Η ανεμώνη

22.12.2019

Η αγάπη είναι μια πεταλούδα

είπες,

ντυμένη με τα πιο όμορφα χρώματα

της άνοιξης των συναισθημάτων.

Που στροβιλίζεται

στον ιστό της καρδιάς μας,

γυρεύοντας το φως της αλήθειας μας.

 

Είναι το οξυγόνο της.

Η ανάσα της ίδιας μας της ζωής,

που μεταμορφώνει την ύπαρξή μας

σε φως.

Σαν μια ανεμώνη

που ανοίγει διάπλατα τα πέταλά της,

στη πρώτη ηλιαχτίδα της άνοιξης.

 

Κάποιες φορές μοιάζει

με βαθιά απύθμενη θάλασσα

που αγκαλιάζει τους πόθους μας

στα γαλάζια κύματά της.

Μια απέραντη αγκαλιά

που κρατά σφιχτά μέσα της

την ηχώ των ονείρων μας.

Που ξεδιπλώνει μυστηριακά

την ομορφιά των συναισθημάτων

που κρύβουμε ερμητικά μέσα μας.

 

Η αγάπη είναι ο μαγικός αλγόριθμος

στην περίπλοκη εξίσωση της ζωής μας.

Είναι αυτή που αποκωδικοποιεί με τρόπο μοναδικό

το δυσεπίλυτο ζήτημα της ανθρώπινης ευτυχίας

και δίνει μονοσήμαντη λύση στο νόημά της.

 

Γιατί η αγάπη, είναι μια ανάσα δροσιάς

που αναζωογονεί αενάως

τα ιόντα της ύπαρξής μας.

Διαχέει το υπέροχο φως της

στα όνειρά μας, στη καρδιά μας,

χωρίς να προσδοκά κάτι.

 

Όπως η λήθη διαθλά

ανέμελα τη μοναξιά μας,

όπως η θλίψη διαθλά απέριττα

τη σιωπή.

 

Επειδή απλά,

έτσι είναι η αγάπη…

 

 

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου