Select Page

Η άνοιξη που έφερε χλωρά πεσμένα φύλλα (Μέρος Β’)

Η άνοιξη που έφερε χλωρά πεσμένα φύλλα  (Μέρος Β’)

heart_tree

Κραυγές και ποδοβολητά, κομφούζιο, αντάρα, στους ανθρώπους ετοιμάζονταν να ξεχυθεί των ζώων η κατάρα. Η λογική πλέον είχε χαθεί, το αίμα είχε φουντώσει. Δεν ψάχνουν για το σχέδιο το δάσος που θα σώσει. Πιστεύουν πως μόνο η εκδίκηση μπορεί απ’ τ’ άδικο να τους ελευθερώσει …

Έτσι, μονάχα μια στιγμή, πριν καθένας τους ξαμοληθεί το σύμπαν να διαλύσει, ο γερο-αρκούδος ανέλαβε ψύχραιμα να μιλήσει:

- Θα σας παρακαλούσα να κάνετε λιγάκι ησυχία, ν’ ακούσετε όσα έχω να πω, γιατί έχει σημασία να δράσουμε όλοι μαζί και όχι με αναρχία. Καταλαβαίνω γιατί με τις ανθρώπινες θυμώνετε τις πράξεις, μα ο θυμός δεν είναι σύμβουλος καλός σε καίριες αποφάσεις. Νομίζω πως η τυφλή εκδίκηση δεν θα μας δώσει λύση, γι’ αυτό η Ρόη για ένα σχέδιο που έχουμε σε λίγο θα μιλήσει. Εγώ σαν γέροντας ζητώ την ευκαιρία, μόνο δυο λόγια να σας πω για μια παλιά ιστορία.

Πολύ παλιά λοιπόν, στην απαρχή του χρόνου, τότε που η δημιουργία ξεκίναγε του κόσμου, ο επουράνιος πλαστουργός θέλησε σε όλα του τα πλάσματα τα δώρα να μοιράσει, έτσι φρόντισε χωριστά κάθε είδος δίπλα του να φωνάξει. Όλους μας προίκισε με ιδιαίτερα χαρίσματα, πάντα όμως με μέτρο κι αρμονία, η φύση για να λειτουργεί με τέλεια ισορροπία. Ζούμε με τ’ απαραίτητα, δεν είμαστε πλεονέκτες, γι’ αυτό άλλωστε στις γούνες μας δεν έραψε και τσέπες.

Όταν όμως τελευταίος ο άνθρωπος εμφανίστηκε μπροστά του, με λύπη διαπίστωσε πως απ’ τα χαρίσματα του, δεν του ‘χαν μείνει ούτε φτερά, ούτε γούνες, ούτε νύχια, ούτε δόντια κοφτερά, μήτε γρήγορα ποδάρια, ούτε μάτια αετού, ούτε μύτες σαν του σκύλου, ούτε αφτιά σαν του λαγού. Τελικά αποφάσισε να του δώσει περισσότερο μυαλό, με μια κίνηση τον χρίζει κάτι σαν μικρό θεό. Μα έτσι πάνσοφος που είναι, έκανε μια πονηριά και στον άνθρωπο χαρίζει, μόνο μια στάλα καρδιά.

- Είναι μικρόψυχοι, σκληροί και πάρτε το χαμπάρι, είναι παράσιτα στη γη οι άνθρωποι, είπε ο Λάρι.

Το μπροστινό το πόδι του ψηλά είχε σηκώσει σαν στρατηγός έτοιμος το πρόσταγμα για επίθεση να δώσει.

Μα, μ’ ένα του βήμα ο αρκούδος όρθιος στάθηκε μπροστά του και άστραψε και βρόντηξε η ήρεμη ματιά του.

- Αν ο θερμόαιμος φίλος μου δεν με είχε διακόψει, θα σας έλεγα και δεν είναι μυστικό, πως η αγάπη κάτι κάνει στις καρδιές … σαν μαγικό. Μπορεί με το μυαλό τους λοιπόν οι άνθρωποι να άγγιξαν τ’ αστέρια, μα αν την καρδιά τους στην αγάπη άνοιγαν, για πάντα θα κρατούσανε αστέρια μες τα χέρια. Γιατί όπως όλοι σας γνωρίζετε, ο δημιουργός βάζοντας στην πλάση την τελευταία του πινελιά, σαν αλυσίδα όλους μας έδεσε και στην αγάπη χάρισε τα ολόχρυσα κλειδιά.

Έτσι, όλα αυτά που θα σας πει τώρα η σοφή μας κουκουβάγια, για ν’ αγγίξουν των ανθρώπων το μυαλό, πρέπει να κάνουν στην καρδιά τους, της αγάπης μας τα μάγια.

Η Ρόη η κουκουβάγια, έριξε γύρω της βλέμμα διαπεραστικό και ξεκίνησε να μιλάει με τόνο εμπιστευτικό:

- Από τα λόγια θα πιαστώ του αρκούδου τα τελευταία για να εξηγήσω ειλικρινά μια πρόταση σπουδαία. Όπως καλά γνωρίζετε οι βραδινές μου βόλτες με φέρουνε πολύ κοντά στης πόλης μας τις πόρτες. Εκεί, ακόμη και με μια ματιά μόνο, είναι πια πασιφανές, πως τη ζωή των ανθρώπων καθορίζουν πλέον οι έξυπνες μηχανές. Άνθρωποι κάθε ηλικίας απ’ το βράδυ ως το πρωί, βρίσκονται πάντα σκυμμένοι πάνω σ’ έναν υπολογιστή. Δουλεύουν, επικοινωνούν, μαθαίνουν, διασκεδάζουν, εικονική η ζωή που ζουν και πια δεν την αλλάζουν. Αν απ’ αυτή την αλυσίδα λείψει απλά μόνο ένας κρίκος, η ζωή τους καταρρέει στη στιγμή, χάρτινος τοίχος. Απλό είναι το σχέδιό μας, για να επιζήσουμε εδώ και να σώσουμε το δάσος, τέτοιον βάλαμε σκοπό.

Απότομα πετάχτηκε η Νέλη η αλεπού, θέλει τη γνώμη της να πει με ύφος ειδικού:

- Μου φαίνεται δεν είμαστε καθόλου πια καλά, έχει δει κανένας σας υπολογιστή από κοντά; Το ότι δεν θα μπορούσαμε εμείς τα ζώα να κλέψουμε τόσες μηχανές, δεν χρειάζεται άλλα λόγια γιατί είναι προφανές. Κάτι ακόμη που θα ήθελα ιδιαίτερα να τονίσω, είναι πως να πλησιάσω άνθρωπο δεν θα ξανατολμήσω. Νομίζω πως αν εξαιρέσουμε Ρόη μου εσένα και τις βραδινές σου εξορμήσεις, εμείς τα άγρια ζώα αποφεύγουμε τέτοιου είδους συγκινήσεις.

- Καλή μου Νέλη είσαι τόσο έξυπνη, μα αν δεν ήσουν βιαστική, σημασία θα είχες δώσει σε λεπτομέρεια βασική. Είπα πως θ’ αφαιρέσουμε απλά τον έναν κρίκο μόνο, αφού και οι έξυπνες μηχανές υπάγονται στης φυσικής το νόμο. Συγκεκριμένα, η κάθε μηχανή για να μπορέσει να λειτουργήσει, κάποιο είδος ενέργειας πρέπει να δαπανήσει. Έτσι αν αφαιρέσουμε ότι τους συνδέει με το ρεύμα, στη χρήση των υπολογιστών θα έχουμε βάλει τέρμα.

Επίσης, χαίρομαι που το ρωτάς και θα σου πω ν’ ακούσουν όλοι, πως θα έχουμε συνεργάτες τα κατοικίδια από την πόλη. Πριν που μίλησα μαζί τους ήταν αγανακτισμένα, έτοιμα να αποδημήσουν και να φύγουν για τα ξένα. Κυρίως γάτες μα και σκύλοι που μπαινοβγαίνουν μ’ ευκολία, στα σπίτια δεν θ’ αφήσουν ούτε ένα καλώδιο, ούτε μια μπαταρία. Περιμένουμε όπου να ‘ναι να ‘ρθουν να μας συναντήσουν, τις λεπτομέρειες του σχεδίου θέλουν να διευκρινίσουν.

- Θα κάνω μια ερώτηση και τελευταία θα ‘ναι, είπε η Νέλη η αλεπού, ενώ όλοι αυτήν κοιτάνε. Ακόμη και αν όλα πάνε ακριβώς όπως έχετε υπολογίσει … με τους ανθρώπους τι γίνεται; Ποιος θα τους εξηγήσει; Αφού κανείς μας τη γλώσσα τους δεν ξέρει να μιλήσει;

- Δεν με εκπλήσσει η σκέψη σου, η Ρόη θ’ απαντήσει, μα και στο ζήτημα αυτό έχουμε δώσει λύση. Ο παπαγάλος ο Λόμπρη δέχτηκε και αυτός να βοηθήσει. Δεν είναι από τα μέρη μας μα είχε την ατυχία, από ανθρώπους να αιχμαλωτιστεί που ζουν στην πολιτεία.

Μια μικρή έκανε παύση για να ρωτήσει τυπικά:

- Μήπως έχει κάτι να προτείνει κάποιος άλλος τελικά;

Για ακόμη μια φορά τον λόγο πήρε η Νέλη, που σκεφτική, τη μαδημένη της ουρά λίκνιζε σαν το χέλι:

- Ο τρόπος που δρουν οι άνθρωποι δεν δείχνει ευαισθησία, ούτε οι αποφάσεις τους προδίδουν ευφυΐα. Ξέρω δεν θα είναι εύκολο, ούτε έχω πολλές ελπίδες, ότι ίσως θα συγκινηθούν με κρίκους και αλυσίδες. Συμφωνώ όμως με τον αρκούδο, που λίγο πριν είχε μιλήσει και πιστεύω πως η βία ποτέ δεν μπορεί να φέρει λύση. Έτσι αφού δεν έχω κάτι άλλο να προτείνω, στο τολμηρό σας σχέδιο έγκριση εγώ δίνω.

Τα ζώα μοιάζαν μουδιασμένα και αρκετά διστακτικά, μα σκέφτηκαν ότι αξίζει η προσπάθεια τελικά.

Ακριβώς πάνω στην ώρα έφτασαν από την πόλη, η Χαρά, μια άσπρη γάτα, με παρέα έναν σκύλο που τον φώναζε Αποστόλη.

Τον λόγο πρώτος πήρε ο σκύλος και τους μίλησε σαν φίλος:

- Άκουσα πως τελικά το σχέδιο θα μπει σ’ εφαρμογή, διαφορετικά όλοι μαζί θα ψάχναμε να βρούμε άλλη γη. Πραγματικά, η συμβίωση με τους ανθρώπους έχει από καιρό ‘‘ξεφύγει’’, απ’ τη στιγμή που τους ενδιαφέρει μόνο της καριέρας το κυνήγι. Αργά γυρνούν στα σπίτια τους και πάντα κουρασμένοι και για εμάς τους φίλους τους, χρόνος ποτέ δεν μένει. Μας παρατούν αδέσποτους στην πρώτη δυσκολία, σε δρόμους που θα φόβιζαν ακόμη και θηρία. Τι να πω για τ’ αυτοκίνητα και τους εκκωφαντικούς θορύβους ή για τα καυσαέρια και τους ατμοσφαιρικούς ρύπους; Για τις πολυκατοικίες να σας πω, που μοιάζουν με κλουβιά ή μήπως για των σκουπιδιών την απαίσια μυρωδιά; Ήθελα από καιρό τα βουνά να έχω πάρει, δεν φανταζόμουν πως και ‘δω θα έφτανε των ανθρώπων μας η χάρη.

Η άσπρη γάτα η Χαρά, το λόγο πήρε και τους είπε σοβαρά:

- Η ιδέα σας να μπλοκάρετε τους υπολογιστές ήτανε εύστοχη πολύ, την καθημερινότητα τους θ’ ανατρέψει σίγουρα, μια και καλή. Σας βεβαιώνω φίλοι μου χωρίς υπερβολές, με e-shopping τα ψώνια τους, e-banking πληρωμές, e-news για ενημέρωση, e-mails για επαφές … οι μέρες τους μια σειρά από e- διαδρομές. Χαμένοι σ’ ένα δίκτυο που οι ίδιοι έχουν στήσει, οι επίπεδες οθόνες τους, τους έχουνε κοιμίσει. Ας ελπίσουμε πως ίσως, μ’ ένα τέτοιο σοκ θα θυμηθεί, τον ρόλο που έχει να παίξει, πάνω ο άνθρωπος στη γη.

Μετά απ’ όσα είπανε τα ζώα της πολιτείας, τη συνέλευση διαπέρασε πνοή αισιοδοξίας. Δώσανε όλοι ραντεβού λιγάκι πριν το βράδυ, το σχέδιο θα εκτελεστεί μες το βαθύ σκοτάδι.

Έτσι, λίγο πριν απ’ το σούρουπο, έχουν ξαναμαζευτεί και ο Τέλης για άλλη μια φορά ανέλαβε να πει:

- Φίλοι μου, χαίρομαι που την κρίσιμη τούτη ώρα, μας βλέπω όλους ενωμένους εδώ τώρα. Μαζί ίσως καταφέρουμε να κρατήσουμε το δάσος ζωντανό, διαφορετικά δρόμο μακρύ θα πάρουμε, που δεν έχει γυρισμό …

Τα λόγια του αρκούδου κλόνισαν της φύσης τη γαλήνη, το δάσος σαν να σκίρτησε, δεν είχε ξαναγίνει. Ένας σπασμός συντάραξε τους κλώνους απ’ τα δέντρα, τα ζώα κοίταζαν βουβά, δεν άκουγες κουβέντα. Στην αρχή απ’ τις κορφές και έπειτα απ’ όλα τα κλαδιά, ένα-ένα αποσπώνται πράσινα φύλλα, χλωρά. Στους κορμούς αφήνουν τα στερνά τους χάδια, απαλά και σωριάζονται στο έδαφος ακίνητα, νεκρά.

Ολόγυρα απλώθηκε ρίγος και ανατριχίλα, η πρώτη άνοιξη που έφερε χλωρά, πεσμένα φύλλα.

Ο αρκούδος γνώριζε καλά του δάσους την ψυχή, της φύσης το παράπονο είχε αφουγκραστεί , έτσι δυο λόγια από καρδιάς ξεκίνησε να πει:

- Κοιτάξτε… γυμνά απομένουν τα κλαδιά, γύρω μας στρώνουν χαλί πράσινα φύλλα σαν να ‘τανε ξερά… Βουβά στέκουν τα δέντρα μας… όμως το δάκρυ τους πικρό βλέπω ν’ αργοκυλά. Νοιώθω πως κάθε ρίζα και κλωνί με ικεσία στα μάτια μας κοιτά. Μοιάζει η φύση να γονάτισε στα πόδια μας και να παρακαλά. Αυτή που ακλόνητη ήταν πλάι μας σε κάθε καταιγίδα, τώρα προσβλέπει σε εμάς μια τελευταία ελπίδα. Είναι χρέος μας λοιπόν την μάχη αυτή να δώσουμε, γιατί όπως όλοι ξέρουμε, είναι ο μόνος τρόπος το δάσος μας να σώσουμε και θα τα καταφέρουμε.

Μόλις λοιπόν σκοτάδι απλωθεί, ο καθένας μας τη θέση του θα πάρει, αθόρυβα αφού κινηθεί, οι άνθρωποι μην πάρουνε χαμπάρι. Περασμένα πια μεσάνυχτα, όταν θα έχουν για καλά τα μάτια τους σφαλίσει, εγώ θα δώσω το σύνθημα η δράση για ν’ αρχίσει. Τα έντομα ήδη ανέλαβαν τον ρόλο κατασκόπου, εικόνα για να έχουμε σαφή του κάθε τόπου. Στα σπίτια αναλάβανε να κινηθούν οι γάτες και διάλεξαν τους σκίουρους να ‘χουν συμπαραστάτες. Σε γραφεία και δημόσια κτήρια θα δράσουνε οι σκύλοι και τα τσακάλια από κοντά, μια κι είναι παλιοί φίλοι. Μικρά γοργόφτερα πουλιά στις επικοινωνίες, θα βρίσκονται πάσα στιγμή στων δρόμων τις γωνίες. Από τις παρυφές της πόλης, όλοι οι υπόλοιποι θα φτιάξουμε αλυσίδα, ο καθένας θα έχει δίπλα του και μια πυγολαμπίδα. Κάθε ζώο θα είναι υπεύθυνο ενός μικρού τομέα, χέρι με χέρι να φτάσουν άθικτα όλα τα κλοπιμαία. Τις μπαταρίες και τα καλώδια θα κρύψουμε στη φωλιά μου, εκεί που ξεχειμώνιασε φέτος η αφεντιά μου. Θα έχει όμως προηγηθεί η λεπτομερής καταγραφή τους από τις αλεπούδες και απ’ τους λαγούς θα γίνεται η ταξινόμησή τους.

Όλα τα ζώα με τάξη πλησίαζαν την κουκουβάγια και την αλεπού να πάρουν οδηγίες, ενώ από τα έντομα κατέφθαναν συνεχώς νέες πληροφορίες. Το ήξεραν όλοι, η αποστολή τους διπλή και δύσκολη. Να κάνουνε την άνοιξη στη φύση να επιστρέψει, αφού όμως πρώτα των ανθρώπων την καρδιά, η αγάπη θα γιατρέψει.

Απ’ τη στιγμή που έσβησε και το τελευταίο φως στα παραθύρια των σπιτιών, στην πόλη ζωντάνεψαν σκηνές βγαλμένες απ’ τις σελίδες λες παραμυθιών. Τελικά, λίγο πριν η αυλαία μιας νέας μέρας σηκωθεί, κάθε μπαταρία και καλώδιο είχε αφαιρεθεί. Έτσι οι έξυπνες μηχανές των ανθρώπων απ’ τις πηγές τροφοδοσίας τους είχαν αποκοπεί. Το πρώτο μέρος του σχεδίου με επιτυχία είχε στεφθεί.

Ο κύριος Τέλης αποκαμωμένος έπεσε στο κρεβάτι του, το σώμα του μετρούσε τα χρόνια που βάραιναν στην πλάτη του, μα η καρδιά του μαρτυρούσε πως

‘‘στου χρόνου τη χρυσή κλεψύδρα, κάθε σταγόνα κρύβει μια ελπίδα.’’

 

_

γράφει η Βάσω Κώστογλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου…

11 Σχόλια

  1. ΑΝΩΝΥΜΟΣ

    ΥΠΕΡΟΧΟ!!! ΜΠΡΑΒΟ!

    Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Τέλειο! Υπέροχο! Δεν έχω λόγια… κι όσο ξεδιπλώνετε το παραμύθι-ποίημά σου τόσο πιο πολλά μας δίνει! Όμοια με του χρόνου τη χρυσή κλεψύδρα που κάθε σταγόνα της κρύβει μια ελπίδα!¨ Μπράβο!!!

    Απάντηση
    • vaso kostoglou

      Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Είναι σημαντικό να κρατήσουμε ζωντανή την ελπίδα και την πίστη μας στον άνθρωπο…

      Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    Το θλιβερό συμπέρασμα των ζώων οτι για να ταράξουν τα ύδατα..αρκεί να βγάλουν από την πρίζα κάτι καλώδια…τρομάζει… Ευτυχώς που εντελώς θεατρικά “ο χορός σου” κραυγάζει πως υπάρχει ελπίδα… Κόβεις το δεύτερο μέρος στο καταλληλότερο σημείο Βάσω. Και το παραμύθι σου συνεχίζει να κρατά το ενδιαφέρον… Καλό ξημέρωμα

    Απάντηση
    • vaso kostoglou

      Φαντάσου λέει στη θέση της ουράς, που εξελικτικά κάποια στιγμή χάσαμε, να φύτρωνε ένα καλώδιο για να μας συνδέει με το ρεύμα. Τρομερή εικόνα… Ίσως την κάνω το επόμενο παραμύθι.
      Ελπίζω Μάχη η καλημέρα μου να σε βρει πριν βραδιάσει…

      Απάντηση
      • Μάχη Τζουγανάκη

        Με την ούρά στην πρίζα για να σου απαντήσω…ωραιότατη ιδέα για ένα επόμενο παραμύθι!!

        (Η καλημέρα σου με βρήκε να διαβάζω το σχόλιό σου έτοιμη να βγάλω τον καφέ από τη μύτη χαχαχα)

        Απάντηση
  4. Άννα Ρουμελιώτη

    Η συνέχεια δυνατή και αφυπνιστική ….. ένα παραμύθι που ΠΡΕΠΕΙ να μπει στα σχολεία, αλλα και που όλοι μας πρεπει να διαβάσουμε!!!!!!Τον θαυμασμό μου!!!

    Απάντηση
    • vaso kostoglou

      Κυρία Ρουμελιώτη, εάν δεν κάνω λάθος είστε εκπαιδευτικός, οπότε το σχόλιό σας, ειδικά όσον αφορά τα σχολεία, έχει μια ιδιαίτερη βαρύτητα. Σας ευχαριστώ θερμά.

      Απάντηση
      • Άννα Ρουμελιώτη

        Δυστυχώς δεν είμαι Βάσω μα αν ήμουν σίγουρα θα το διάβαζα στους μαθητές μου το παραμύθι σας με πολύ μεγάλη χαράΝα είστε καλά!! 🙂

        Απάντηση
        • vaso kostoglou

          Συγγνώμη για το λάθος μου. Ευχαριστώ πολύ όπως και να ‘χει…

          Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!