Επιλέξτε Page

Η δύναμη της αγάπης

4.10.2016

kiss_sunset

Η λινή κουρτίνα στ’ ανοιχτό παράθυρο λικνίστηκε αιθέρια από τ’ ορμητικό αεράκι του δειλινού. Τέτοια ώρα, καθημερινά, όταν ο ήλιος έσκυβε να φιλήσει την θάλασσα, ο αέρας δυνάμωνε, μαρτυρώντας την αιώνια ένωσή τους. Το μισοσβησμένο τσιγάρο στα χείλη του μετρούσε τις τελευταίες του αναλαμπές. Για μια στιγμή, το βλέμμα του καρφώθηκε στα φτερά του αγριοπερίστερου που προσγειωνόταν στα καλώδια της ΔΕΗ. Τα ζήλευε αυτά
τα φτερά, ζήλευε το πέταγμά τους.

Μόρφασε... Αναζητούσε επίμονα μια σκέψη λευκή στον μαυροπίνακα του μυαλού του. Άναψε νευρικά άλλο ένα τσιγάρο, ρουφώντας με δύναμη τον καπνό. Δολοφονικός σύντροφος πάντα παρών και πρόθυμος να του δοθεί, έσβηνε στα χείλη του ξεχασμένος τις περισσότερες φορές. Περίμενε. Οι χτύποι της καρδιάς του αντηχούσαν ένα-ένα τα δευτερόλεπτα του ρολογιού. Ένιωσε πως ήταν όλος ένα ζευγάρι αυτιά.

Άκουσε το πόμολο της πόρτας να γυρίζει και τ’ απαλά βήματα εκείνης. Περίεργο το πώς αυτό το μικρό πόμολο σήμαινε επανεκκίνηση της μίζερης ζωής του. Κάθε μέρα, την ίδια ώρα, τα τελευταία χρόνια, η ζωή του μετριόταν σε τετράωρα. Μέρες αφαιρετικές, συμπυκνωμένες σε ώρες λιγοστές που δονούνταν μ’ έντονο παλμό από την παρουσία της και μόνο.

Ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που έσπαγε με τις ευλογίες του τον εκούσιο κλοιό της απομόνωσής του μετά το ατύχημα. Η μοναδική γυναίκα που αγάπησε. Έμπαινε στο δωμάτιο και τον έλουζε με το φως της. Είχε μια λάμψη εξωκοσμική, την παρομοίαζε με την Σελήνη. Η μισή πλευρά της αθέατη από εκείνον αφορούσε στην οικογένειά της. Η άλλη μισή ήταν μόνο δική του… Δική τους.

Τον πλησίαζε. Προπομπός του φιλιού που θ’ ακολουθούσε ήταν το άρωμά της. Αγίασμα στο κολασμένο δωμάτιο της ακινησίας του. Έσκυβε και του άφηνε ένα τρυφερό “σε νοιάζομαι” στο τραχύ του δέρμα με τα χείλη της. Του χάιδευε τα μαλλιά, τον άγγιζε στον ώμο... Οι κινήσεις της, ξόρκια πανάρχαια, διέλυαν την σκοτεινιά που τον πλάκωνε όλη μέρα.

Κι εκείνος σ’ αντάλλαγμα της χάριζε το πιο ακριβό του δώρο: το χαμόγελό του. Ποτέ της δεν θα μάντευε πόσο δύσκολη ήταν αυτή η σύσπαση των μυών γύρω από το στόμα του, πόσο εύκολη γινόταν για χάρη της. Ανυπομονούσε να την ακούσει να μιλά. Ένας πρώην πιλότος όπως αυτός, καταδικασμένος πια στα στενά όρια της αναπηρικής του καρέκλας, πετούσε μόνο μέσα από τις ιστορίες που κάθε βράδυ του διηγούνταν. Ιστορίες καθημερινές, αστείες, φανταστικές, εξωπραγματικές, που η ίδια σκαρφιζόταν.

Η φωνή της, βελούδινη, ήταν το μαγικό χαλί που πάνω του ταξίδευε σ’ όλο τον κόσμο.

Ίσως μια μέρα, σύντομα, να τολμούσε ν’ αντικρύσει κατάματα και μ’ αισιοδοξία τον ήλιο, την νέα του πραγματικότητα, την ζωή. Ένιωθε την ευεργετική επίδραση της παρουσίας της παντού: στα χάσματα μέσα του που μίκραιναν, στ’ αγκάθια του νου του που ξεριζώνονταν, στις πληγές της ψυχής του που έκλειναν. Κι ας μην είχαν γευτεί ούτε μια φορά τον σαρκικό έρωτα. Η αγάπη που του πρόσφερε απλόχερα είχε αυτή την μαγική
ιδιότητα…

Γιατί η Αληθινή αγάπη, όπως κι αν την ονομάσεις, όπου κι αν την κατατάξεις, έχει την δύναμη να Θεραπεύει.

-

γράφει η Σαντίνα Δεναξά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου