Η απώλεια, της Καλλιόπης Δημητροπούλου

Δημοσίευση: 10.05.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

clouds_sun

Σκυφτός ο ορίζοντας

το βλέμμα του ρίχνει

στων ανέμων τις θάλασσες.

 

Μετρώ το ελάχιστο φως,

της απουσίας το χάραγμα

στην πλάτη του βράχου.

 

Θαλασσινό πουλί μονάχο

στο πλέγμα του μόλου

περιπατητής στ’ απόβροχο

με δάκρυα που μούχρωσαν στ’ αγιάζι.

 

Και μεγαλώνουν τα βράδια

κάτω από του φεγγαριού

το κοίλο κάτοπτρο

εκεί που φωλιάζουν τα ηφαίστεια

και κοκκινίζει από μοναξιά η άνοιξη.

 

Σε κάποιο κομμάτι ουρανού

κατοικεί ένα γαλήνιο σύννεφο.

 

_

γράφει η Καλλιόπη Δημητροπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Un amant, une amante

Un amant, une amante

Ανατριχιάζεις πάνω μου και άξαφνα η δύναμή σου χάνεται σ' ένα πρωτόγνωρο αίσθημα κτήσης. - Λαχταρώ την άστατη ανάσα σου, τον άρρυθμο παλμό του στέρνου σου την ύστατη στιγμή του πόθου. - Σ' εξουσιάζω στους τύπους: με διψασμένα χείλη αναζητώ κρυφές στάλες στο κορμί σου....

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

Τρία ποιήματα

Τρία ποιήματα

1. Στο μικρό δωμάτιο, μέτρησε τέσσερις  άσπρους τοίχους. Ψηλά ο ουρανός. «Ήρθε η Άνοιξη», σκέφτηκε. Τους έβαψε γαλάζιους  και πνίγηκε στη θάλασσα. 2. Στο σκονισμένο κομοδίνο  είχε ξεχάσει τα σκουλαρίκια της. Με χάλκινες ζωγραφιές.                Σε κλουβί, μικρά...

1-1-3

1-1-3

Η ζωή μας Νεφέλωμα κινούμενο το παίρνει ο αέρας, πότε δω, πότε εκεί μια βγαίνει μπροστά μια κρύβει το φως μια θλιμμένο τρέχει μ’ αγωνία μια ξανθό ζεσταίνει την καρδιά   Οι αλήτες κι οι ονειροπόλοι ξαπλώνουν καταγής και χαζεύουν σιωπηλοί χάνονται στην κίνηση Την...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Γεμάτο όμορφες εικόνες και μια μαγεία έμπνευσης!
    ΜΠΡΑΒΟ!!!

    Απάντηση
  2. Αννα Ρουμελιωτη

    Ποσο ομορφοι στιχοι!!

    Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    …… κοκκινίζει από μοναξιά η άνοιξη.
    …….Σε κάποιο κομμάτι ουρανού κατοικεί ένα γαλήνιο σύννεφο.

    Υπέροχοι στίχοι Λίτσα… Η ποίησή σου πάντα χορταστική

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου