Select Page

Επτά λεπτά…, της Άννας Ρουμελιώτη

Επτά λεπτά…, της Άννας Ρουμελιώτη

 

 

Επτά λεπτά

έως την τελευταία διαδρομή.

Τις τελευταίες σκέψεις σου

κοιτάς στον πίνακα ανακοινώσεων.

Ο θάνατός σου σε λίγο

θα γραφτεί εκεί

Με κόκκινα γράμματα…

ηλεκτρονικά

Επτά λεπτά.

Στην αποβάθρα τα μεσάνυχτα

βαραίνουν απειλητικά

και το ρολόι του σταθμού

με ακρίβεια υποδειγματική

να παρακολουθεί τους δείκτες του

να σέρνονται

πάνω στα επτά λεπτά.

Κι εσύ να στέκεσαι εκεί

έξω από την κόκκινη γραμμή

αυτή που τη λένε ασφαλείας

Το πλήθος δίπλα σου να μεγαλώνει

οι φωνές… τα βουητά.

«Να είναι άραγε σήμερα κάποια γιορτή;»

«πως έτυχε… γιατί τώρα ειδικά

γίνομαι θεατής αυτής της συγκυρίας;»

Επτά λεπτά να αναρωτιέσαι

κι ύστερα έγνοια καμιά.

Τα χέρια σου πως τρέμουν

τα μάτια σου υγρά.

Σε αυτά τα λίγα τα λεπτά

που σου απομένουν

περνάει όλη σου η ζωή εκεί μπροστά.

Τώρα οι ράγες αρχίζουν και στριγκλίζουν

πέρασαν τα επτά λεπτά.

Ο θάνατος φωνάζει

τα βήματά σου κρέμονται

σκουριασμένα, ξεχαρβαλωμένα καρφιά.

Κλείνεις τα μάτια και ετοιμάζεσαι

μα δίπλα σου σε απόσταση ασφαλείας

είναι δυο βλέμματα φωτός,

δυο χαμόγελα ζεστά.

Γυρίζεις και τα κοιτάζεις

τα μάτια τους σου χαμογελούνε

αθώα, παιδικά.

Ξέγνοιαστα στα χέρια τους κρατούνε

πολύχρωμα μπαλόνια

και λουλούδια πλουμιστά.

Χοροπηδούν και τρέχουν με ενθουσιασμό.

Ένα τραγούδι λένε, που σου φαίνεται γνωστό.

Τα επτά λεπτά δεν είναι πια εδώ

το τελευταίο δρομολόγιο πέρασε κι αυτό.

Στο χέρι σου ένα κόκκινο τριαντάφυλλο

έχεις ξεχάσει το κενό.

Στα χείλη σου χαμόγελο

αθώο, παιδικό.

Ο σταθμός θα κλείσει

βγαίνεις στη νύχτα έξω

με βήμα ζωηρό.

Μαζί σου η μελωδία από εκείνο

το τραγούδι, που τα παιδιά

με τα μπαλόνια σφύριζαν

και σου φάνηκε γνωστό.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

11 Σχόλια

  1. drmakspy

    Επτά λεπτά ακροβασίας πάνω από την ζώνη της τρέλας προς τα όρια… Ποιος ξέρει γιατί;… Ποιος ξέρει ποια μορφή παίρνουν οι άγγελοι προστάτες για να πετύχουν τον στόχο…. Ποιος ξέρει αν κάποιοι τους είδαν αλλά τους αγνόησαν εκούσια ή ακούσια ή μήπως καν δεν τους είδαν… Με έβαλες σε πολλές σκέψεις…

    Απάντηση
  2. Μαριάνθη Πλειώνη

    Moυ άρεσε η ελπίδα και το χαμόγελο που φανερώθηκε με ένα παιδικό τραγούδι,που ξύπνησε μνήμες χαράς!!! Πολύ ωραίο Άννα!

    Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Καλημέρα Άννα!!!! Όταν η ελπίδα και το φως νικάει το σκοτάδι και την απειλή, όλα μετουσιώνονται σε τραγούδι παιδικό, που με την αγνότητά του μας θυμίζει πως η ζωή είναι ωραία και αξίζει να παλεύουμε γι’ αυτή!!!! Στίχοι υπέροχα ακουμπούν στο σήμερα και χαρίζουν αισιοδοξία και ελπίδα. Να είσαι καλά!!!!!

    Απάντηση
  4. Άννα Ρουμελιώτη

    Ευχαριστώ, ευχαριστώ και άλλα τοσα ευχαριστώ και δεν φτάνουν νομίζω.Να είστε όλοι πάντα καλά!!!!

    Απάντηση
  5. Χριστίνα Σουλελέ

    Πολύ όμορφο και αισιόδοξο κάτι που έχουμε ανάγκη στις μέρες μας. Μπράβο!

    Απάντηση
  6. Μαρία Φουσταλιεράκη

    Σπονδή σε όλες τις τελευταίες μας στιγμές που μετρήθηκαν σε ελάχιστα λεπτά της ώρας.
    Ξανά και ξανά και ξανά…..

    Απάντηση
  7. ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ

    Με κινηματογραφική έμπνευση αποκρυπτογραφεί μελαγχολίες και θάνατο.
    Πολύ όμορφο!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!