Ερωτική επιστολή

14.02.2016

Αγαπημένη μου,
ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω γιατί σου στέλνω αυτήν την επιστολή, αφού σ' έχω εδώ απέναντί μου, χωμένη στο κρεβάτι μας. Κοιμάσαι σκεπασμένη από το δικό μου χέρι. Είχες κρυώσει πολύ, τα αδύνατα χέρια σου ήταν παγωμένα. Τα χείλη σου είχαν μπλαβίσει. Δεν αντιστάθηκες στη ζεστασιά του πουπουλένιου παπλώματος. Είσαι ακίνητη και απολαμβάνεις τον ύπνο σου. Τα μαλλιά σου, με νέο χρώμα, κατακόκκινο σκεπάζουν το πρόσωπό σου. Δεν τολμώ να σου πω πόσο πολύ μου αρέσουν, γιατί θα τ' αλλάξεις την επόμενη. Σου αρέσει να κοιμάσαι αργά, σχεδόν ξημερώματα. Όλα στη ζωή σου τα κάνεις αργά, με χρονοκαθυστέρηση. Νομίζεις ότι η ζωή είναι αιώνια. Δεν υπάρχει τέλος. Μόνο την αρχή υπολογίζεις. Η τελευταία τρέλα είναι η απόφασή σου να γίνεις ηθοποιός. Χωρίς να το πολυσκεφτείς αποφάσισες ότι είσαι γεννημένη θεατρίνα. Πριν από αυτό ήσουν ποιήτρια και ακόμα πιο παλιά ζωγράφος.
"Δεν χρειάζονται τις σπουδές τα πραγματικά ταλέντα, χτυπάνε χορδές μέσα τους", μου είπες σε αναφορά μου για μαθήματα υποκριτικής, σκοτεινιάζοντας το βλέμμα σου. Κι έτσι έδωσες και σε μένα μια καινούργια αρχή. Να μπορώ ν' απολαμβάνω τις υποκριτικές σου ικανότητες, να σκηνοθετώ τις ερμηνείες σου. Μόνο που εσύ είχες άλλη γνώμη για το πώς πρέπει να προσεγγίζεις τους ρόλους σου και αρνήθηκες τη δική μου βοήθεια. Με μαλώνεις για τη στασιμότητά μου στις ιδέες μου, όλα αυτά τα χρόνια.
"Και τα μυαλά πρέπει ν' αλλάζουν τον αέρα τους, μη τ' αφήνεις και λιμνάζουν", μου είπες και μ' άφησες να κρατήσω μόνο το ρόλο του θεατή. Τη μεγαλύτερη απόλαυση που έχω. Μου αρκεί να σε βλέπω, να ακολουθεί το βλέμμα μου κάθε κίνησή σου. Όταν κινείσαι, κάνοντας περίεργες κινήσεις με τα χέρια σου, προσπαθώντας να δώσεις έμφαση στα λόγια σου μοιάζεις με αδέξια ζογκλέρ. Όταν προσπαθείς να είσαι σε εγρήγορση, χτυπάς στα έπιπλα γύρω σου. Μικρές μελανιές στολίζουν τα πόδια σου. Δεν σου πάει αγάπη μου το γρήγορο. Για σένα είναι κατάλληλο το νωχελικό, το αέρινο. Μου κάνει εντύπωση πως γελούν οι φίλοι σου με την αργή κίνησή σου, κοροιδεύοντάς σε. Δεν βλέπουν αυτό που βλέπω εγώ.
Ούτε την ομορφιά σου βλέπουν. Κάθε φορά που σου λέω πόσο όμορφη είσαι, μου απαντάς ότι έτσι σε βλέπω μόνο εγώ. Χαίρομαι. Θέλω τα μάτια μου να γίνουν ο μαγικός σου καθρέφτης. Να καθρεφτίζεσαι κάθε φορά που δεν νιώθεις όμορφη και ν' αλλάζεις διάθεση. Και ύστερα να προσπαθείς να γοητεύσεις τους ανθρώπους γύρω σου. Και να είμαι εγώ υπεύθυνος γι' αυτήν τη λάμψη.
Γύρισες και ξεσκεπάστηκες πάλι. Φάνηκε το στήθος σου. Έγειρε κι αυτό μαζί με το πλευρό σου. Έχει χάσει τη σφριγηλότητα της πρώτης νιότης, αλλά μου αρέσει ακόμα περισσότερο. Μου θυμίζει ότι τα χρόνια περνούν και είμαστε ακόμα μαζί, ότι ίσως είμαι κι εγώ υπεύθυνος αυτής της φθοράς. Αγαπήθηκε πολύ, όπως όλο το κορμί σου. Έγινε η παγίδα του μυαλού μου. Ποτέ δεν μου άρεσε η τελειότητα. Με δυσκόλευε στο πως έπρεπε να της φερθώ. Η φθορά φέρνει οικειότητα, ζεστασιά, έχει ιστορία. Σε όλα τα πράγματα. Κάθε τι καινούργιο, άφθαρτο δεν ξέρω πως να του φερθώ. Φοβάμαι μην του κάνω ζημιά, μην το καταστρέψω, κι έτσι δε μου δίνει χαρά. Έχω καινούργια παπούτσια, ρούχα, αλλά συνεχίζω να φοράω τα παλιά μου.
Σηκώθηκα από το γραφείο και σε ξανασκέπασα. Η ανάσα σου ήρεμη, ίσα που την άκουσα. Μύρισα τη ζεστασιά του κορμιού σου. Έχεις κρατήσει την παιδική μυρωδιά σου. Λίγοι το καταφέρνουν, κι είσαι μία από αυτούς. Άνοιξες τα μάτια σου. Με θολό βλέμμα με ρώτησες τί ώρα είναι. "Νωρίς, πολύ νωρίς, κλείσε τα μάτια σου", σού απάντησα και ξαναβυθίστηκες στον ύπνο σου. Κάθισα ξανά στο γραφείο και συνεχίζω να αποτυπώνω τις σκέψεις μου. Το να σου γράφω σημαίνει για μένα διάρκεια. Το σήμερα θέλω να είναι ίδιο με το αύριο. Σ' αγαπώ και η αγάπη σου με κάνει καλύτερο. Σ' ένα κόσμο ανδρικό, όπως η ίδια αναφέρεις συνέχεια, σου παραδίδω το θρόνο μου. Κάθε φορά που θα το διαβάζεις, θέλω να έχεις την αίσθηση αυτής της στιγμής. Έτσι δημιουργείται το αιώνιο, το αθάνατο. Κι αυτήν την αίσθηση θέλω να έχεις. Μόλις το κρατήσεις στα χέρια σου και το διαβάσεις, γίνεται δικό σου. Εσύ, αν θέλεις, το κάνεις αιώνιο, αθάνατο. Εγώ θα είμαι εδώ περιμένοντας την εξέλιξη που εσύ θα του δώσεις... Σαν τους ρόλους σου...

Υ.Γ. Σε παρακαλώ πολύ, μην αλλάξεις το χρώμα των μαλλιών σου.

 

_

γράφει η Στέλλα Λυμούρη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Υπό κώδωνα

Υπό κώδωνα

Φίλη αγαπημένη μου Ξέρω, θα στενοχωρηθείς με αυτά που θα σου γράψω, αλλά πρέπει κάπου να τα πω, γι’ αυτό δεν είναι οι φίλοι; Έχεις υγιή αφτιά και μυαλό ευρύ και θα με βοηθήσεις, το νιώθω. Αγάπη μου, λόγω της εγκυμοσύνης μου ο καλός μου ο Αντρέας με έχει θέσει υπό...

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Την βρήκα σε έναν σωρό από σκουπίδια. Μια μικρή, λυπημένη κούκλα με τα μάτια κλειστά, το χέρι της να κρέμεται, τα μαλλιά της ακόμα μακριά αλλά αδύναμα και μπερδεμένα. Θα ήθελε να τη χτενίσεις.[...] _ γράφει η Βασιλική...

Είμαι κι Εγώ σαν κι Αυτούς

Είμαι κι Εγώ σαν κι Αυτούς

Παππού μου, γεια σου. Ο Τζουνέιντ είμαι. Ήθελα καιρό να σου γράψω, αλλά δεν ήξερα πώς να στείλω το γράμμα. Τώρα βρήκα έναν καλό κύριο, Μπάμπη τον λένε, που ήρθε μια μέρα στον καταυλισμό κι έφερε σοκολάτες στα παιδιά και μου υποσχέθηκε ότι θα στο στείλει αυτός. Είμαστε...

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Στη μικρή μου

Μεγάλωσες μικρή μου και άνοιξες τα φτερά σου. Ώριμη και συνειδητοποιημένη, προχωράς μπροστά, βάζεις τις σκέψεις σου σε τάξη και μελετάς προσεκτικά τις κινήσεις σου, πριν προβείς σε αυτές. Δεν είναι λίγες οι φορές που αντί να σε συμβουλεύω εγώ, με συμβουλεύεις...

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Η μαριονέτα

Αγαπημένη μου Ανθή, Μέρες τώρα ήθελα να σου γράψω. Πάει καιρός από την τελευταία φορά που σου έγραψα, όμως ξέρεις πολύ καλά, πως σε σκέφτομαι και μου λείπεις. Χθες καθάρισα την αποθήκη, όπως συνηθίζω κατα καιρούς και μάντεψε, τι βρήκα; Τη μαριονέτα! Θυμάσαι; Τότε,...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Η μαριονέτα

Αγαπημένη μου Ανθή, Μέρες τώρα ήθελα να σου γράψω. Πάει καιρός από την τελευταία φορά που σου έγραψα, όμως ξέρεις πολύ καλά, πως σε σκέφτομαι και μου λείπεις. Χθες καθάρισα την αποθήκη, όπως συνηθίζω κατα καιρούς και μάντεψε, τι βρήκα; Τη μαριονέτα! Θυμάσαι; Τότε,...

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Η κλωστή

Αγαπημένε μου, Έπιασε ψύχρα. Δεν σου έραψα ακόμα εκείνα τα κουμπιά, που λείπουν απ’ το πουκάμισό σου. Τα πρώτα δύο να σου φυλάνε το στέρνο. Κρέμασα με την κλωστή λίγη καρδιά στον τοίχο. Ένα μικρό της κομμάτι. Τα υπόλοιπα στέκουν σιωπηλά και σιγοκαίνε μες στη στάχτη...

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Γράμμα στην Μ.Π.

Γλυκιά μου, ακόμη ένα γράμμα δίχως σκοπό. Ακόμη μία φορά που δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος για τούτες τις σκέψεις, τα αισθήματα. Το ξέρω πως δε θα μπορούσα να γίνω ο παράδεισός σου. Δεν είμαι φτιαγμένος για αυτό. Μα για ακόμη μία φορά θα επιμείνω πως «το σκοτάδι...

18 σχόλια

18 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου

    ” Η φθορά φέρνει οικειότητα, ζεστασιά, έχει ιστορία. Σε όλα τα πράγματα. Κάθε τι καινούργιο, άφθαρτο δεν ξέρω πως να του φερθώ. Φοβάμαι μην του κάνω ζημιά, μην το καταστρέψω, κι έτσι δε μου δίνει χαρά. Έχω καινούργια παπούτσια, ρούχα, αλλά συνεχίζω να φοράω τα παλιά μου.”
    Πολύ όμορφο και σαν σκέψη και σαν διατύπωση, σαν έκφραση – όπως εξ άλλου και όλη η επιστολή!
    Συγχαρητήρια, φίλη μου Στέλλα!

    Απάντηση
    • Στέλλα Λυμούρη

      Σας ευχαριστώ πολύ, χαίρομαι που μ’ ένα κείμενό μου, απέκτησα καινούργια φίλη…

      Απάντηση
  2. Κάλλη Κωνσταντινοπούλου

    Απλά υπέροχο! Συγχαρητήρια για αυτό το εξαίσιο κείμενο που μας χάρισες!

    Απάντηση
    • Στέλλα Λυμούρη

      Χαίρομαι που σας άρεσε.

      Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    “Η φθορά φέρνει οικειότητα, ζεστασιά, έχει ιστορία. Σε όλα τα πράγματα. Κάθε τι καινούργιο, άφθαρτο δεν ξέρω πως να του φερθώ. Φοβάμαι μην του κάνω ζημιά, μην το καταστρέψω, κι έτσι δε μου δίνει χαρά. Έχω καινούργια παπούτσια, ρούχα, αλλά συνεχίζω να φοράω τα παλιά μου.¨”

    κρατάω κι εγώ τα παραπάνω λόγια…και δίνω τα συγχαρητήριά μου σε μια απίστευτα όμορφη ΕΡΩΤΙΚΗ επιστολή! Μπράβο από την καρδιά μου που την ακούμπησε πανέμορφα αυτό το γράμμα…

    Απάντηση
    • Στέλλα Λυμούρη

      Ευχαριστώ από καρδιάς, διαβάζω κι εγώ δικά σας κείμενα και μου αρέσει πολύ η γραφή σας. Εύχομαι σε όλους μας να το ζήσουμε…

      Απάντηση
  4. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Με άγγιξε απίστευτα η τρυφερότητα αυτού του άντρα . Πικραίνομαι μόνο στη σκεψη ότι δυστυχώς ειναι μόνο φανταστικός!!!!Ο πραγματικός, αν κάτι μισεί είναι η φθορά, εκτός σπανιότατων βέβαια περιπτώσεων…

    Απάντηση
    • Στέλλα Λυμούρη

      Για αυτόν τον λόγο υπάρχει η φαντασία μας….

      Απάντηση
  5. Χρισυονα

    Για ακόμη μια φορά μας εκανες περήφανους με τα κείμενα σου… Συνέχισε ετσι.. Σε αγαπάμε μανούλα!!!

    Απάντηση
  6. Ανώνυμος

    Σε παρακαλώ πολύ, μην αλλάξεις τίποτα στον τρόπο γραφής και σκέψης σου!

    Απάντηση
    • Στέλλα Λυμούρη

      Και να θέλω να αλλάξω, δεν μπορώ…

      Απάντηση
  7. Κατερίνα Λαζίδου

    Ξέρεις πόσο μου αρέσει η ματιά σου πάνω σε όλα, μα όταν την αποτυπώνεις γράφοντας, μένω μπροστά της εκστατική.Υπέροχη η επιστολή σου! Εύγε, μέσα από την καρδιά μου, για ακόμη μια φορά Στέλλα!

    Απάντηση
    • Στέλλα Λυμούρη

      Σ’ ευχαριστώ Κατερίνα μου, ξέρεις ότι τα αισθήματα είναι αμοιβαία….

      Απάντηση
  8. Έλενα Σαλιγκάρα

    Υπέροχο γράμμα! Απόλαυσα κάθε γραμμή… (συμφωνώ με την άποψη του αφηγητή ως προς την τελειότητα)

    Απάντηση
    • Στέλλα Λυμούρη

      Zηλεύω τα ζευγάρια που γεννήθηκαν για να γεράσουν μαζί, που όσα χρόνια κι αν περάσουν να βλέπει ο ένας στο πρόσωπο του άλλου τα νιάτα του…

      Απάντηση
  9. Ελένη Χατζηπάντσιου

    Φιλεναδα με κανεις να νιωθω περηφανη για σενα και για την εξελιξη σου! Το διαβασαμε με τα κοριτσια στο χωριο κ τους άρεσε πολυ…καλη επιτυχια στην πορεία σου ως συγγραφεας!!!

    Απάντηση
    • Στέλλα Λυμουρη

      Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια.

      Απάντηση
  10. elektra.alexaki

    Πόσο ξεχωριστός ο συντάκτης της επιστολής, ο άντρας που εξομολογείται στην αγαπημένη του την Αγάπη του, που αντιστέκεται στη φθορά! Ένας ισορροπημένος άντρας -από τους λίγους, σήμερα- που βιώνει μέσα του την υπέρτατη ευτυχία τού να διατηρεί τα συναισθήματά του αλώβητα από τον Χρόνο και να τα υποστηρίζει σθεναρά.
    Θα ήθελα η συγγραφέας να γράψει και άλλα κείμενα με αυτόν τον πρωταγωνιστή…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου