Επίσημο ένδυμα

13.03.2016

work_time

Κάπως έτσι ξεκινούν όλα
από έναν χτύπο δειλό στο περβάζι
από ένα φύσημα του αγέρα,
που χαϊδεύει τα παραθυρόφυλλα
από το κορίτσι της Άνοιξης,
που κάνει συλλογή από φθινοπωρινά φύλλα.
Έρχονται οι θύμησες τότε
εισβάλλουν με θράσος
στην τακτοποιημένη καθημερινότητα
σε αποδιοργανώνουν τα γεγονότα,
που αντιστάθηκαν στη λήθη,
που με ακρίβεια ρολογιού τη ρύθμισες.
Καμιά φορά όμως τι αστείο
ξεφεύγουν κάτι ατίθασα δευτερόλεπτα
έρχονται στα όνειρά σου τη νύχτα
και κάνουν επανάσταση.
Εξεγείρονται εναντίον σου φυσικά
και σου ψιθυρίζουν συνωμοτικά
μεγαλόπνοα σχέδια αντίστασης.
Σαν ξυπνάς αμυδρά θυμάσαι
πως κάποιος προσπαθούσε να σε εξοντώσει
ούτε που φαντάζεσαι ότι σε κυνηγούσε
η σκιά σου όλη νύχτα
κι άλλωστε η μέρα δεν προσφέρεται
για τέτοιους απαγορευμένους συλλογισμούς.
Φροντίζεις το πρωί κιόλας
να κάνεις τις απαραίτητες ρυθμίσεις
πρωί πρωί ακριβώς στις 6:30
σα να πατάς έναν διακόπτη.
Ξεχνάς ποιος είσαι
ξεχνάς τι είσαι
μπαίνεις στη σειρά σου και προχωράς
στο γρανάζι της ρουτίνας
με επίσημο ένδυμα.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Σαν ξυπνάς αμυδρά θυμάσαι
    πως κάποιος προσπαθούσε να σε εξοντώσει
    ούτε που φαντάζεσαι ότι σε κυνηγούσε
    η σκιά σου όλη νύχτα…

    αυτή η σκιά που καραδοκεί μέσα στη νύχτα και μας δικάζει …και μας φωνάζει για το πρωινό μας μασκάρεμα πόσο δίκιο έχει..

    Καλή σου μέρα Άννα μου, εύχομαι να περνάς ένα όμορφο τριήμερο…

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      ο πιο αυστηρός και ίσως και ο πιο δικαιος κριτής καμιά φορά είναι αυτή η σκιά …. Καλο τριήμερο εύχομαι να περνάς κι εσύ Μάχη μου την καλημέρα μου!!

      Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Δυνατό και πάλι το ποίημα σου Άννα… Ξεχνάς ποιος είσαι… ξεχνάς τι είσαι…
    μπαίνεις στη σειρά σου και προχωράς!!! Έτσι είναι… έτσι τσουλάει η ρουτίνα!…Καλή σου μέρα και καλή σαρακοστή.

    Απάντηση
  3. Έλενα Σαλιγκάρα

    Αχ αυτές οι θύμησες! Του κεφαλιού τους κάνουν Άννα μου! Καλά κάνουν και υπάρχουν όμως…
    Τι ωραίο το ποίημά σου.

    Απάντηση
  4. Χριστίνα Σουλελέ

    Έτσι είναι οι θύμισες. Εμφανίζονται στο σκοτάδι της νύχτας, την ώρα της ησυχίας γιατί θέλουν την αποκλειστικότητα. Πολύ ωραίοι στίχοι Άννα!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου