Επίσημο ένδυμα

13.03.2016

work_time

Κάπως έτσι ξεκινούν όλα
από έναν χτύπο δειλό στο περβάζι
από ένα φύσημα του αγέρα,
που χαϊδεύει τα παραθυρόφυλλα
από το κορίτσι της Άνοιξης,
που κάνει συλλογή από φθινοπωρινά φύλλα.
Έρχονται οι θύμησες τότε
εισβάλλουν με θράσος
στην τακτοποιημένη καθημερινότητα
σε αποδιοργανώνουν τα γεγονότα,
που αντιστάθηκαν στη λήθη,
που με ακρίβεια ρολογιού τη ρύθμισες.
Καμιά φορά όμως τι αστείο
ξεφεύγουν κάτι ατίθασα δευτερόλεπτα
έρχονται στα όνειρά σου τη νύχτα
και κάνουν επανάσταση.
Εξεγείρονται εναντίον σου φυσικά
και σου ψιθυρίζουν συνωμοτικά
μεγαλόπνοα σχέδια αντίστασης.
Σαν ξυπνάς αμυδρά θυμάσαι
πως κάποιος προσπαθούσε να σε εξοντώσει
ούτε που φαντάζεσαι ότι σε κυνηγούσε
η σκιά σου όλη νύχτα
κι άλλωστε η μέρα δεν προσφέρεται
για τέτοιους απαγορευμένους συλλογισμούς.
Φροντίζεις το πρωί κιόλας
να κάνεις τις απαραίτητες ρυθμίσεις
πρωί πρωί ακριβώς στις 6:30
σα να πατάς έναν διακόπτη.
Ξεχνάς ποιος είσαι
ξεχνάς τι είσαι
μπαίνεις στη σειρά σου και προχωράς
στο γρανάζι της ρουτίνας
με επίσημο ένδυμα.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αντιγραφές κι επαναλήψεις

Αντιγραφές κι επαναλήψεις

Προσκλητήριο άγγελμα η ανυπόταχτη ζωή ξέχωρης προσωπικής δημιουργίας και ολοκλήρωσης, με ρήξεις ανοιχτές, ανατροπές και επινοήσεις. Ο χρόνος, αξίωμα αναγνώρισης και δοκιμασία για δραστικές αλλαγές, σχεδιασμούς και υπερβάσεις. Ο τόπος, αναφορά, σπονδή και σημειολογία...

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Οι μαυροφορεμένες γυναίκες είχαν μιαν αύρα αλησμόνητης παιδίσκης (Τα βλήτα ανθούσαν στο άγουρο τριαντάφυλλο) Κι ήταν τα παιδιά που τραγουδούσαν και μας χαρίζαν μια γλυκιά παρερμηνεία του ολεθρίου. Ο σπόρος χάθηκε στο χυλό της μοίρας, η μοίρα μαράθηκε στην ορμή της...

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Σαν ξυπνάς αμυδρά θυμάσαι
    πως κάποιος προσπαθούσε να σε εξοντώσει
    ούτε που φαντάζεσαι ότι σε κυνηγούσε
    η σκιά σου όλη νύχτα…

    αυτή η σκιά που καραδοκεί μέσα στη νύχτα και μας δικάζει …και μας φωνάζει για το πρωινό μας μασκάρεμα πόσο δίκιο έχει..

    Καλή σου μέρα Άννα μου, εύχομαι να περνάς ένα όμορφο τριήμερο…

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      ο πιο αυστηρός και ίσως και ο πιο δικαιος κριτής καμιά φορά είναι αυτή η σκιά …. Καλο τριήμερο εύχομαι να περνάς κι εσύ Μάχη μου την καλημέρα μου!!

      Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Δυνατό και πάλι το ποίημα σου Άννα… Ξεχνάς ποιος είσαι… ξεχνάς τι είσαι…
    μπαίνεις στη σειρά σου και προχωράς!!! Έτσι είναι… έτσι τσουλάει η ρουτίνα!…Καλή σου μέρα και καλή σαρακοστή.

    Απάντηση
  3. Έλενα Σαλιγκάρα

    Αχ αυτές οι θύμησες! Του κεφαλιού τους κάνουν Άννα μου! Καλά κάνουν και υπάρχουν όμως…
    Τι ωραίο το ποίημά σου.

    Απάντηση
  4. Χριστίνα Σουλελέ

    Έτσι είναι οι θύμισες. Εμφανίζονται στο σκοτάδι της νύχτας, την ώρα της ησυχίας γιατί θέλουν την αποκλειστικότητα. Πολύ ωραίοι στίχοι Άννα!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου