφτούν πίσω από τις αράδες ενός ποιήματος, αλήθεια!!!!!!!!!!!! Μυριάδες συναισθήματα σε όλες τις αποχρώσεις της ψυχικής διάθεσης που μοιάζει με ανελκυστήρα στο κενό…. Πότε πάνω …πότε κάτω… ανάλογα με τα κουμπιά που ‘πατούν’ κάποιοι στον όλεθρο του καθημερινού μας πολέμου!

    Απάντηση
  3. Litsa Dimitropoulou

    Ματώνουμε όλοι μας με τόση ανημπόρια γύρω μας….δυστυχώς όταν παιδιά υποφέρουν έχουμε σαν πλάνήτης ξοφλήσει! Σας ευχαριστώ πολύ!

    Απάντηση
  4. Σοφία Ντούπη

    Συγκλονιστικό!!! Δεν έχω λόγια!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου