Εκείνοι οι άνθρωποι

7.09.2016

Είναι και εκείνοι οι άνθρωποι...
Που γράφουν δυνατά μέσα στην ψυχή σου και πάνω στην καρδιά σου.
Που σε αναστατώνουν με το βλέμμα τους, μ’ ένα άγγιγμα μ’ ένα χάδι.
Έρχονται σαν σίφουνες και στροβιλίζουν τα φύλλα σου,
σε ξυπνούν απ το λήθαργο που βρίσκεσαι.
Σε δροσίζουν με τα φιλιά τους καταμεσής του καλοκαιριού.
Σου τραγουδούν το τραγούδι της άνοιξης και του έρωτα,
συνοδευόμενο με την μουσική της άρπας.
Ακολουθείς τον ρυθμό μαγεμένη, γοητευμένη, παραδομένη.
Μονάχα χορεύεις , αφήνεις την ψυχή σου να γευτεί τον μοναδικό τούτο χορό,
ξεχνάς για λίγο τη λογική και απλά αισθάνεσαι.
Η πρωινή δροσοσταλιά του φιλιού τους σου δίνει ζωή.
Η μεθυστική του γεύση σε συνεπαίρνει.
Μα εκείνο που που σε αιχμαλωτίζει είναι ο τρόπος που σε διεκδικούν.
Δεν διστάζουν να σε πολιορκήσουν, να γίνουν στα μάτια σου παιδιά, να σου ξεγυμνωθούν.
Μάλλον αυτό πιστεύεις εσύ, πως ξεγυμνώνουν την ψυχή τους.
Γιατί όταν καταφέρουν να κερδίσουν την δική σου ψυχή,
αποχωρούν αθόρυβα. Τυλιγμένοι σε μια σιωπή,
μ’ ένα πέπλο ησυχίας αφόρητης.
Το μόνο πράγμα που ακούς, είναι ο αντίλαλος σου και ένα τεράστιο γιατί.
Για το οποίο ποτέ δεν παίρνεις απάντηση.
Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν, έρχονται με θόρυβο σαν διεκδικητές
και αποχωρούν αθόρυβα σαν κλέφτες!!!

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Βάσω Καρλή

    Τι όμορφα που σε διεκδικούν και πόσο ύπουλα υποχωρούν. Μου άρεσε πάρα πολύ

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου