Select Page

Είναι φθινόπωρο, αλλά…

Είναι φθινόπωρο, αλλά…

Είναι φθινόπωρο. Τέτοια εποχή θα έπρεπε να πήγαινες στη δουλειά, αλλά δεν πας. Είναι φθινόπωρο. Θα άνοιγες τα χέρια σου και μέσα στις παλάμες σου θα έπεφταν νοτισμένα φύλλα από τα δέντρα του σπιτιού που μεγάλωσες. Εδώ όμως που βρίσκεσαι δεν έχει δέντρα. Είναι φθινόπωρο. Θα έσβηνες τα κεράκια από την τούρτα σου και θα γιόρταζες με τους φίλους σου. Δεν υπάρχουν όμως τώρα κεράκια. Όλα είναι σκοτεινά. Το φθινόπωρο, ήταν η αγαπημένη σου εποχή. Ήταν η εποχή σου. Φθινόπωρο ήταν όταν γεννήθηκες, όταν είπες τις πρώτες σου λέξεις, όταν γνώρισες τον πρώτο σου έρωτα. Φθινόπωρο ήταν και όταν…
Ήταν φθινόπωρο και είχατε κανονίσει να πάτε ένα ταξίδι. Μόνοι σας. Ήσουν ενθουσιασμένη. Επιτέλους είχατε περάσει στο επόμενο στάδιο. Ένιωθες πολύ τυχερή. Εκείνος ήταν καλός, ευγενικός. Αυτό ακριβώς χρειαζόσουν. Μόλις φτάσατε, σου ζήτησε το διαβατήριο σου. Ήταν καλύτερα, είπα, να το κρατήσει αυτός, γιατί στην τσάντα σου μπορεί και να σου το κλέβανε. Εσύ συμφώνησες και του το έδωσες. Συμφώνησες και του παρέδωσες όλη σου τη ζωή.
Ήταν φθινόπωρο. Περπατούσατε σε ένα στενό δρομάκι. Εσύ χαμογελαστή. Εκείνος σοβαρός. Σταματήσατε σε ένα ερειπωμένο σπίτι. Σου έπιασε το χέρι. Άνοιξε την πόρτα. Ο μεταλλικός ήχος του μεντεσέ σε έκανε να ανατριχιάσεις. Αυθόρμητα πήγες να κάνεις ένα βήμα πίσω. Σου έσφιξε το χέρι. Άρχισε να σε τραβάει προς τη σκάλα. Δεν καταλάβαινες. Δεν ήξερες τι έπρεπε να κάνεις. Τον ακολούθησες. Μπήκατε σε ένα δωμάτιο. Καθισμένη σε ένα γραφείο ήταν μια γυναίκα και από πίσω της στέκονταν δύο άντρες. Εκείνος άφησε το χέρι σου. Έβγαλε από την τσέπη του το διαβατήριό σου και της το έδωσε. Έκανες να τον πλησιάσεις. Να του ζητήσεις εξηγήσεις. Δυο χέρια σε άρπαξαν. Ένας από τους άνδρες ήταν πίσω σου και έμπηγε τα δάχτυλά τους στους ώμους σου. Άρχισες να ουρλιάζεις. Εκείνος άνοιξε την πόρτα. Χτυπιόσουν. Ο άνδρας σε πέταξε στο πάτωμα. Εκείνος βγήκε με σταθερό βήμα από το δωμάτιο. Ο άνδρας έπεσε πάνω σου. Προσπαθούσες να απελευθερωθείς. Ένιωσες τα χέρια του να σου σηκώνουν άγρια τη φούστα. Εκείνος έκλεισε την πόρτα πίσω. Έξω ακούστηκαν οι ψιχάλες την πρώτης φθινοπωρινής βροχής.
Είναι φθινόπωρο. Δεν ξέρεις πόσος καιρός έχει περάσει. Μπορεί μέρες. Μήνες. Χρόνια. Το μυαλό σου είναι κενό. Δε θυμάσαι τίποτα. Προσπαθείς να τα ξεχάσεις όλα. Όλα. Ακόμα και το πόσο ευτυχισμένη ήσουν παλιά. Δε σε βοηθάει. Το μόνο που κάνει είναι να σε συντηρεί. Δε μπορείς όμως να ξεφύγεις. Δεν έχεις καμία ελπίδα. Πρέπει να ξεχάσεις. Πρέπει. Αν χάσεις κάθε ελπίδα, ίσως και να τα καταφέρεις. Θα κλείσεις τα μάτια και θα το κάνεις. Θα το κάνεις;
Είναι φθινόπωρο.

 

_

γράφει η Miss Μανταρίνη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ’ αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ’ αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!