Επτά λεπτά…, της Άννας Ρουμελιώτη

21.07.2015

 

 

Επτά λεπτά

έως την τελευταία διαδρομή.

Τις τελευταίες σκέψεις σου

κοιτάς στον πίνακα ανακοινώσεων.

Ο θάνατός σου σε λίγο

θα γραφτεί εκεί

Με κόκκινα γράμματα…

ηλεκτρονικά

Επτά λεπτά.

Στην αποβάθρα τα μεσάνυχτα

βαραίνουν απειλητικά

και το ρολόι του σταθμού

με ακρίβεια υποδειγματική

να παρακολουθεί τους δείκτες του

να σέρνονται

πάνω στα επτά λεπτά.

Κι εσύ να στέκεσαι εκεί

έξω από την κόκκινη γραμμή

αυτή που τη λένε ασφαλείας

Το πλήθος δίπλα σου να μεγαλώνει

οι φωνές… τα βουητά.

«Να είναι άραγε σήμερα κάποια γιορτή;»

«πως έτυχε… γιατί τώρα ειδικά

γίνομαι θεατής αυτής της συγκυρίας;»

Επτά λεπτά να αναρωτιέσαι

κι ύστερα έγνοια καμιά.

Τα χέρια σου πως τρέμουν

τα μάτια σου υγρά.

Σε αυτά τα λίγα τα λεπτά

που σου απομένουν

περνάει όλη σου η ζωή εκεί μπροστά.

Τώρα οι ράγες αρχίζουν και στριγκλίζουν

πέρασαν τα επτά λεπτά.

Ο θάνατος φωνάζει

τα βήματά σου κρέμονται

σκουριασμένα, ξεχαρβαλωμένα καρφιά.

Κλείνεις τα μάτια και ετοιμάζεσαι

μα δίπλα σου σε απόσταση ασφαλείας

είναι δυο βλέμματα φωτός,

δυο χαμόγελα ζεστά.

Γυρίζεις και τα κοιτάζεις

τα μάτια τους σου χαμογελούνε

αθώα, παιδικά.

Ξέγνοιαστα στα χέρια τους κρατούνε

πολύχρωμα μπαλόνια

και λουλούδια πλουμιστά.

Χοροπηδούν και τρέχουν με ενθουσιασμό.

Ένα τραγούδι λένε, που σου φαίνεται γνωστό.

Τα επτά λεπτά δεν είναι πια εδώ

το τελευταίο δρομολόγιο πέρασε κι αυτό.

Στο χέρι σου ένα κόκκινο τριαντάφυλλο

έχεις ξεχάσει το κενό.

Στα χείλη σου χαμόγελο

αθώο, παιδικό.

Ο σταθμός θα κλείσει

βγαίνεις στη νύχτα έξω

με βήμα ζωηρό.

Μαζί σου η μελωδία από εκείνο

το τραγούδι, που τα παιδιά

με τα μπαλόνια σφύριζαν

και σου φάνηκε γνωστό.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Φωτιά

Φωτιά

Μη με κρατάς! Θέλω να πάω κοντά. Τυφλώνομαι απ’ την ομορφιά της. Πρέπει να την αγγίξω κι ας γίνω ανάμνηση στη δίνη της. Είναι η σωτηρία μου. Η αρχή και το τέλος των πάντων.Καρδιά από πέτρα, χέρια και πόδια φτιαγμένα από χαλάζι. Τί να σου κάνουνε κι αυτά;...

Φωτιά

Έως το τίποτα

Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη   Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου   Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Τα θυμάμαι εκείνα τα τραγούδιαόνειρα καλοκαιρινά, αγκαλιές κάτω από τ' άστρα.Θυμάμαι την μελωδία, το στίχο, τον ρυθμόθυμάμαι, θυμάμαι την ζεστασιά και το σ' αγαπώ. Να τ' οι δίσκοι, να και τα όνειρα μαςκάθε μελωδία ξεχωριστή, όπως και κάθε μέραμια μελωδία...

Η ελιά

Η ελιά

           Μεγάλη παρηγοριά φίλε μου το γράψιμο. Σου κρατάει απίστευτη συντροφιά. Έτσι και γράψεις στο χαρτί - ή όπου αλλού δεν έχει σημασία- αυτά που σου βαραίνουν το μυαλό και την καρδιά, πάει περίπατο η όποια μοναξιά σου. Αν δε παράλληλα, τα όσα σου...

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Η  σταγόνα

Η σταγόνα

Δεμένος χειροπόδαρα πάνω στο χωρίς στρώμα σιδερένιο κρεβάτι, και ακριβώς πάνω από το κεφάλι του κρεμασμένο, ένα βρυσάκι σαν εκείνο του παλιού καιρού που είχαμε στους νιπτήρες μας, όχι σαν υπό απειλή Δαμόκλειας σπάθας αλλά κυριολεκτικά σπάθας εν δράση....

Ερημιά

Ερημιά

Ερημιά προκαλεί ο πόλεμος και η φτώχεια. Και μια πόλη κατάστρεψε ολοσχερώς μια βόμβα   Δίχως παιδιά, δίχως χαρά μόνο με πόνο και σκλαβιά. Δίχως διασκέδαση και καλοπερασιά μόνο με πόλεμο που προκαλεί ζημιά _ γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ...

11 σχόλια

11 Σχόλια

  1. drmakspy

    Επτά λεπτά ακροβασίας πάνω από την ζώνη της τρέλας προς τα όρια… Ποιος ξέρει γιατί;… Ποιος ξέρει ποια μορφή παίρνουν οι άγγελοι προστάτες για να πετύχουν τον στόχο…. Ποιος ξέρει αν κάποιοι τους είδαν αλλά τους αγνόησαν εκούσια ή ακούσια ή μήπως καν δεν τους είδαν… Με έβαλες σε πολλές σκέψεις…

    Απάντηση
  2. Μαριάνθη Πλειώνη

    Moυ άρεσε η ελπίδα και το χαμόγελο που φανερώθηκε με ένα παιδικό τραγούδι,που ξύπνησε μνήμες χαράς!!! Πολύ ωραίο Άννα!

    Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Καλημέρα Άννα!!!! Όταν η ελπίδα και το φως νικάει το σκοτάδι και την απειλή, όλα μετουσιώνονται σε τραγούδι παιδικό, που με την αγνότητά του μας θυμίζει πως η ζωή είναι ωραία και αξίζει να παλεύουμε γι’ αυτή!!!! Στίχοι υπέροχα ακουμπούν στο σήμερα και χαρίζουν αισιοδοξία και ελπίδα. Να είσαι καλά!!!!!

    Απάντηση
  4. Άννα Ρουμελιώτη

    Ευχαριστώ, ευχαριστώ και άλλα τοσα ευχαριστώ και δεν φτάνουν νομίζω.Να είστε όλοι πάντα καλά!!!!

    Απάντηση
  5. Χριστίνα Σουλελέ

    Πολύ όμορφο και αισιόδοξο κάτι που έχουμε ανάγκη στις μέρες μας. Μπράβο!

    Απάντηση
  6. Μαρία Φουσταλιεράκη

    Σπονδή σε όλες τις τελευταίες μας στιγμές που μετρήθηκαν σε ελάχιστα λεπτά της ώρας.
    Ξανά και ξανά και ξανά…..

    Απάντηση
  7. ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ

    Με κινηματογραφική έμπνευση αποκρυπτογραφεί μελαγχολίες και θάνατο.
    Πολύ όμορφο!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου