Επίσημο ένδυμα

13.03.2016

work_time

Κάπως έτσι ξεκινούν όλα
από έναν χτύπο δειλό στο περβάζι
από ένα φύσημα του αγέρα,
που χαϊδεύει τα παραθυρόφυλλα
από το κορίτσι της Άνοιξης,
που κάνει συλλογή από φθινοπωρινά φύλλα.
Έρχονται οι θύμησες τότε
εισβάλλουν με θράσος
στην τακτοποιημένη καθημερινότητα
σε αποδιοργανώνουν τα γεγονότα,
που αντιστάθηκαν στη λήθη,
που με ακρίβεια ρολογιού τη ρύθμισες.
Καμιά φορά όμως τι αστείο
ξεφεύγουν κάτι ατίθασα δευτερόλεπτα
έρχονται στα όνειρά σου τη νύχτα
και κάνουν επανάσταση.
Εξεγείρονται εναντίον σου φυσικά
και σου ψιθυρίζουν συνωμοτικά
μεγαλόπνοα σχέδια αντίστασης.
Σαν ξυπνάς αμυδρά θυμάσαι
πως κάποιος προσπαθούσε να σε εξοντώσει
ούτε που φαντάζεσαι ότι σε κυνηγούσε
η σκιά σου όλη νύχτα
κι άλλωστε η μέρα δεν προσφέρεται
για τέτοιους απαγορευμένους συλλογισμούς.
Φροντίζεις το πρωί κιόλας
να κάνεις τις απαραίτητες ρυθμίσεις
πρωί πρωί ακριβώς στις 6:30
σα να πατάς έναν διακόπτη.
Ξεχνάς ποιος είσαι
ξεχνάς τι είσαι
μπαίνεις στη σειρά σου και προχωράς
στο γρανάζι της ρουτίνας
με επίσημο ένδυμα.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

− Αντί για διαθήκη –  Στιχάκια στήνω ένα σωρό, περίσσια η μαεστρία. Αχ να μπορούσα και χορό στα δύο και στα τρία!   Να ήταν λέω, δυνατό το άσπρο μου μαντήλι να ανάψω σε ένα κεραυνό, και ας σβήσει το καντήλι...   Άχ, να μπορούσα, λεβεντιά, το χέρι σου να σφίξω! Μετά να...

Στο στύψιμο θολώνει

Στο στύψιμο θολώνει

Σαν με ρωτάς ποιο χρώμα να φορέσω, πια, δεν έχω αμφιβολία. Φόρεσα το γαλάζιο, το κόκκινο και το ροζ, το πράσινο και το μαβί, το κίτρινο και το σκατί, το ένα και το άλλο.    Πολλές φορές τα έσμιξα, να βγάλω το καθάριο μα και τούτο μούντζες μ άφηνε και το ’βγαζα, ...

Μαντινάδες

Μαντινάδες

Είναι το βράδυ παγερό μα η φωτιά δεν φτάνει να μου ζεστάνει την ψυχή, το ντέρτι μου να γιάνει... - Όταν θωρώ σε να περνάς απ’ τα παράθυρά μου, μου κλέβεις νου και τη καρδιά, χάνω τα λογικά μου. - Είναι το κάτι στη ματιά, που παίρνει το μυαλό μου και μου ταράζει την...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Σαν ξυπνάς αμυδρά θυμάσαι
    πως κάποιος προσπαθούσε να σε εξοντώσει
    ούτε που φαντάζεσαι ότι σε κυνηγούσε
    η σκιά σου όλη νύχτα…

    αυτή η σκιά που καραδοκεί μέσα στη νύχτα και μας δικάζει …και μας φωνάζει για το πρωινό μας μασκάρεμα πόσο δίκιο έχει..

    Καλή σου μέρα Άννα μου, εύχομαι να περνάς ένα όμορφο τριήμερο…

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      ο πιο αυστηρός και ίσως και ο πιο δικαιος κριτής καμιά φορά είναι αυτή η σκιά …. Καλο τριήμερο εύχομαι να περνάς κι εσύ Μάχη μου την καλημέρα μου!!

      Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Δυνατό και πάλι το ποίημα σου Άννα… Ξεχνάς ποιος είσαι… ξεχνάς τι είσαι…
    μπαίνεις στη σειρά σου και προχωράς!!! Έτσι είναι… έτσι τσουλάει η ρουτίνα!…Καλή σου μέρα και καλή σαρακοστή.

    Απάντηση
  3. Έλενα Σαλιγκάρα

    Αχ αυτές οι θύμησες! Του κεφαλιού τους κάνουν Άννα μου! Καλά κάνουν και υπάρχουν όμως…
    Τι ωραίο το ποίημά σου.

    Απάντηση
  4. Χριστίνα Σουλελέ

    Έτσι είναι οι θύμισες. Εμφανίζονται στο σκοτάδι της νύχτας, την ώρα της ησυχίας γιατί θέλουν την αποκλειστικότητα. Πολύ ωραίοι στίχοι Άννα!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου