Ζωή, ζωή… παντού και πουθενά

31.07.2015

 

 

Αλλεπάλληλες οι μεταμφιέσεις

πόσα προσωπεία φοράς

επιστρατεύοντας

μια ακτίνα από χρωματιστό φως

ζωγραφίζεις

στην πάνω όψη της ψυχής

για να με ξεγελάσεις,

άλλη μια φορά ζωή,

ζωή... παντού και πουθενά.

Στο μακρινό παρελθόν

παλιά γράμματα ξεθωριασμένα

στο ξύλινο μπαούλο

σκαλιστά ρόδια και περιστέρια

χίλιες δυνατότητες συμβιώνουν

περιμένοντας να εκφραστούν

κι ύστερα, όταν η ψυχή ξεμασκαρεύεται

έχει τις καλύτερες προθέσεις

εξομολόγησης, συγνώμης...

σημάδι και αυτό των καιρών

μιας εποχής που την στενεύουν όλα

θαρρείς για να μη βρει

χαραμάδες ο άνεμος

να μη φυσήξει τις ελπίδες μας.

Με μελαγχολεί αφόρητα

το άσπιλο λευκό

αυτό, το χρώμα της αδιόρατης θλίψης

και τα αμόλυντα τοπία της αθωότητας.

Η ζωή δεν ξέρει από δικαιοσύνη

δεν έχει σφραγίδα αιώνιας πίστης,

όμως τα δημιουργήματα της μετρούν,

περισσότερο εκείνα

που αντέχουν στο χρόνο.

Ναυάγια ονείρων στο ξύπνημα, θρηνείς,

χαμένος σε λαβύρινθους λογικής

και στην άβυσσο της τρέλας

περιμένεις μια κίνηση

ψάχνεις βιαστικά στα μάτια,

στα χέρια, στις ανείπωτες σκέψεις

την ίδια ώρα ξεδιπλώνεται

σκοτεινό βελούδο το φόντο του ορίζοντα

δεν υπάρχουν διαδρομές διαφυγής,

αδυνατείς ν' ακολουθήσεις

ότι πίστεψες πεπρωμένο

κι ο έρωτας,

εκείνο το αγκάλιασμα

και ξάφνιασμα της νιότης

μόνο μια ανάμνηση πια,

μια ανάμνηση και μια ήττα

ένα σβηστό είδωλο σε καθρέπτη θολό.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

Κυνηγώντας απολιθώματα

Κυνηγώντας απολιθώματα

Αγαπημένη μου Μούσα Ξύπνησα νωρίς το πρωί στο δωμάτιό μου Δεν πρόκειται να πλύνω τα μαλλιά μου ή να ξυριστώ Πρέπει να πακετάρω γρήγορα και να φύγουμε   Εγώ και εσύ σε ένα μακρινό μέρος Όμορφη μου Μνήμη καταγράφεις τη λαμπερή θάλασσα και τον καταρράκτη που πέφτει...

Σπαράγματα καθημερινής ενημέρωσης

Σπαράγματα καθημερινής ενημέρωσης

Φειδίας και ζωφόρος του Παρθενώνα   Δύο αιώνες βίαιης αποκοπής το μέλλον μια αρχαίας άγνωστης χώρας Άγνωστος ο πλαστουργός Φειδίας ανύπαρκτος ο Παρθενώνας   Ο Δυτικός πολιτισμός λησμόνησε την μήτρα του τη χρήση των Μουσείων ως χώρων αφιερωμένων στις Μούσες   Ελληνίδες...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    [..]μιας εποχής που την στενεύουν όλα
    θαρρείς για να μη βρει
    χαραμάδες ο άνεμος[…]

    Ταπεινά προσκυνά η καρδιά στις χρυσές σας λέξεις…
    Σας ευχαριστούμε για τα μαργαριτάρια που αφήνετε κάθε φορά να λαμπυρίζουν στο βυθό των σκέψεών μας…

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Aύριο… Μάχη, μέχρι εκείνο το αύριο κι ώσπου οι αιώνες να επιστρέψουν στην ουσία της ζωής και στην απαρχή της αθωότητας ας μοιραζόμαστε λόγια, εικόνες, σκέψεις, προσευχές, όνειρα, καρδιοχτύπια και τη μοναξιά στη μέση, γιατί είναι πλούτος να μοιράζεσαι και να ξοδεύεις από τους ταμιευτήρες της ψυχής το πιο αγνό ροδόσταμο, για έναν άνθρωπο έτσι απλά, γιατί σου … έκανε κλικ η συγκίνηση. Την καλημέρα μου και σ’ ευχαριστώ πολύ, από την ψίχα της ψυχής μου.

      Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Τελικά, ακόμη κι αν αυτό που μας ενώνει συμβαίνει μόνο στη σκέψη, πιστεύω πως τίποτε δεν μας προφυλάσσει καλύτερα απ’ ότι ο εσωτερικός πλούτος και στη δική μου καρδιά χορηγοί είστε όλοι εσείς και η αγάπη σας. Ευχαριστώ Σοφία.

      Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Ζώη απλά υπέροχο!!!
    Εικόνες αισθητικές, μελωδικές!!!
    Ένα ταξίδι αέρινο κάθε σας ποίημα!
    Σας ευχαριστούμε γι’ αυτό!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ας έχεις γεμάτο το κανίσκι της χαράς και της ζωής με όλα τα αγαθά δώρα, αυτά που φέρνει η Ανατολή και ευλογεί η Δύση. Αναμφισβήτητα η δική σας συμπεριφορά αγάπης και η εκφρασμένη σας καλοσύνη, είναι σίγουρα το καλύτερο παράδειγμα και για την ταπεινότητα μου. Καλή σου ώρα Ελένη.

      Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Έμαθα πως, παντού η ψυχή όταν θέλει λευτερώνεται από τον πηλό, ακόμη και σε ένα φύλλο χαρτί, η ίδια η ψυχή απλώνει τα φτερά της και απλώνεται με το μελάνι, δίχως φόβο και τότε ο Έρωτας αποδεικνύεται μέγας και μάγος και πάντα παρών… τότε το μήλο μοιράζεται σε δυο κομμάτια για να μείνει πάντα ακέραιο και αδιαίρετο. Ας είναι το φως το μόνο εμπόδιο στο δρόμο σας.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου