Select Page

Η Ελένη Γκίκα συνομιλεί με την Αργυρώ Μουντάκη

Η Ελένη Γκίκα συνομιλεί με την Αργυρώ Μουντάκη

 

Τα δύο τελευταία της βιβλία στάθηκαν η αφορμή, ο δοτικός και ανοιχτός χαρακτήρας της η αιτία να θέλουμε να μιλάμε μαζί της ξανά και ξανά. Η αγκαλιά που ανοίγει η Ελένη Γκίκα στους ανθρώπους είναι η αγκαλιά που ανοίγουν και τα βιβλία της για να μας κλείσουν και να μας ασφαλίσουν μέσα στις σελίδες τους. Ας την απολαύσουμε σε πρώτο πρόσωπο:

 

«Το μπολερό δεν ήταν του Ραβέλ» το έγραψα όταν

ήθελα να αδειάσω απ’ ό,τι δικό μου. Για να διαπιστώσω ότι από τα δικά μου, τελικά, και πάλι φαντάσματα στοιχειωνόμουνα. Ήταν μια ιστορία που μου χαρίστηκε από τον τίτλο της. Ένα καλοκαίρι στην παλιά πόλη της Ρόδου. Περίμενα φίλο μου που είχε αργήσει. Αντί να παραγγείλω καφέ, αναζήτησα παγωτό σαν κλασικά λαίμαργη και βρήκα το πιο δελεαστικό με σοκολάτες, φράουλες, αμύγδαλα, μπισκότα και σημαίες! «Μπολερό» έγραφε και, φυσικά, δεν ήταν του Ραβέλ. Τον τίτλο τον κράτησα. Κατόπιν βρήκα και όλο το σκηνικό. Σ’ ένα παλιό ξενοδοχείο στην Πάρο, το σπίτι της Εκάτης. Στα Χαριά της Μάνης, το πυργόσπιτο του Σεμπάστιαν. Στην Πύλη του Άδη, τον πρώτο μου…. φόνο. Ε ο Μπόρχες υπήρχε από πάντοτε μέσα μου. Όπως και η Άλεφ στο Golem. Στήθηκε εντελώς σαν ζοφερό οικοδόμημα. Ένα τετράδιο για το μπερδεμένο τους γενεαλογικό δέντρο. Ένα άλλο για τους αρχαιολογικούς τόπους, τα μαντεία και τους νεκρότοπους όπου θα διεξάγονταν οι φόνοι. Ένα άλλο για τις παρτιτούρες. Κατόπιν τους έβαλα στη σκακιέρα και περίμενα να δω τις κινήσεις τους. Ο Μπόρχες ήταν και πάλι ο λαβύρινθος και ο μίτος τους. Και εκείνοι οι δραπέτες που, τελικά, δεν δραπέτευσαν ποτέ τους. Ό,τι φοβόμαστε επιδιώκουμε με μένος.

 

Κάθε φορά που τελειώνω ένα βιβλίο

αισθάνομαι κάπως μετέωρη. Χάνω το βήμα, το σύμπαν, τη σταθερή πανοπλία μου. Ευτυχώς αυτό το παράλληλο σύμπαν πια ξέρω και δεν το εγκαταλείπω ποτέ μου.

 

Το πιο αγαπημένο δικό μου βιβλίο …

υπάρχει αγαπημένο βιβλίο μας άραγε; Και αν υπήρχε θα ξαναγράφαμε; Το αγαπημένο μας γράφουμε και ξαναγράφουμε. Μήπως και βρούμε κάποια στιγμή κάποτε το όντως «αγαπημένο».

 

Η Λίλιθ αγαπήθηκε τόσο, νομίζω, επειδή

είμαστε όλοι μας: Είναι η ερωτευμένη αποστολέας των επιστολών και ο πανίσχυρος παραλήπτης της. Είναι εκείνη η αλλόκοτη ενδιάμεση. Είναι ο μύθος και είναι και η πραγματικότητα. Είναι τα όσα ζήσαμε και όλα όσα ζούμε. Είναι τα βιβλία που αγαπήσαμε και μας διαμορφώσανε. Όλοι τους είναι δημιουργοί και ταυτοχρόνως το δημιούργημα: της εποχής και του έρωτα, της αναγνωστικής πείνας και του τρόμου που μας δημιουργεί η ενδεχόμενη απώλεια, του εαυτού τους, των άλλων. Είναι ο χαμένος παράδεισος. Τον διασώζουμε γράφοντας όλα τα αγαπημένα, τα περασμένα. Γίνονται ιστορία που αντέχει κι έτσι αντέχουμε. Η Λίλιθ υπήρξε, κατά κάποιον τρόπο, η κιβωτός μου. Όσα αγάπησα κι όπου πάτησα. Ό,τι διάβασα, ό,τι μου παραδόθηκε, όσα ήλπισα κι όσα φοβήθηκα. Όσα επιδίωξα και όσα δεν θέλω ποτέ να ξεχάσω. Η λύση στο αίνιγμα που αίνιγμα, εν τέλει, παρέμεινε. Πήρα μια γεύση του. Ενδεχομένως να πήρε μιαν άλλη ο καθένας. Είναι λιγάκι ένα βιβλίο- κινούμενη άμμος. Σα μαγική εικόνα ή ο καθρέφτης μας. Παραμυθένιο γι’ άλλους, ερωτικό για κάποιους, για μένα υπαρξιακό θρίλερ. Παζλ, η ζωή που έζησα και δεν έζησα, ο καθρέφτης που αλλάζει το πρόσωπό μου και όλα τα πρόσωπα γύρω μου με τον χρόνο. Το βιβλίο που θα διαβάζω όταν ξεχάσω, για να θυμάμαι. Ό,τι ποτέ, ενδεχομένως, και να μην υπήρξε. Έστω εκείνο που κατασκεύασα. Ναι, θα μπορούσα με την Λίλιθ να κάνω φινάλε.

 

Οι φίλοι μου

είναι η οικογένεια που επέλεξα. Ό,τι με κάνει αστεία, παράτολμη, ανθεκτική και γενναία. Έχω φίλους ζωής, μαζί μεγαλώνουμε, περνάμε τα όμορφα μαζί, μαζί και τις μπόρες. Είμαι εδώ για κείνους και εκείνοι για μένα. Όπως είναι και όπως μας κάνει ο χρόνος. Χαιρόμαστε, κλαίμε, δεν κάνουμε τίποτα, ταξιδεύουμε, διαβάζουμε, αποχαιρετούμε μαζί τους αγαπημένους. Χωρίς τους φίλους μου δεν θα είχα καν πρόσωπο.

Ό,τι φοβόμαστε επιδιώκουμε με μένος.

Η Νεφέλη…

είναι η ηρωίδα των παραμυθιών και θεϊκό δώρο. Ένα παιδάκι που έφτασε μόλις δεκατριών μηνών από το διαδικτυακό λαβύρινθο, έκανε ακροβατικά, έπαιζε πιάνο και έκλεψε την καρδιά μου. Έγινε η αναδεξιμιά που με μεγάλωσε και με άλλαξε. Η δική μου νεράϊδα που μου αποκάλυψε την μαγική εκδοχή του κόσμου. Έγινε «Η Νεφέλη στο νησί του Παντός», ανταλλάξαμε τσαγιέρες και μού χάρισε «Το μυστικό της μαγικής τσαγιέρας», είναι «Η Νεφέλη στη χώρα με τις νεραϊδοκαμινάδες» που θα κυκλοφορήσει στο μέλλον, είναι ένα θαύμα οκτώ ετών. Είναι το κοριτσάκι που με έκανε να χορεύω μέσ’ στις πλατείες.  

 

Το www.fractalart.gr προέκυψε …

από το πουθενά… και από την αγάπη μας. Υπήρξε μια αστεία κουβέντα μεταξύ φίλων. Ένα όνομα που σημαίνει ακριβώς το όλα – σε – σχέση. Είναι αυτό που είπαμε στην αρχή: «Μπορεί το φτερούγισμα μιας πεταλούδας στη Νέα Υόρκη να προκαλέσει τυφώνα στο Πεκίνο;» Με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο ο Ταμπούκι σε μια από τις «Τρεις ασήμαντες ιστορίες χωρίς συμπέρασμα» αποτέλεσε από το 2009 εμμονή κι επαληθεύεται καθημερινά στη ζωή. Σε σημείο που να δημιουργήσει το fractal χρόνια μετά. Όπου χρόνος και χώρος, επιστήμες και τέχνες, αλληλεπιδρούν, καθορίζουν και ετεροκαθορίζονται, μεταμορφώνονται το ένα στο άλλο, γίνονται άλλο, εξάλλου όλα σε σχέση δεν είναι σ’ αυτή τη ζωή; «Όλα σε σχέση», σκεφτήκαμε και έγινε fractal» Και ναι «Στην αρχή είχαμε μια επιθυμία, το ελάχιστο να ανήκει στο όλον. Και ένα όνομα. Στη συνέχεια, ο ένας «κολλούσε» τον άλλον. Ο Τάκης μας έδωσε το σταθερό ιστορικό πλαίσιο. Ο Γιάννης το μουσικό τέμπο. Ο άλλος Γιάννης, θα έδινε πρόσωπο στο απρόσωπο. Η Πέρσα θα ενώσει κουλτούρες. Ο Γιάννης μια εσάνς από rue des blancs manteaux. Η Δανάη, παρότι η μικρότερη ξεκινούσε από τις αρχές του είδους. Η Αγγελική με τα αρχαιολογικά της θ’ αναλάμβανε τη συνέχεια. Ο Διονύσης, θα ενώσει ποίηση, μαθηματικά και τέχνη. Ο Αλέξανδρος, μια υπόσχεση για την τεχνολογική εξέλιξη… κι όποτε ο ένας σκόνταφτε, σηκωνόταν ο άλλος. Οι δυο Γιάννηδες υπήρξαν και πράξη μαζί αλλά και υπόσχεση. Ένα fractal μαζί σας κι εμείς υπό διαμόρφωση. Και για να το ορίσουμε κάπως, ένα κατ’ αρχάς διαδικτυακό περιοδικό όπου συνυπάρχουμε δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, δημιουργοί, επιστήμονες και πανεπιστημιακοί, παλιοί και καινούργιοι, γνωστοί και άγνωστοι φίλοι. Παραμένοντας ανοιχτοί όπως μόνο ένα παιδί, ενδεχομένως, στο ενδεχόμενο. Το ζητούμενο, εκείνο το άρρητο και το άδηλο που συνενώνει τα πάντα: την ιστορία με την καθημερινότητα, την λογοτεχνία με τα μαθηματικά, τη χημεία με την ποίηση, την αρχιτεκτονική με τη μουσική, εμάς με εσάς. Σαν ένα fractal που συνεχίζεται από την γέννηση έως το άπειρο, ένα ανοιχτό πείραμα- αίνιγμα όπως ακριβώς είναι και παραμένει η ζωή». Είναι η αρχή και ελπίζουμε και η από κοινού συνέχεια. Είναι επειδή θέλουμε να ζούμε μαζί και να γερνάμε παρέα. Μαραθώνιος είναι, ελπίζουμε…

 

Ονειρεύομαι…

να γερνώ επιτυχώς, όπως σοφά γράφει ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης. Με την Νεφέλη, τα βιβλία, τους φίλους μου. Στη γειτονιά, σε όποια γειτονιά, με το θεϊκό παρόν να εμπεριέχει τα πάντα πάντοτε εμπρός μου. Με αυτή την εμπιστοσύνη σε μια συμπαντική καλοσύνη ν’ αντέχει και να δυναμώνει. Να μη χάσω την πίστη μου, να αυτό κατά βάση ονειρεύομαι. Στη ζωή και στους ανθρώπους. Και σε εκείνο ελπίζω.

 

Δεν θέλω

να πονούν οι αγαπημένοι μου και να πονούν παιδιά, ανυπεράσπιστοι και ηλικιωμένοι. Θέλω να σκέφτομαι ότι όλα έχουν τον λόγο τους. Αλλά πάντα-πάντα κλονίζομαι. Με τρομάζουν οι φοβισμένοι, οι ανάλγητοι, με αφήνει πάντοτε άναυδη ο παραλογισμός της αδικίας και της βίας.

 

Θέλω

πολύ να απολαμβάνω κάθε λεπτό, τα όμορφα και τα δύσκολα. Να είμαι παρούσα και να τον ζω με όλη μου την ψυχή τον παρόντα και τον χαμένο χρόνο. Να τα θυμάμαι όσα έζησα κι όσους αγάπησα. Να το θυμάται ότι αυτό-που-ζούμε- τώρα είναι σπάνιο μαζί και αιώνιο.

 

Ηρεμώ

με μια αγκαλιά ή διαβάζοντας. Είναι μια μεγάλη αγκαλιά με τον τρόπο τους και τα δυο για μένα. Δεν υπάρχει δύσκολο που να μη το νικάς αγκαλιάζοντας ή διαβάζοντας. Αν δε κιόλας το γράφεις; Εξαφανίζεται η δυσκολία του. Γίνεται κομματάκι σε ένα τεράστιο σοφό παζλ που θα το μάθουμε κάποια στιγμή, έστω στην ύστατη, εξάλλου κάποιες φορές φευγαλέα ίσως και να το ξέρουμε, είναι σα να το ξέρουμε, έτσι δεν είναι;

 

Τα 5 πιο αγαπημένα μου βιβλία…

και μου βάζετε δύσκολα. Ας προσπαθήσω: είναι ο Μπόρχες σε όλες του τις εκδοχές (ποιητικός, πεζός, δοκιμιακός), ο Ντοστογιέφσκι και θα σταθώ στους «Δαιμονισμένους» και στο «Υπόγειο», είναι «Η Αλίκη στη Χώρα των θαυμάτων» και είναι και η Γερόντισσα Γαβριηλία με την «Ασκητική της αγάπης» της. Είναι το ανέκδοτο, χειροποίητο παραμύθι της Νεφέλης. Όταν έρθει η ώρα του θα καταλάβετε. Ήταν τεσσάρων χρονών όταν μας το ζωγράφισε.

 

_

Αργυρώ Μουντάκη

Επιμέλεια κειμένου

Υποβολή σχολίου

Ερωτηματολόγιο 2017

Βοηθήστε μας να γίνουμε καλύτεροι!

Εγγραφείτε στο newsletter

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!