Select Page

Η Έφη Καγξίδου και η Λίνα Σπεντζάρη συνομιλούν με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Η Έφη Καγξίδου και η Λίνα Σπεντζάρη συνομιλούν με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Ένα συγγραφικό δίδυμο πολλά υποσχόμενο! Με το πρώτο τους βιβλίου συγκινούν και καθηλώνουν τον αναγνώστη!

 

Έφη Καγξίδου

Λίνα Σπεντζάρη

Σας επέλεξε η γραφή ή την επιλέξατε; Με τι κόστος;

Με επέλεξε και την ακολουθώ! Κόστος δεν υπάρχει, επειδή το κάνεις με τόση αγάπη. Το να γράφεις και να μην υπάρχεις πολλές φορές για τους άλλους, είναι ο τρόπος της ζωής σου.

Ούτε με επέλεξε, ούτε την επέλεξα. Βρέθηκα μέσα σ’αυτό το χώρο χωρίς να το καταλάβω και πορεύομαι. Δεν το σχεδίαζα. Μου προέκυψε ξαφνικά. Η αλήθεια είναι ότι γράφοντας χάνεσαι από φίλους, σκέφτονται ακόμα και να σε καλέσουν στο τηλέφωνο, για να μην σε ενοχλήσουν, χάνεις κάποιες στιγμές της ζωής σου ακόμα και τον ύπνο σου. Δεν τα υπολογίζεις όμως, γιατί ο κόσμος της γραφής είναι μαγικός!

Τι σημαίνει «γράφω» για σας;

Για εμένα είναι ταξίδι, ένας άλλος πλανήτης, καταφύγιο και χαρά. Όταν αντικρίζω το αποτέλεσμα ότι το αποδέχονται, το αγαπάνε ή μια φράση που έγραψα γίνεται “μότο” για κάποιον, τότε είναι η ευτυχία προσωποποιημένη!

Για μένα η γραφή είναι ανάγκη. Από την ώρα που γεννήθηκα κατά  ένα περίεργο τρόπο, γράφω. Από μωρό παιδί συνέχεια γράφω διάφορα πράγματα. Υπήρχαν κάποια χρόνια της ζωής μου, στα οποία δεν μπορούσα να γράψω όπως ήθελα και κόντευα να πάθω κατάθλιψη. Αν δεν γράψω ένα ποίημα, ένα κείμενο, έστω λίγες λέξεις, νιώθω ότι θα τρελαθώ.

Πιστεύετε ότι κάποιος γεννιέται ή γίνεται συγγραφέας;

Πρέπει να έχεις την «μαγιά» μέσα σου, ένα δώρο, που σου έχει δώσει ο Θεός, το οποίο με την μόρφωσή σου και την πορεία της ζωής σου να το αναπτύξεις και να το εξελίξεις. Επιτυχημένοι συγγραφείς είναι οι άνθρωποι οι οποίοι βγάζουν αυτή την «μαγιά» από μέσα τους και την χρησιμοποιούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Προσωπική μου άποψη είναι ότι κάθε άνθρωπος είναι ένας εν δυνάμει συγγραφέας. Είμαστε ένα «δοχείο», το οποίο δέχεται πληροφορίες και κάποτε φτάνει η ώρα που ξεχειλίζει και θέλει τις πληροφορίες που εισέπραξε και φιλτράρισε να τις καταθέσει στο χαρτί. Καλό είναι να υπάρχει το χάρισμα, αλλά κάθε ένας από εμάς μπορεί να γίνει συγγραφέας!

Μιλήστε μας για το βιβλίο σας

Το βιβλίο «Ούτε η μάνα μου» είναι η ιστορία της οικογένειάς μου. Στην αρχή μού ήταν πολύ δύσκολο να την αποτυπώσω στο χαρτί. Είναι επώδυνο να καταγράφεις την ιστορία της οικογένειάς σου. Ένα ποίημα, από την προσωπική μου συλλογή «Από τον Εξώστη της ψυχής μου» ήταν η αφορμή, για να έχω την τιμή και την χαρά να συναντηθώ και να συνομιλήσω με τον Οικουμενικό Πατριάρχη κύριο κύριο Βαρθολομαίο. Κατά την διάρκεια της κουβέντας μας του ανέφερα ότι κατάγομαι από τα Βουρλά, της Μικράς Ασίας. Εκείνος με παρότρυνε και μου έδωσε την ευχή του για να γράψω όσα μου είχε εξιστορήσει η γιαγιά μου. Με το πολύτιμο αυτό δώρο και την σημαντική βοήθεια της καλής μου φίλης, Λίνας, η ιστορία έγινε βιβλίο.

Με πολύ και συλλογική δουλειά, αλλά πάνω με από όλα πολύ αγάπη έγινε αυτό το βιβλίο. Γράφαμε και δουλεύαμε κάθε κεφάλαιο για αρκετές ώρες, αλλά το αποτέλεσμα και η αποδοχή του κόσμου μας δικαίωσε! Το μυστικό της επιτυχίας είναι ότι η μια είναι αναγνώστης της άλλης κατά την διάρκεια της δημιουργίας του βιβλίου, δηλαδή γράφαμε και δουλεύαμε το βιβλίο και από την σκοπιά του αναγνώστη, που έχει κρίση, θέση και άποψη.

Όταν το γράφατε πιστεύατε ότι θα είχε τόση μεγάλη ανταπόκριση από τον κόσμο;

Δεν το πιστεύαμε, αλλά το ευχόμασταν. Γνωρίζοντας την ιστορία, που γράφαμε, αναρωτιόμασταν αν θα το αγαπήσει ο κόσμος και το ελπίζαμε! Αλλά τις αντιδράσεις λατρείας όσων αγκάλιασαν το βιβλίο μας, δεν μπορούσαμε να τις φανταστούμε.

Όταν το γράφαμε, πιστεύαμε ότι η γιαγιά μου θα είναι η ηρωίδα του βιβλίου. Γιατί εκείνη είχε υποστεί την θλιβερή κατάσταση του ξεριζωμού και στήριζε έναν άνθρωπο με πολλά προβλήματα υγείας. Αντίθετα όμως, όλοι έκαναν ήρωα τον παππού μου. Δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε ότι ο κόσμος θα λάτρευε έναν άντρα, ήρωα βιβλίου, γιατί συνήθως οι ηρωίδες των βιβλίων τραβούν την προσοχή και την αγάπη του αναγνώστη. 

Κάποιοι μας είπαν ότι ο κεντρικός μας ήρωας, μοιάζει με ήρωα Καζαντζακικό. Ταυτίστηκαν δηλαδή οι αναγνώστες με τη ζωή του και τα πάθη του. Με τους περισσότερους ήρωες του βιβλίου ταυτίστηκε ο κόσμος που το έχει διαβάσει κι αυτό είναι πολύ σημαντικό και συγκινητικό για μας!

Επιπλέον ο κόσμος, που μας πλησιάζει, μας λέει ότι ο καπετάν- Γιώργης θα δικαιωθεί. Μπορεί ν’ αδικήθηκε στην ζωή του, μας λένε, αλλά το βιβλίο αυτό θα τον δικαιώσει στις ψυχές όλων μας.

Έχετε συγκινηθεί με ένα βιβλίο που έχετε διαβάσει;

Συμπάσχω με όλα τα βιβλία και όλους τους ήρωες. Κάθε βιβλίο μού έχει δώσει και κάτι, αλλιώς δεν θα το διάβαζα μέχρι το τέλος. Ακόμα και η απογοήτευση που μπορεί να νιώσω φτάνοντας στο τέλους κάποιου βιβλίου, κάτι έχει να μου δώσει. Φυσικά εδώ και χρόνια έχω «αρρωστήσει» με Το άρωμα του Πάτρικ Ζίσκιντ. Το λεξιλόγιο του είναι αξεπέραστο και μου προκάλεσε βαθιά, όμορφα, συναισθήματα! Αυτό όμως είναι θαυμασμός. Η συγκίνηση είναι άλλο πράγμα, έχει να κάνει με τα μηνύματα που παίρνεις από το κάθε βιβλίο!

Ποια είναι η αγαπημένη σας φράση;

Κάθε κακή μέρα έχει το τέλος της! Ότι κι αν μου συμβεί σκέφτομαι ότι μέρα είναι και θα περάσει. Λέω ότι κάθε μέρα έχει το τέλος της και ακολουθεί μια καινούργια, καλύτερη μέρα!

Ο Θεός είναι τεράστιος! Δεν μπορείς να φανταστείς τί δρόμους διαλέγει για να σου φέρει το καλό, γιατί ακόμα κι αυτό που βλέπουμε σαν κακό κάτι καλό έχει μέσα του! Μερικές φορές διαπίστωνα, ότι τα πράγματα που επιθυμούσα δεν μου συνέβαιναν την ώρα που τα ήθελα και στην συνέχεια ανακάλυπτα ότι μου έρχονταν τελικά σε ανύποπτο χρόνο κι από τα πιο ανέλπιστα μονοπάτια! Γι’ αυτό κάθε φορά που μου συμβαίνει αυτό, λέω πως είναι ο Θεός είναι τεράστιος!

Για ποιο λόγο θα σταματούσατε να γράφετε;

Δεν θα σταματήσω ποτέ και για τίποτα να γράφω. Θεωρώ πως το στυλό είναι προέκταση του δακτύλου μου. Έχω πάντα μαζί μου ένα στυλό.

Εγώ μπορεί να μην έχω πάντα στυλό, αλλά στο κινητό μου αποτυπώνω τις σκέψεις μου.

Ετοιμάζετε κάποιο καινούργιο βιβλίο;

Μετά από την μεγάλη αποδοχή του κόσμου για το «Ούτε η μάνα μου» ετοιμάζουμε ένα νέο βιβλίο, το οποίο αναφέρεται σε μια άλλη περίοδο της ιστορίας, το 40’-44’. Το γράφουμε με την ίδια αγάπη, με τον ίδιο σεβασμό και προς τους ήρωες και προς την ιστορία. Βαδίζουμε προς την ολοκλήρωσή του. Και κάτι μέσα μου μού λέει ότι θα το αγαπήσετε πολύ κι αυτό όπως και το «Ούτε η μάνα μου», γιατί και σε αυτό οι ήρωες είναι “μεγάλοι”, η υπόθεση είναι συγκλονιστική και τα ιστορικά στοιχεία αποδίδονται με μεγάλο σεβασμό, γιατί είναι νωπά ακόμα τα γεγονότα του 40’-44’ και το αίμα δεν έχει “στεγνώσει”. Πλησιάζουν δύο χρόνια που το γράφουμε, γιατί επιθυμούμε με κάθε λεπτομέρεια και σεβασμό να μην θίξουμε καταστάσεις, να μην πάρουμε θέση στα γεγονότα και να αφήσουμε τους ήρωες να μας τα εξιστορήσουν μέσα από την ιστορία και τα συναισθήματά τους.

Επειδή και στο βιβλίο «Ούτε η μάνα μου» αυτό που μας συγκίνησε είναι ότι κάποιοι αναγνώστες μας είπαν ότι ποιούμε ήθος, ότι καλλιεργούμε αξίες και ιδανικά στους ανθρώπους μέσα από το έργο μας, το ίδιο φροντίσαμε να κάνουμε και με το καινούργιο μας εγχείρημα.

Θέλω να κλείσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συνέντευξη με ένα μήνυμα, που θέλετε να περάσετε στους μελλοντικούς συγγραφείς.

Αυτό που λέω σαν Έφη είναι ότι όλοι έχουν δικαίωμα να γράφουν και να κοινοποιούν την σκέψη και την δουλειά τους. Αλλά κάθε ένας που βγαίνει σ’ αυτό τον στίβο, τον συγγραφικό, πρέπει να διαθέτει κάποια προσόντα. Πρώτο και κύριο το ήθος, να έχεις μερικές αξίες στην ζωή σου, τι οποίες να τις μεταφέρεις μέσα από το έργο σου. Ακόμα και κάτι αισχρό να γράψεις, όταν το αποδόσεις με τον δικό σου τρόπο μπορείς να το “αγιάσεις”. Τέλος πιστεύω πως όταν κάτι αξίζει θα βρει τον δρόμο του.

 

Και η αξία θα φανεί στης αντοχής την στράτα!

Έχω να πω σ’ αυτούς που γράφουν να μην απογοητεύονται. Για όλους υπάρχει κάπου ένας δρόμος κι αν ο δρόμος δεν ανοίγει ακόμα, είναι γιατί πρέπει να δουλέψουν λίγο ακόμα. Και εμείς συναντήσαμε δυσκολίες, αλλά δεν τις αφήσαμε να μας αγγίξουν και συνεχίσαμε στο δρόμο που ξέραμε ότι ήταν ο σωστός. Υπάρχει ένας δρόμος για όλους και δεν πρέπει να απελπίζεται κανείς.

Ομαδικό έργο των συγγραφέων:

Ούτε η μάνα μου

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη.

Μια αληθινή ιστορία μεγάλης έντασης, γραμμένη με τόσο ζωντανές λεπτομέρειες, που κάθε σελίδα σκίζει το μυαλό και την καρδιά. Τα πρόσωπα και τα ονόματα είναι υπαρκτά, χωρίς ψευδώνυμα, καθώς και οι τόποι όπου έδρασαν, για να μπορέσει ο αναγνώστης να βιώσει την πολυπόθητη κάθαρση.


Γενάρης του 1920 σε ένα νησί του Βόρειου Αιγαίου. Ένας μήνας που θα ήταν ο τελευταίος της νιότης του. «Θα σε πνίξω με τα ίδια μου τα χέρια». Μια φράση που θα ξήλωνε απ' άκρη σ' άκρη τη στέγη της ψυχής του.
«Σας ορκίζομαι στην τιμή μου ότι είμαι αθώος! Η μάνα μου, πού χάθηκε η μάνα μου; Μόνο αυτή μπορεί να σταματήσει όλον αυτόν τον παραλογισμό!»
Μια γυναίκα που κρατούσε στα χέρια της όλες τις συμφορές του κόσμου! «Την κατάρα μου να 'χεις! Ατίμασες τη γενιά σου! Έκλεισες τα σπίτια μας!»
«Ούτε η μάνα μου...», οι τελευταίες λέξεις που ξεστόμισε ο καπετάν-Γιώργης φεύγοντας στιγματισμένος από τον τόπο του. Μια οικογένεια διαλύεται, ένα σπίτι ρημάζει. Και η οδύσσεια ξεκινάει...


Από τη Χίο στα Βουρλά, από τις στάχτες της Μικρασιατικής καταστροφής στα παραπήγματα του Πειραιά και του Βόλου, οι ήρωες θα παλέψουν με τους δαίμονες της ζωής τους, περιπλανώμενοι για περίπου μισό αιώνα. Ψυχές τραυματισμένες, ξεριζωμένες που άλλες κατάφεραν να βρουν καταφύγιο και άλλες ρήμαξαν μόνες τους μέχρι το τέλος της ζωής τους.
«ΔΕΝ ΜΕ ΠΙΣΤΕΨΕ ΚΑΝΕΙΣ... ΟΥΤΕ Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ!»

Είναι ένα βιβλίο που προκαλεί έντονα και βαθιά συναισθήματα. Αποδίδονται οι δύσκολες στιγμές του ξεριζωμού με ένα άρτιο και εξαιρετικό λεξιλόγιο, σαν ένα κερί που ανάβει για τις ψυχές που χάθηκαν και φωτίζει τις ψυχές αυτών που το διαβάζουν!! Δυνατές σκηνές, όπως η πρώτη ερωτική πράξη των δύο πρωταγωνιστών, δίνεται με ονειρικό τρόπο, τονίζοντας την πραγματική διάσταση του έρωτα.

 

-

 

Ποιητική συλλογή της Έφης Καγξίδου:

Από τον εξώστη της ψυχής μου

 

 

 

Ποιητική συλλογή της Λίνας Σπεντζάρη:

ΠροςΠοίηση εκδόσεις  ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ

Η Έφη Καγξίδου ζει στη Θεσσαλονίκη. Το 2013 εξέδωσε την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Από τον εξώστη της ψυχής μου». Το έργο αυτό με απόφαση του Πατριαρχείου πρωτοκολλήθηκε και τοποθετήθηκε στη βιβλιοθήκη του Μεγάλου Βασιλείου. Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε πολλά περιοδικά. Το βιβλίο «Ούτε η μάνα μου» είναι η αληθινή ιστορία της οικογένειάς της.

Η Λίνα Σπεντζάρη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Συμμετείχε στις ανθολογίες: «Υπάρχουν ποιητές;», «Μη βία», «Η μοναξιά είναι χάρισμα». Διακρίθηκε στους ποιητικούς αγώνες της ΠΕΛ στους Δελφούς και τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο ξενόγλωσσης ποίησης στον λογοτεχνικό διαγωνισμό «Giovanni Gronchi». Αυτή είναι η πρώτη της συγγραφική παρουσία, όνειρο που έγινε πραγματικότητα χάρη στην Έφη Καγξίδου, φίλη αγαπημένη και συνοδοιπόρο στον μαγικό κόσμο του μυθιστορήματος.

Επικοινωνία με τη συγγραφέα:

linaspen2@gmail.com

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!