Να ’ναι καλοκαίρι…

Κι ένας χειμώνας να ’χει φωλιάσει μέσα σου.

Οι εποχές δε σε ρωτούν: «Να ’ρθούμε;»

Μήτε σκοτίζονται εσύ τι περιμένεις!

Της άνοιξης τα περιβόλια πίσω μένουνε…

Κι όλο ευωδιάζουν, του φθινοπώρου

τις κύκνειες λιακάδες.

 

από την ποιητική συλλογή “Κίρκης φιλί”