Εικονική πραγματικότητα

22.04.2018

 

Τις ξάστερες νύχτες

που ο ουράνιος θόλος

γέμιζε με ατίθασες

φωτεινές πυγολαμπίδες

έβγαινα στον εξώστη

του σπιτιού μου

κι ατένιζα

με αχόρταγο βλέμμα

τους μακρινούς πρεσβευτές

του Σύμπαντος.

 

Ανάμεσα τους

ένα αστέρι

που έμοιαζε πιο λαμπερό

από τα άλλα

σα να ’θελε

να τραβήξει την προσοχή μου.

 

Έτσι

τις ξάστερες νύχτες

που ο ουράνιος θόλος

γέμιζε με ατίθασες

φωτεινές πυγολαμπίδες

έβγαινα στον εξώστη

του σπιτιού μου

κι αφηνόμουν στη μαγεία

του ενός

του μοναδικού εκείνου αστεριού

που σκόρπαγε απλόχερα

την λαμπρότητα της ύπαρξής του.

Μου ήταν αδύνατο να υπολογίσω

- αυτό μόνο κάποιοι ειδήμονες

με τον υπερσύγχρονο εξοπλισμό

που διαθέτουν

μπορούν να το κάνουν -

την απόσταση που με χώριζε

από το αστέρι αυτό

μα ήμουν βέβαιος

πως δεν ήταν λιγότερο

από μερικά εκατομμύρια

Έτη Φωτός.

 

Ξαφνικά

μια ξάστερη νύχτα

σαν αυτές

που συνήθιζα να βγαίνω

στον εξώστη

του σπιτιού μου

και να θαυμάζω

τον αδιάλειπτο θαλασσοπόρο

της απεραντοσύνης

του άυλου ωκεανού

του ερέβους

- που για καιρό με συντρόφευε

στις ευφάνταστες νυχτερινές μου

αναζητήσεις -

το έχασα από τα μάτια μου.

 

Δεν το ξανάδα από τότε.

 

Μια μέρα

καθώς έπινα αμέριμνος

με μικρές, αργές ρουφηξιές

τον καφέ μου

ξεφυλλίζοντας ταυτόχρονα

την καθημερινή μου εφημερίδα

στάθηκα εμβρόντητος

σε μια είδηση

γραμμένη στα «ψιλά»

με αχνούς χαρακτήρες

πλάγιου τύπου:

«Το αστέρι Χ

εγκόλπιο αποκατάστασης

στις μονότονες νύχτες μας

τις οποίες φώτιζε

με συνέπεια

έσβησε οριστικά

πριν από Ψ εκατομμύρια

Έτη Φωτός».

_

γράφει ο Χρήστος Παπαγεωργίου

 

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Θα σε περιμένω

Θα σε περιμένω

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου