Εμείς γι’ αλλού κινήσαμε… γι’ αλλού

13.05.2016

 

train_lovers_b

Είδα ασυνήθιστα πράγματα σε τούτη εδώ τη ζωή. Και σήμερα που χάθηκα για λίγο σε μια στάλα της, σκοτείνιασε ο ουρανός και οι θύμησες σωριάστηκαν στα πόδια μου.
Δεν έκανα περιττές διαδρομές. Έτρεξα αμέσως στην πλατεία της άνοιξης, εκεί που έρχονται και φεύγουν τα τρένα. Τώρα πια δεν έχω λόγο να φοβάμαι, είναι πολύ αργά. Ακάνθινο στεφάνι φόρεσα κι έφτασα ως εδώ, στεφάνι που στάζει αίμα.
Μια καταιγίδα δάκρυα σκόρπισε την απελπισία μου και τη θύμηση που με συνόδευε μελαγχολικά. Το μυαλό μου ούρλιαζε, η σκέψη μου έψαχνε γωνιά να ζεσταθεί, πριν την τυλίξει η παγωνιά και η καταχνιά της πόλης. Χόρευε και στροβιλίζονταν μέχρι τελικής πτώσεως.
Και τότε έγειρε πάνω στο πονεμένο σύννεφο να ξαποστάσει.
Μια μέρα βροχερή ήταν του Μάη και σε βρήκα να στέκεις εκεί στη μέση της πλατείας. Το βλέμμα μου άγγιξε τη σιωπή της ερημιάς σου. Έπιανα στην ψυχή μου τη σκέψη σου καθώς βάδιζες μόνος κι αδιάφορος ατενίζοντας το σταθμό των τρένων.
Τόσος κόσμος κι εμείς μόνοι μας, να σπάει το κεφάλι μας η σιωπή και να αναλογιζόμαστε τα φεγγάρια που έφυγαν. Πού πήγαν άραγε;
Δίπλα στους άλλους μ' ένα πόλεμο στο μυαλό μας, ψάχναμε τον κόσμο, μα αυτός ταξίδευε.
Όλα θα περάσουν, μου έγνεψες, και ο πόνος και η θλίψη. Τόσο δρόμο κάναμε να φτάσουμε ως εδώ, κάποτε οι άνθρωποι θα μας νιώσουν. Και τότε άπλωσες τα χέρια σου στον ουρανό, μου είπες να διαβούμε μαζί τις αναμνήσεις κι εγώ έτρεξα κοντά σου. Ακολουθούσαμε τα βήματα της μοναξιάς που σέρνονταν σε χλωμές όψεις, χαραγμένα πρόσωπα και ζωής αναφιλητά. Κι η βροχή άρχισε το τραγούδι της, μα τόση ερημιά πώς να την ποτίσει; Οι στάλες της δροσιάς στο πρόσωπό σου στην καυτή σου ανάσα. Κι εγώ παγιδευμένη στον κλοιό της πλατείας με τις θύμησες να με βαραίνουν.
Η βροχή δυνάμωνε, μα εσύ εκεί να αναπολείς στο παραλογισμό σου τη γλύκα των αναμνήσεων.Τα λουλούδια του Μάη μαραίνονταν, τα 'καιγε η βροχή. Μόνο μ' ένα θλιμμένο χάδι ξέπλυνε λίγο μαύρο απ' τον παραλογισμό μας και τις κρύες μέρες μας.
Ξαφνικά το τρένο σφύριξε τρεις φορές στο σταθμό. Η αποβάθρα του αποχωρισμού λυπημένη, όπως και το τρένο του ονείρου μας. Εγώ κι εσύ δυο εραστές μοναχικοί, το χάσαμε το ταξίδι. Ας ξαποστάσουμε για λίγο στο σταθμό της ζωής. Κι όταν τα λουλούδια της άνοιξης ξανανθίσουν κι η μαγιάτικη δροσιά μπεί στα όνειρά μας, θα ξαναβρεθούμε στο σταθμό για να τολμήσουμε ξανά.
Γιατί τα τρένα πάνε κι έρχονται στα όνειρά μας, δε σταματούν ποτέ. Κάποιο θα 'ναι και το δικό μας μοναχικέ μου εραστή...

 

_

γράφει η Ελένη Φλεμετάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Με μούσκεψε η βροχή μιας έμπνευσης που λείπει τόσο πολύ για να διώξει την ξεραήλα του αδιάφορου ΣΗΜΕΡΑ και του αδυσώπιτου ΧΘΕΣ….
    ΜΠΡΑΒΟ ΕΛΕΝΗ!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  2. Ελένη Φλεμετάκη

    Σ’ευχαριστώ πολύ Χρυσούλα. Τι σύμπτωση…. Τώρα που η μαγιάτικη δροσιά μπήκε στα όνειρά μας ξεκινάμε μαζί το ταξείδι… Ας το απολαύσουμε… Καλό Σ/Κ……..

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου