Την δύση αυτή που ζούμε μην φοβάσαι

άσε την νύχτα να σκεπάσει και τον Άδη

πως ξημερώνει πάντα να θυμάσαι

ενώ η ζωή θεριεύει στο σκοτάδι...

 

Έβαλα θάλασσα από στίχους να δροσίζει

γόνιμο κάπου ξεχασμένο ακρογιάλι...

Θά 'ρθει πρωί και θα το δεις θ' ανθίζει

μέσ' απ' το κύμα η ελπίδα μας και πάλι...

 

Όταν η νύχτα πλησιάζει μην τρομάζεις

σκέψου στο φως που φεύγει κάτι νέο

κακό στο νου σου τέτοιες ώρες πια μην βάζεις

δώσε στον κόσμο την αυγή κάτι ωραίο.

 

_

γράφει ο Σπύρος Μακρυγιάννης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!