Η αλλαγή, της Ελένης Βαρδαξόγλου

2.05.2016

Κι αν τώρα θέλω τόσο να σ’ αγγίξω

Πάντα θα μ' εμποδίζει

Μία αστείρευτη δειλία

 

Κι αν κάποιο βλέμμα σου τρυπάει την καρδιά μου

Θα κάνω πως ποτέ δεν το δα

Γιατί έκρυβε μέσα του την καταστροφή

 

Κι όταν τυχαία μ αγγίζεις

Νιώθω τα επίγεια ξαφνικά να ξεθωριάζουν

Κι αφήνω πίσω αυτό το ρημαγμένο σώμα

 

Γιατί μέσα του κρύβει μία ψυχή

Που κρατιέται με νύχια και με δόντια

Να μην σε πλημμυρίσει με συναισθήματα

 

Αναρωτιέμαι γιατί πάντα τα πνίγω

Γιατί κλείνω τις πόρτες του κόσμου μου

Και δεν αφήνω παρά μικρές χαραμάδες

 

Ίσως να υπερτιμώ την αξία του εαυτού μου

Κάθε που νομίζω, πως νιώθω τόσα πολλά

Όσα κανένας δεν θα καταφέρει να νιώσει

 

Κι έτσι αγνοώ την αγάπη που με τριγυρίζει

Την υποβιβάζω, σαν να ναι κάτι ποταπό και λίγο

Και ποιος να τ' αντέξει αυτό;

 

Μα θέλω, αλήθεια , για σένα να κάνω την εξαίρεση

Να αρπάξω κάθε σταγόνα της αγάπης σου

Κι να εκτιμήσω ό,τι κι αν μου προσφέρεις

 

Γιατί έχω μάθει πια, πόσες μορφές παίρνουν τα αισθήματα

Πόση στοργή κρύβεται σε μία τόση δα πράξη

Όσο ασήμαντη κι αν μοιάζει στην αρχή

 

Προσπάθησε, λοιπόν, να μην με κρίνεις

Παλεύω κάθε μέρα κόντρα σε μένα

Και δεν θα βγαίνω πάντα νικητής

 

Έχει ανοίξει πια η καρδιά μου

Κι είσαι μέσα της

Κάνε μονάχα λίγο υπομονή, έως ότου σε συνηθίσω

 

Έως ότου συνηθίσω να είμαι ευάλωτη

Και δεν φοβάμαι μήπως πληγωθώ

Τότε να ξέρεις πως η θέση σου θα είναι μόνιμη

 

Και τότε σε παρακαλώ, μην σκεφτείς στιγμή να φύγεις

Μείνε μαζί μου ως το τέλος

Ως εκεί που τελειώνουν όσα νιώθω για σένα

Ως το άπειρο

 

_

γράφει η Ελένη Βαρδαξόγλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    διεκόπη το σχόλιο . Συνεχίζω: Ελένη τι το προσδιόρισες χρονικά;;; ΜΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΈΡΕΙΣ ΌΤΙ η πιο κοντινή χρονική απόσταση για τους ερωτευμένους είναι …το ΑΠΕΙΡΟ;;;( ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΝΤΑ).

    Απάντηση
  2. Ελένη Βαρδαξόγλου

    Πάντα ξεχωριστά τα σχόλιά σας κύρια λενα ! Και δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ τό πόσο δίκιο έχετε !

    Απάντηση
  3. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Η μοναδικότητα του έρωτα… !!! ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΕΠΟΥΣΙΩΔΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥ!
    Όταν πάρει αυτός τον πρώτο ρόλο το μπουλούκι στο θίασο της ζωής …..απλά υποκλίνεται…
    ΜΠΡΑΒΟ ΕΛΕΝΗ!!!

    Απάντηση
  4. Ελένη Βαρδαξόγλου

    Σας ευχαριστώ μύρια χρυσουλα !!!

    Απάντηση
  5. Μάχη Τζουγανάκη

    μου αρέσουν αυτά τα βήματα που ορίζεις στον έρωτα…μήπως και κόψει λίγο ταχύτητα κάτι που ξεπερνά την ταχύτητα του φωτός..μήπως και προλάβεις να το ελέγξεις λίγο καλύτερα…για να κρατήσει στο άπειρο…

    Χρόνια σου πολλά Ελένη μου!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου