Είμαι μικρός, μην το ξεχνάς

Δημοσίευση: 12.03.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

hands_baby

Κρατώ το χέρι σου μάνα

το ένα σου χέρι

το άλλο το κατάπιαν

τα συντρίμμια στη Ράκκα, τη Χόμς, το Κομπάνι

την ώρα που μου έγνεφες κουράγιο

αποχαιρετώντας τον πατέρα

στο τελευταίο του της φρίκης ταξίδι.

Είναι παγωμένο το χέρι σου μάνα

έχει τόσο κρύο τις άστεγες νύχτες

κάτω από τα θλιμμένα αστέρια

το νιώθω στο κορμί μου

- όσο μου έχει απομείνει-.

Ήρθε η σειρά μου

να φροντίσω την απελπισία σου

αλλά είμαι μικρός

και δεν γνωρίζω τον τρόπο.

Μου το υποσχέθηκες μάνα

εκείνο το παιχνίδι της καλύτερης μέρας...

Και τώρα μονάχος

δεν έχω άλλα βήματα

ούτε καν άλλα δάχτυλα

να το ψάξω στης καρδιάς μου το χάος.

Ματώνω χωρίς εσένα μάνα

είμαι μικρός

μην το ξεχνάς.

 

_

γράφει η Καλλιόπη Δημητροπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Άνθρωπε

Άνθρωπε

Άνθρωπε. Αιώνια σκλάβε του χρόνου και της ματαιότητας σε έναν κόσμο αρετής και κακίας. Παλεύεις να γίνεις κάτι. Να αποκτήσεις ελευθερία. Και έτσι βρίσκεις τον εαυτό σου. Ενώ άλλες φορές τον χάνεις.  Πριν καν τον καταλάβεις…   _ γράφει η Διώνη...

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Άκουσέ με, Ουρανέ

Άκουσέ με, Ουρανέ

πρόλογος   σαν βραδιάζει και ο Πύργος πέφτει μία φίλη μου κρατάει το χέρι  και λέει δες! το αστέρι μας είναι ακόμα εκεί   θαρρώ πως είναι ψέμα δεν συνηθίζω άλλωστε να συλλέγω αστέρια αν και τα άδεια χέρια μου κάποτε γυμνά σμίγανε με τον ουρανό   δυο δυο...

Καημός

Καημός

Πού πας ψυχή γυρεύοντας την αγκαλιά, το χάδι, ακροβατώντας σε κλωστή αναζητείς το βράδυ, το λόγο το γλυκύ.   Εστέρεψες, απόκαμες μες της ζωής τη λήθη, τα βάσανα σε στράγγιξαν, οι έννοιες και τα λάθη,  τούτο το αβούητο το βράδυ.   Παλεύοντας να κρατηθείς απ’...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Μου το υποσχέθηκες μάνα
    εκείνο το παιχνίδι της καλύτερης μέρας…”

    “Ματώνω χωρίς εσένα μάνα
    είμαι μικρός
    μην το ξεχνάς”

    Μάτωσες τη δική μου καρδιά, Καλλιόπη μου…

    Απάντηση
  2. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    ΕΥΓΕ Καλλιόπη,
    Πόσα μπορούν να κρυφτούν πίσω από τις αράδες ενός ποιήματος, αλήθεια!!!!!!!!!!!! Μυριάδες συναισθήματα σε όλες τις αποχρώσεις της ψυχικής διάθεσης που μοιάζει με ανελκυστήρα στο κενό…. Πότε πάνω …πότε κάτω… ανάλογα με τα κουμπιά που ‘πατούν’ κάποιοι στον όλεθρο του καθημερινού μας πολέμου!

    Απάντηση
  3. Litsa Dimitropoulou

    Ματώνουμε όλοι μας με τόση ανημπόρια γύρω μας….δυστυχώς όταν παιδιά υποφέρουν έχουμε σαν πλάνήτης ξοφλήσει! Σας ευχαριστώ πολύ!

    Απάντηση
  4. Σοφία Ντούπη

    Συγκλονιστικό!!! Δεν έχω λόγια!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου