Select Page

Η εξορία του φιλοσόφου

Η εξορία του φιλοσόφου

 

Μπορείς να φτάσεις στον ουρανό πατώντας σε μια σκάλα από βιβλία.
Μα για πόσο θα μπορείς, γέρος άνθρωπος, να ανεβοκατεβαίνεις άδειες σκάλες;
Και έπειτα πόσο θα κρατήσουν τα σκαλοπάτια; Με τόσο σκόρο να τα τρώει κάθε μέρα.
Μην σκεφτείς εκείνη την ανεμόσκαλα. Δεν θα μπορέσει να φτάσει ψηλά.
Είναι τώρα οι κλωστές να τα βάζουν με τα σύννεφα και με τον ήλιο;

Όσο περνά ο καιρός, θυμάσαι τις μέρες που έψαχνες τον ήλιο στο κελάρι.
Όχι βέβαια πώς θα τον έβρισκες να κείτεται τσαλακωμένος μέσα σε παλιές σημειώσεις.
Θυμάσαι τη χαρά σου όταν έπεσες πάνω στα γυαλιά; Ούτε με αυτά θα έφτανες μακριά.
Αν θες να φτάσεις στον ήλιο, ξήλωσε πρώτα τη σκεπή. Τα υπόγεια δε θα σε ωφελήσουν.
Και μην επικαλεστείς το συνεχές της γνώσης. Οι σκάλες ψηλώνουν, δε βαθαίνουν.

Και για να το θέσουμε πιο απλά.
Πώς αφέθηκες να πιστεύεις «στα ξόρκια τα αγαθά» - εσύ, ένας σοφός;
Πώς νόμιζες ότι θα άνοιγες δρόμο τη νύχτα με ένα φακό που τρεμοσβήνει;
Δεν ήξερες τουλάχιστον πως μες στο σκοτάδι δε βλέπεις,
πού πηγαίνεις ποιον στο δρόμο σου πατάς και ποιους συμπαρασέρνεις;

Δεν ξεπληρώνεις τις επιταγές του χρόνου με χρονογραφίες.
Νομίζεις πώς οι νεκροί καταλαβαίνουν από ελεγείες;
Και το φως που χάνεται λίγο λίγο περνώντας μέσα από το πυρωμένο σίδερο,
το φως που χάνεται μέσα στο άλλο φως, πώς θα το φέρεις πίσω;

Σκέψου καλά εκεί στην εξορία.
Πώς θα συμμαζέψεις τους αγύρτες που διηγούνται τώρα παραμύθια;
Αν όφειλες να κάνεις κάτι, ήταν αυτό.
Και τώρα εξαιτίας σου μας λένε οι βάρβαροι βαρβάρους.
Σκέψου καλά εκεί στην εξορία.
Όχι το πώς τίποτα δεν θα προέλθει από το τίποτα.
Αυτό να μάθεις, το πώς από το τίποτα θα ξαναφέρεις τα πολλά.
Και τότε μόνο ξαναμίλα. Μίλα όμως σωστά.

_

γράφει ο Χρήστος Τσαγκάρης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ' αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ' αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

6 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    […]το πώς από το τίποτα θα ξαναφέρεις τα πολλά…[…]

    …γοητευμένη από τούτο το έργο σου…

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Θαυμάσιο το γραπτό σας!!Με βαθύ νόημα!!Μπράβο!!

    Απάντηση
  3. Χρήστος Τσαγκάρης

    Οι μέρες μας, μέρες εξορίες! Μέρες απομόνωσης και απομάκρυνσης! Κι όμως είναι η κατάλληλη στιγμή ο φιλόσοφος – δημιουργός από τις στάχτες του τίποτα να γεννήσει το παν! Εύχομαι πάντα ΄΄εκ του μη όντος ΄΄να οδηγείς στο΄΄είναι ΄΄. Πολλά συγχαρητήρια!!!
    Μαρία Καρίβαλη

    Απάντηση
  4. Ελένη Ιωαννάτου

    Εξαιρετικός ο τρόπος γραφής σας!!
    Το κειμενο σας βαθυστόχαστο!!!

    Κολό σας βράδυ!!

    Απάντηση
  5. Ανώνυμος

    Ένας λόγος μπορεί να δώσει πολλά!! Αν από το τίποτα μπορεί να δημιουργήσει πολλά!! Έξοχο κείμενο!

    Απάντηση
  6. Άννα Γεωγαλή

    H δημιουργία μέσω του λόγου…κι εδώ δίνει πολλά,τροφή για σκέψη!! Θαυμάσιο κείμενο!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!