Επιστολή, της Σταματίας Βλάγκα

17.01.2016

Μόλυβος 17/01/2015

Αγάπη μου,

τα μερόνυχτα περνούν με μάτια δακρυσμένα,
ξεφλουδίζοντας αναμνήσεις
χωμένες στο μαύρο σεντούκι του μυαλού μου.
Ψαρεύω χωμένος στην άβυσσο των σκέψεων
το χαμόγελό σου
και κάπου εκεί, μες στο σκοτάδι
ξυπνώ αλαφιασμένος φωνάζοντας το όνομά σου.

Τα βράδια με πιάνει τρέμουλο,
όπως τότε...
μόνο που τώρα δεν ξέρω τον τρόπο!
Τότε ήταν η σκόνη η λευκή,
τώρα είναι το άπιαστο όνειρο.
Πώς να ξεφύγω;
Δυο μάτια - τα δικά σου -
με κυνηγούν,
και οι μέρες μακραίνουν επικίνδυνα
από την απουσία σου.

Η ελπίδα μου χάνεται μέσα στο χρόνο
και το κορμί μου αφυδατώθηκε
μακριά απ' τα χάδια σου.
Περίσσεψε ένα άδειο πουκάμισο,
βουτηγμένο ακόμη στ' άρωμα σου,
το φυλώ στην ντουλάπα ατσαλάκωτο
να θυμίζει...
Ο έρωτας θέλει γύμνια
και 'γω ξεγύμνωσα κάθε συναίσθημα
και στο χάρισα,
θυσία στο βωμό της αγάπης σου.
Αντάλλαγμα, πεταμένο στο πάτωμα,
να το σκορπάς με μανία.
Ακόμα θυμάμαι το βλέμμα σου,
όταν μου ψέλλισες το αντίο
και άπλωσα τα χέρια ξερά,
σε στάση προσευχής ζητιανεύοντας
την αγκαλιά σου.
Θύμα μιας αγάπης,
που ξεφούσκωσε μια νύχτα
κάτω απ' το θλιμμένο φεγγάρι,
που έμοιαζε να συμμερίζεται τη θλίψη μου.

Και έσταζαν τ' αστέρια πόνο...
Και έσταζαν τα μάτια μου δάκρυα...
Και έσταζε η ψυχή μου φαρμάκι...
και...
έμεινα μόνος.

Τώρα πια έχει στεγνώσει η ανάσα μου.
Ραμμένο στόμα
μουγκρίζει από πόνο
και το κορμί έρπεται στο πάτωμα.
Πληγωμένο ζώο αιμορραγεί
και τα δάκρυα μουσκεύουν
τη γύμνια μου.

Αγάπη μου,
δε θέλω να σε κουράσω άλλο,
δε θέλω τίποτα,
μου τα έδωσες όλα...
το μόνο που ζητώ
είναι μια φωτογραφία,
- τις έκαψα όλες για να ζεστάνω
τις κρύες νύχτες τις μοναξιάς -
μια φωτογραφία να ζεσταίνει τους φόβους
και την ανασφάλεια
σε κάθε τρέμουλο.
Μια φωτογραφία
για να κρατά ζωντανό
ό,τι θάφτηκε μέσα στις ενοχές.

Σ' αγαπώ,
όσο κρατάς την ψυχή μου ακόμη στα χέρια σου.

 

_

γράφει η Σταματία Βλάγκα

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Δυνατό! Συγκλονιστικό! Υπέροχο! μπράβο σας.

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Σας ευχαριστώ πάαααρα πολύ!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου