Η ανεμώνα

23.09.2019

Απόψε ευωδίασαν της άνοιξης τα άνθη
κι έτσι τελείωσαν ξανά οι μέρες του χειμώνα.
Μόνο στο τζάμι μου σιμά, θρηνεί μιαν ανεμώνα,
όσα περάσαν τραγουδεί και τη ζωή που εχάθει.

Πέρα τ’ αηδόνια κελαηδούν, οι μυγδαλιές ανθίζουν
κι ειν’ στολισμένα σα γιορτή, τα δέντρα στον ελαιώνα.
Μόνο στο τζάμι μου σιμά, σκυφτή μιαν ανεμώνα,
γέρνει απ’ τον ήλιο μακριά κι οι ροδωνιές δακρύζουν.

Ένα παράπονο κρατεί κι έναν καημό πονάει ·
που θα χαθεί η δροσούλα της και τα μαβιά της φύλλα
και τα χεράκια των δέντρων, θε ν’ απομείνουν ξύλα.
Όνειρο λέγει τη ζωή, που σβήνεται και πάει.

 

_

γράφει ο Βασίλειος Ζήνας

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

Το ερώτημα

Το ερώτημα

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου