Απόψε ευωδίασαν της άνοιξης τα άνθη
κι έτσι τελείωσαν ξανά οι μέρες του χειμώνα.
Μόνο στο τζάμι μου σιμά, θρηνεί μιαν ανεμώνα,
όσα περάσαν τραγουδεί και τη ζωή που εχάθει.

Πέρα τ’ αηδόνια κελαηδούν, οι μυγδαλιές ανθίζουν
κι ειν’ στολισμένα σα γιορτή, τα δέντρα στον ελαιώνα.
Μόνο στο τζάμι μου σιμά, σκυφτή μιαν ανεμώνα,
γέρνει απ’ τον ήλιο μακριά κι οι ροδωνιές δακρύζουν.

Ένα παράπονο κρατεί κι έναν καημό πονάει ·
που θα χαθεί η δροσούλα της και τα μαβιά της φύλλα
και τα χεράκια των δέντρων, θε ν’ απομείνουν ξύλα.
Όνειρο λέγει τη ζωή, που σβήνεται και πάει.

 

_

γράφει ο Βασίλειος Ζήνας