Η άρπα

3.12.2018

 


Κι οι άνθρωποι, είναι λίγοι
πάντα θα είναι λίγοι,
στο λέει αυτό μια κοπέλα, που νόμιζε πως ήτανε (πολλοί)

Οι άνθρωποι, είναι μια διαστρεβλωμένη διχόνοια, είναι μία επιτομή.
Οι τρόποι, ένα μικρό κομματιασμένο φεγγάρι που διψά για ζωή.

Σε ένα Δοχείο, θα αιχμαλωτίσω λίγες σταγόνες βροχής, θα δημιουργήσω καινούργιο ελιξίριο και θα το κρύψω σε ένα αλώβητο σημείο υπεροχής. Εκεί, θα ποτίσω τη Γη με φόντο γαλάζιο​ και τα φυτά, θα γίνουν ξέπνοα πουλιά – που σε έναν αλησμόνητο Κρόνο – θα κατοικήσουν.

Μια φορά κι έναν καιρό
υπήρξε ένα φεγγάρι.
Ένα μελαγχολικό και δύστροπο Φεγγάρι.
Εθεάθη, σε μια τροχιά μονίμως Ανατολική.

Μια φορά – πριν αιώνες θαρρώ – μου είπαν κάποιοι, πως μια λυγερή, χάραζε με την άρπα της, τραγούδια του Λιβυκού Πελάγους στην αγκαλιά του, μα δεν τους πίστεψα. Αποκλείεται αυτό το φεγγάρι να δανείζει την άρπα του. Τρίαινα είναι και μάλιστα μαχητική.

Ώσπου μια μέρα,
εγώ, νυκτόβιος σύμμαχος και οδηγός,
άκουσα την άρπα.
Τα χτένια
Την τρίαινα, την θελκτική

Σαν να χαράζει στη θάλασσα το δείλι της Συμφοράς
εκείνης εκείνης
Της επιούσιας συνεδρίας

Μην μου μιλάς για γνώση, για αγάπη, για προσαρμογή​
Είμαι εκείνος που σφαγιάστηκε
Είμαι το φεγγάρι που σε ξένη διάσταση – τριγυρνώντας – αιμορραγεί.

Ακούς το σόλο του ονείρου;
Νιώθεις το δοξάρι της ζωής
Τέμνομαι, σε εκείνο το σημείο, τέμνομαι

Κοιτώ και είναι μεσάνυχτα
Ο χρόνος, αδιάκριτος κριτής
Κοιτώ και ξέρω πως τώρα, μπορώ να σε τοποθετήσω και πάλι εκεί*

Στο όνειρο
Στο ιδίωμα
Στην αγάπη της ζωής
Το Φεγγάρι και η Κοπέλα είναι ο Γαλαξίας που ξύπνησε σε ‘κείνη την ξέφωτη κοιλάδα που ο κόσμος, είναι απείρως πιο καλός

Κι οι άνθρωποι, είναι λίγοι
πάντα θα είναι λίγοι,
στο λέει αυτό μια κοπέλα που νόμιζε πως ήτανε (πολύ)

Κοίταξε
Τους βλέπω
Χτενίζουν με την άρπα τους τα στάχυα

Νανουρίστηκε για ακόμη ένα βράδυ, το κακό

_

γράφει η Κική Κωνσταντίνου

Μην ξεχνάτε ότι το σχόλιο σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

Κυνηγώντας απολιθώματα

Κυνηγώντας απολιθώματα

Αγαπημένη μου Μούσα Ξύπνησα νωρίς το πρωί στο δωμάτιό μου Δεν πρόκειται να πλύνω τα μαλλιά μου ή να ξυριστώ Πρέπει να πακετάρω γρήγορα και να φύγουμε   Εγώ και εσύ σε ένα μακρινό μέρος Όμορφη μου Μνήμη καταγράφεις τη λαμπερή θάλασσα και τον καταρράκτη που πέφτει...

Σπαράγματα καθημερινής ενημέρωσης

Σπαράγματα καθημερινής ενημέρωσης

Φειδίας και ζωφόρος του Παρθενώνα   Δύο αιώνες βίαιης αποκοπής το μέλλον μια αρχαίας άγνωστης χώρας Άγνωστος ο πλαστουργός Φειδίας ανύπαρκτος ο Παρθενώνας   Ο Δυτικός πολιτισμός λησμόνησε την μήτρα του τη χρήση των Μουσείων ως χώρων αφιερωμένων στις Μούσες   Ελληνίδες...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου