Εκείνοι οι άνθρωποι

Δημοσίευση: 7.09.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

Είναι και εκείνοι οι άνθρωποι...
Που γράφουν δυνατά μέσα στην ψυχή σου και πάνω στην καρδιά σου.
Που σε αναστατώνουν με το βλέμμα τους, μ’ ένα άγγιγμα μ’ ένα χάδι.
Έρχονται σαν σίφουνες και στροβιλίζουν τα φύλλα σου,
σε ξυπνούν απ το λήθαργο που βρίσκεσαι.
Σε δροσίζουν με τα φιλιά τους καταμεσής του καλοκαιριού.
Σου τραγουδούν το τραγούδι της άνοιξης και του έρωτα,
συνοδευόμενο με την μουσική της άρπας.
Ακολουθείς τον ρυθμό μαγεμένη, γοητευμένη, παραδομένη.
Μονάχα χορεύεις , αφήνεις την ψυχή σου να γευτεί τον μοναδικό τούτο χορό,
ξεχνάς για λίγο τη λογική και απλά αισθάνεσαι.
Η πρωινή δροσοσταλιά του φιλιού τους σου δίνει ζωή.
Η μεθυστική του γεύση σε συνεπαίρνει.
Μα εκείνο που που σε αιχμαλωτίζει είναι ο τρόπος που σε διεκδικούν.
Δεν διστάζουν να σε πολιορκήσουν, να γίνουν στα μάτια σου παιδιά, να σου ξεγυμνωθούν.
Μάλλον αυτό πιστεύεις εσύ, πως ξεγυμνώνουν την ψυχή τους.
Γιατί όταν καταφέρουν να κερδίσουν την δική σου ψυχή,
αποχωρούν αθόρυβα. Τυλιγμένοι σε μια σιωπή,
μ’ ένα πέπλο ησυχίας αφόρητης.
Το μόνο πράγμα που ακούς, είναι ο αντίλαλος σου και ένα τεράστιο γιατί.
Για το οποίο ποτέ δεν παίρνεις απάντηση.
Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν, έρχονται με θόρυβο σαν διεκδικητές
και αποχωρούν αθόρυβα σαν κλέφτες!!!

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Μυρτώ

Μυρτώ

Τρίτη και δεκατρείς εχθές, δεν βγήκα από το σπίτι, στο κολυμβητήριο να πάω, απέφυγα. Κοιμήθηκα ώρες πολλές, ώρες πολλές κοιμάμαι, έχοντας ύπνο καλόν. Ξυπνώντας εχθές το πρωί στις ένδεκα (στις δώδεκα κοιμήθηκα ξανά), ολοκλήρωσα κάτι, που, από προχθές, Δευτέρα, του μήνα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Μυρτώ

Μυρτώ

Τρίτη και δεκατρείς εχθές, δεν βγήκα από το σπίτι, στο κολυμβητήριο να πάω, απέφυγα. Κοιμήθηκα ώρες πολλές, ώρες πολλές κοιμάμαι, έχοντας ύπνο καλόν. Ξυπνώντας εχθές το πρωί στις ένδεκα (στις δώδεκα κοιμήθηκα ξανά), ολοκλήρωσα κάτι, που, από προχθές, Δευτέρα, του μήνα...

Ροζ

Ροζ

Πάντα το έλεγε η μάνα μου: “Μάλλιασε η γλώσσα μου, μην βάζεις τα άσπρα με τα χρωματιστά, θα χαλάσουν τα ρούχα”. Μα εγώ μια ζωή, ανοικοκύρευτη.  “Ξερω τι σου λέω,  θα προσέχω”. Πήρα όλη την μπουγάδα, Και τα’μπλεξα. Τα ‘μπλεξα όλα.  Και τώρα βρίσκομαι εδώ, Να κλαίω πάνω...

Εκφοβισμός

Εκφοβισμός

Δεν έχει ουδεμία αξία να γράψω ή να μιλήσω για όσα έχω περάσει.   Δεν έχω ανάγκη από βλέμματα λύπησης ή λόγια θαυμασμού.   Διατηρώ την ανθρωπιά, αλλά και την επιμονή μου. Αυτό μόνο αξίζει να εκμυστηρευτώ.   _ γράφει ο Νικόλαος...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Βάσω Καρλή

    Τι όμορφα που σε διεκδικούν και πόσο ύπουλα υποχωρούν. Μου άρεσε πάρα πολύ

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου