Η εξορία του φιλοσόφου

19.10.2015

 

Μπορείς να φτάσεις στον ουρανό πατώντας σε μια σκάλα από βιβλία.
Μα για πόσο θα μπορείς, γέρος άνθρωπος, να ανεβοκατεβαίνεις άδειες σκάλες;
Και έπειτα πόσο θα κρατήσουν τα σκαλοπάτια; Με τόσο σκόρο να τα τρώει κάθε μέρα.
Μην σκεφτείς εκείνη την ανεμόσκαλα. Δεν θα μπορέσει να φτάσει ψηλά.
Είναι τώρα οι κλωστές να τα βάζουν με τα σύννεφα και με τον ήλιο;

Όσο περνά ο καιρός, θυμάσαι τις μέρες που έψαχνες τον ήλιο στο κελάρι.
Όχι βέβαια πώς θα τον έβρισκες να κείτεται τσαλακωμένος μέσα σε παλιές σημειώσεις.
Θυμάσαι τη χαρά σου όταν έπεσες πάνω στα γυαλιά; Ούτε με αυτά θα έφτανες μακριά.
Αν θες να φτάσεις στον ήλιο, ξήλωσε πρώτα τη σκεπή. Τα υπόγεια δε θα σε ωφελήσουν.
Και μην επικαλεστείς το συνεχές της γνώσης. Οι σκάλες ψηλώνουν, δε βαθαίνουν.

Και για να το θέσουμε πιο απλά.
Πώς αφέθηκες να πιστεύεις «στα ξόρκια τα αγαθά» - εσύ, ένας σοφός;
Πώς νόμιζες ότι θα άνοιγες δρόμο τη νύχτα με ένα φακό που τρεμοσβήνει;
Δεν ήξερες τουλάχιστον πως μες στο σκοτάδι δε βλέπεις,
πού πηγαίνεις ποιον στο δρόμο σου πατάς και ποιους συμπαρασέρνεις;

Δεν ξεπληρώνεις τις επιταγές του χρόνου με χρονογραφίες.
Νομίζεις πώς οι νεκροί καταλαβαίνουν από ελεγείες;
Και το φως που χάνεται λίγο λίγο περνώντας μέσα από το πυρωμένο σίδερο,
το φως που χάνεται μέσα στο άλλο φως, πώς θα το φέρεις πίσω;

Σκέψου καλά εκεί στην εξορία.
Πώς θα συμμαζέψεις τους αγύρτες που διηγούνται τώρα παραμύθια;
Αν όφειλες να κάνεις κάτι, ήταν αυτό.
Και τώρα εξαιτίας σου μας λένε οι βάρβαροι βαρβάρους.
Σκέψου καλά εκεί στην εξορία.
Όχι το πώς τίποτα δεν θα προέλθει από το τίποτα.
Αυτό να μάθεις, το πώς από το τίποτα θα ξαναφέρεις τα πολλά.
Και τότε μόνο ξαναμίλα. Μίλα όμως σωστά.

_

γράφει ο Χρήστος Τσαγκάρης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Φωτιά

Φωτιά

Μη με κρατάς! Θέλω να πάω κοντά. Τυφλώνομαι απ’ την ομορφιά της. Πρέπει να την αγγίξω κι ας γίνω ανάμνηση στη δίνη της. Είναι η σωτηρία μου. Η αρχή και το τέλος των πάντων.Καρδιά από πέτρα, χέρια και πόδια φτιαγμένα από χαλάζι. Τί να σου κάνουνε κι αυτά;...

Φωτιά

Έως το τίποτα

Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη   Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου   Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Τα θυμάμαι εκείνα τα τραγούδιαόνειρα καλοκαιρινά, αγκαλιές κάτω από τ' άστρα.Θυμάμαι την μελωδία, το στίχο, τον ρυθμόθυμάμαι, θυμάμαι την ζεστασιά και το σ' αγαπώ. Να τ' οι δίσκοι, να και τα όνειρα μαςκάθε μελωδία ξεχωριστή, όπως και κάθε μέραμια μελωδία...

Η ελιά

Η ελιά

           Μεγάλη παρηγοριά φίλε μου το γράψιμο. Σου κρατάει απίστευτη συντροφιά. Έτσι και γράψεις στο χαρτί - ή όπου αλλού δεν έχει σημασία- αυτά που σου βαραίνουν το μυαλό και την καρδιά, πάει περίπατο η όποια μοναξιά σου. Αν δε παράλληλα, τα όσα σου...

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Διαβάστε κι αυτά

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Η  σταγόνα

Η σταγόνα

Δεμένος χειροπόδαρα πάνω στο χωρίς στρώμα σιδερένιο κρεβάτι, και ακριβώς πάνω από το κεφάλι του κρεμασμένο, ένα βρυσάκι σαν εκείνο του παλιού καιρού που είχαμε στους νιπτήρες μας, όχι σαν υπό απειλή Δαμόκλειας σπάθας αλλά κυριολεκτικά σπάθας εν δράση....

Ερημιά

Ερημιά

Ερημιά προκαλεί ο πόλεμος και η φτώχεια. Και μια πόλη κατάστρεψε ολοσχερώς μια βόμβα   Δίχως παιδιά, δίχως χαρά μόνο με πόνο και σκλαβιά. Δίχως διασκέδαση και καλοπερασιά μόνο με πόλεμο που προκαλεί ζημιά _ γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    […]το πώς από το τίποτα θα ξαναφέρεις τα πολλά…[…]

    …γοητευμένη από τούτο το έργο σου…

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Θαυμάσιο το γραπτό σας!!Με βαθύ νόημα!!Μπράβο!!

    Απάντηση
  3. Χρήστος Τσαγκάρης

    Οι μέρες μας, μέρες εξορίες! Μέρες απομόνωσης και απομάκρυνσης! Κι όμως είναι η κατάλληλη στιγμή ο φιλόσοφος – δημιουργός από τις στάχτες του τίποτα να γεννήσει το παν! Εύχομαι πάντα ΄΄εκ του μη όντος ΄΄να οδηγείς στο΄΄είναι ΄΄. Πολλά συγχαρητήρια!!!
    Μαρία Καρίβαλη

    Απάντηση
  4. Ελένη Ιωαννάτου

    Εξαιρετικός ο τρόπος γραφής σας!!
    Το κειμενο σας βαθυστόχαστο!!!

    Κολό σας βράδυ!!

    Απάντηση
  5. Ανώνυμος

    Ένας λόγος μπορεί να δώσει πολλά!! Αν από το τίποτα μπορεί να δημιουργήσει πολλά!! Έξοχο κείμενο!

    Απάντηση
  6. Άννα Γεωγαλή

    H δημιουργία μέσω του λόγου…κι εδώ δίνει πολλά,τροφή για σκέψη!! Θαυμάσιο κείμενο!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου