Η ανεμώνα

23.09.2019

Απόψε ευωδίασαν της άνοιξης τα άνθη
κι έτσι τελείωσαν ξανά οι μέρες του χειμώνα.
Μόνο στο τζάμι μου σιμά, θρηνεί μιαν ανεμώνα,
όσα περάσαν τραγουδεί και τη ζωή που εχάθει.

Πέρα τ’ αηδόνια κελαηδούν, οι μυγδαλιές ανθίζουν
κι ειν’ στολισμένα σα γιορτή, τα δέντρα στον ελαιώνα.
Μόνο στο τζάμι μου σιμά, σκυφτή μιαν ανεμώνα,
γέρνει απ’ τον ήλιο μακριά κι οι ροδωνιές δακρύζουν.

Ένα παράπονο κρατεί κι έναν καημό πονάει ·
που θα χαθεί η δροσούλα της και τα μαβιά της φύλλα
και τα χεράκια των δέντρων, θε ν’ απομείνουν ξύλα.
Όνειρο λέγει τη ζωή, που σβήνεται και πάει.

 

_

γράφει ο Βασίλειος Ζήνας

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου