Η ανάμνηση

20.01.2019

Ανάμνηση: η επαναφορά στη μνήμη ενός συμβάντος

Φαντασίωση: η κατασκευή ενός γεγονότος εκείνη τη στιγμή

 

Κάτι άλλο που μου έρχεται τώρα στο νου είναι το εξής:

ενώ η πράξη της ανάμνησης, είναι, πιστεύω, μια εσωτερική λειτουργία που απαιτεί όλη την προσοχή μας και τη συγκέντρωση σ’ αυτό που θέλουμε να επαναφέρουμε στον χώρο του συνειδητού, το περιεχόμενο αυτών των αναμνήσεων απαρτίζεται από πράγματα του περιβάλλοντός μας (τοπία, άνθρωποι).

Ποτέ δε φέρνω στη μνήμη μου τον εαυτό μου, όπως αντέδρασε ψυχικά σε μια δυστυχία. Εννοώ το τι αισθάνθηκε (μνήμη αισθήσεως). Ίσως το αποφεύγω συνειδητά, γιατί μου είναι κάτι δυσάρεστο. Προτιμώ να θυμάμαι ευχάριστες στιγμές.

Τώρα, όσον αφορά τον χώρο της φαντασίωσης, σχεδόν πάντα οι φαντασιώσεις μου συνδέονται με άλλα πρόσωπα.

Θα ’λεγα όμως ότι στην περιοχή των φαντασιώσεων οι «δυσάρεστες στιγμές» είναι το ίδιο ευπρόσδεκτες με τις «ευχάριστες». Δεν μου είναι αποκρουστικό να πλάσω στο μυαλό μου μια σκηνή πόνου. Και δω όμως πάντα η σκηνή διεξάγεται μεταξύ δύο ατόμων. Ποτέ δεν έχω φανταστεί πως θα βίωνε ο εαυτός μου μόνος την τάδε κατάσταση. Ίσως αποφεύγω (πάντως όχι συνειδητά) να πλάσω στο μυαλό μου καταστάσεις που να ζω μόνο εγώ (ή να θυμηθώ στην τάδε περίπτωση πόσο είχα κλάψει, ουρλιάξει), όχι από φόβο μήπως πονέσω αλλά γιατί αυτή η μοναχική βίωση του πόνου είναι ένα καθημερινό συμβάν, γιατί σε κάθε ανάμνηση ή φαντασίωση καραδοκεί ο πόνος τής (ηθελημένης;) μοναξιάς, της εγκατάλειψης, όπου άλλωστε τα παραπάνω είναι γεννήματά του (δηλαδή η ίδια η ανάμνηση και η φαντασίωση είναι πόνος, ο μοναχικός πόνος, αφού αυτός οδηγεί σ’ αυτές, δηλαδή πονάς και ξεσπάς σε όνειρα, σκέψεις).

Άρα, δεν είναι απαραίτητο αντικείμενο των αναμνήσεων και των φαντασιώσεων να είναι ο ατομικός πόνος.

γράφει η Βασιλική Κουτσανδριά

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

Όνειρο ήταν θαρρώ

Όνειρο ήταν θαρρώ

Παράπονο το είχε να δει τους δικούς της στα όνειρά της, ώσπου η επιθυμία της επιτέλους ικανοποιήθηκε. Ξημερώνοντας Κυριακή, την επισκέφθηκαν, αλλά δεν ήταν αγαπημένοι όπως συνήθως. Υπήρχε μια σχετική ένταση και διαπληκτίζονταν καθόλη τη διάρκεια του ονείρου. Έστω και...

O Φυλακισμένος

O Φυλακισμένος

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Κοιτάω έξω από το παράθυρο. Ο ουρανός είναι γκρίζος και ο ήλιος κρύβεται πίσω από τα θυμωμένα σύννεφα. Τα πράσινα δέντρα στέκονται επιβλητικά κοιτώντας προς όλες τις πλευρές σαν άγρυπνοι φρουροί. Λες και χρειαζόμασταν περισσότερους από...

Γλυκό ψέμα

Γλυκό ψέμα

Ο Πέτρος, βαδίζει με τον σκύλο του στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο, φτάνουν στην είσοδο της πολυκατοικίας, ο Πέτρος κοντοστέκεται για δυό στιγμές και κάνει να γυρίσει πίσω, όμως ο σκύλος του τον σταματάει. Το χέρι του Πέτρου, υπακούοντας στον σκύλο, χτυπά το κουδούνι του...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γλυκό ψέμα

Γλυκό ψέμα

Ο Πέτρος, βαδίζει με τον σκύλο του στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο, φτάνουν στην είσοδο της πολυκατοικίας, ο Πέτρος κοντοστέκεται για δυό στιγμές και κάνει να γυρίσει πίσω, όμως ο σκύλος του τον σταματάει. Το χέρι του Πέτρου, υπακούοντας στον σκύλο, χτυπά το κουδούνι του...

διττή μνήμη

διττή μνήμη

Ο χρόνος δεν κυλάει εδώ. Είναι ο χώρος φαρδύς, μια άπλα ανάμεσα σε δυο δάση, από εδώ με πεύκα, στην άλλη με ελιές και ο χρόνος, αν και υπάρχει τεράστια έκταση, παίρνει εκείνο το στενό ρυάκι, ήταν κάποτε ένα χειμαρρώδες ποτάμι και προχωρεί ο χρόνος, σκοντάφτει στις...

Α-ΝΟΣΤΟΣ

Α-ΝΟΣΤΟΣ

_ γράφει η Αγγελίνα Σοφιάδη - O Κωστής ένιωσε πολύ τυχερός όταν βρήκε τραπεζάκι στο καφέ. Τρία τραπέζια όλα κι όλα, στον πεζόδρομο, Σάββατο πρωί και η ανοιχτή αγορά του Πορτομπέλο είχε ήδη αρχίσει να αγκομαχά από τον κόσμο, κάτω από τον ανέλπιστο ήλιο του Λονδίνου. ...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου