Έπλεκες διθυραμβικά εγκώμια

Για το έργο μου, για μένα,

Χωρίς να θεωρείται υπερβολικός ο εκθειασμός.

Ήταν η Αγάπη σου

Που έκανε τα πάντα να  μοιάζουν μεγάλα.

 

Και  ήρθε μια ημέρα,

Μια αποφράδα στιγμή,

Ανερυθρίαστα και ωμά να μού πεις,

Ότι λατρεύω τα φώτα στραμμένα πάνω μου,

 το λιβανωτό και το παίνεμα.

 

Σού πέρασε ποτέ από το μυαλό

Κάτι πολύ, μα πολύ απλό;

Ήταν γιατί, όλα τα έβλεπες πια

Στις οριακές τους διαστάσεις,

Αφού έφυγε η ΑΓΑΠΗ

Που έδινε φως, ομορφιά και ουσία…

 

ΕΦΥΓΕ ΕΚΕΙΝΗ ΛΟΙΠΟΝ

Και έμεινε η μιζέρια με την αλήθεια της.

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου