Η βόλτα

16.08.2014

 

Αμέριμνες, μοναχικές βραδιές,

π’ αρπάζονται με τις πρώτες συγκινήσεις…

Αχτένιστες, κατσουφιασμένες αναμνήσεις,

που ξεπηδούν σαν τα βατράχια απ’ το χθες.

 

Κάποιες απρόσμενες, τυχαίες αναφορές…

Μια παρέα φοιτητών που χωρατεύοντας τα πίνουν,

δυο άγνωστοι περαστικοί τα χέρια δίνουν·

κ’ εγώ χαζεύω το καϊμάκι που ’χει ο καφές.

 

Σάββατο βράδυ στην πλατεία του αϊ-Νικόλα,

καλοκαιράκι μόλις που χάνεται ο ήλιος…

Όσα τηλέφωνα κι αν πήρα, ούτ’ ένας φίλος,

δυο κατοστάρικα στην τσέπη όλα κι όλα.

 

Μα είχα στα μάτια μου τη φλόγα ακόμα

τον ενθουσιασμό, της άγνοιας το θράσος

―ένα δεντράκι ήμουν, που θα γινόμουν δάσος―

και τη βροχή που αναγεννά το χώμα.

 

Είχα στην πλάτη μου  ένα δισάκι όνειρα,

που όσο περνάει ο καιρός όλο κι αδειάζει·

τώρα η απόγνωση τις νύχτες μου φωνάζει

πως στένεψαν της ζωής τα περιθώρια!

 

Αρνιότανε η καρδιά το φόβο,

καθ’ αφορμή γινότανε κ’ αιτία,

μία καλώς εννοούμενη αλητεία,

τώρα ωριμάσαμε ―λένε― με τον χρόνο…

 

Μια σκέψη αποζητάει τον άνθρωπο της…

«Και τι δε θα ’δινα να ξαναζήσω αυτά τα χρόνια!»

τότε που ήθελαν να ’ρθουν τα χελιδόνια,

τώρα συνήθισε η ψυχή το μαρασμό της.

 

«Παλιά μου χρόνια, πόσο σας έχω επιθυμήσει!»…

Φοιτητής, επαρχιώτης, στην Αθήνα…

Τώρα τα βράδια μου δε μοιάζουν σαν εκείνα·

τη μοναξιά  σας την έχω νοσταλγήσει…

 

Φαίνεται από τότε μου ’γινε συνήθεια

να βγάζω τον εαυτό μου έξω βόλτα,

σαν τότε που χαράζαμε τη ρότα,

μιας ζωής που δεν μας είπε την αλήθεια!

 

Τώρα τίποτα πια δε με θυμίζει

στη μοναξιά μου την ηθελημένη,

μια μαριονέτα από κλωστή δεμένη

απόμεινε στις πλατείες να γυρίζει…

 

Ακολουθήστε μας

Σκεπτικόν

Σκεπτικόν

Δολιχό ήττας θρόϊσμα ταλάνιζε την σκέψη, κάννες και υποκόπανοι όμηρο με κρατούν, μα δεν λογίστηκα ποτέ της έπαρσης την στέψη, θωπευτικά δεν ακουμπούν μονάχα οι νικηταί. Της αντοχής υπεροψία, ντύμα της ήττας γιορτινό. Πώς δεν ευδόκησες Επιθυμία! Τι μ’ απομένει να...

Άδακρυς γη

Άδακρυς γη

Δεν πότισα τότε, στης ανάγκης τον καιρό, και  Ξεράθηκε η γη μου  Το χώμα στέγνωσε και άνοιξαν ρωγμές, Διάβρωσης συμπτώματα Λουλούδια καν δεν πρόλαβαν να ανθίσουν Τα κατάπιε η άβυσσος  Φταίει το ότι δεν έκλαψα… ποτέ  Φταίει που τον πιο άγιο σπόρο δε φύτεψα… ποτέ  ...

Στο μηδέν σιωπούν

Στο μηδέν σιωπούν

Το χρόνο τον μετρώ, τη μνήμη την τσεκάρω της ζωής μου ύστερη αναδρομή στα θαμπά σημεία, κομμάτια που πέφτουν και το μυαλό λιγοστεύουν κeνό τ΄αφήνουν σε σώμα θλιβερό.   Οι αποστάσεις συντομεύουν με την ανημποριά παλεύουν. Ζωή που αδυνατεί τον χρόνο να παλεύει με...

Χρόνου ήθος

Χρόνου ήθος

Μέρα τη μέρα Ώρα την ώρα Λεπτό το λεπτό Δεύτερο το δεύτερο Μην υποπέσεις στο δεύτερο   Πόσο δύσκολο να ανέβεις την κλίμακα του χρόνου αψηφώντας τα δεύτερα του βίου Πόσο εύκολο σαν παγώσει μες στα μάτια σου του χρόνου το ρολόι(;)!   _ γράφει ο Άρης...

Λεπτή

Λεπτή

Κάθε που βγαίνει το φεγγάρι της ιλαρής - θλίψης την ωδή ζητάς επίμονα ν’ ακούς. Στα χείλη μου τη νιόνυφη ακμάδα γέρνεις κι απολαμβάνεις έκθαμβη τις ηλιαχτίδες της νυκτός που ασελγούν στους ουρανούς. Χρυσό, ασήμι και πορφύρα θα σου στολίσω τα μαλλιά, τα μάτια σου φωτός...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Λεπτή

Λεπτή

Κάθε που βγαίνει το φεγγάρι της ιλαρής - θλίψης την ωδή ζητάς επίμονα ν’ ακούς. Στα χείλη μου τη νιόνυφη ακμάδα γέρνεις κι απολαμβάνεις έκθαμβη τις ηλιαχτίδες της νυκτός που ασελγούν στους ουρανούς. Χρυσό, ασήμι και πορφύρα θα σου στολίσω τα μαλλιά, τα μάτια σου φωτός...

Φευγάτη αγάπη

Φευγάτη αγάπη

Άφησες από τα χέρια σου τον έρωτα, σαν παιδικό μπαλόνι πέταξε, σε ουρανούς που δεν βλέπουνε τα μάτια, αμετάκλητα μοναχή σε άφησε, χωρίς καν δάκρυα στα μάτια. Άφησες από την καρδιά σου μια αγάπη, φως νεανικών καλοκαιριών και άρωμα πεύκου γεμάτη, θυσία ανάξια στου φόβου...

Μητέρα αγωνίστρια

Μητέρα αγωνίστρια

Τα παλληκάρια τ’ άτρωτα  που πολεμούνε μ’ αυταπάρνηση στα βουνά, που δίνουν ψυχή και σώμα  για την αθώα ξανθομαλλούσα κόρη, την Ελευθερία• αυτά έχουν εξασφαλισμένη την αιώνια δόξα. Με λαμπρά καλλιγραφικά γράμματα οι άγγελοι στις στήλες της υστεροφημία θα γράψουνε τ’...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου