Η επιστροφή, της Φωτεινής Μανδρατζή Ψιρολιόλιου

13.02.2016

old_man

Σου έρχομαι από ένα δρόμο απρόσιτο, βαθύ, με λάσπες στα πόδια φορτωμένος, σαν αμαρτίες άπλυτες. Έκλινε το γόνυ μου πολλές φορές στην αποτρόπαια αυτή γη, μέχρι τη διαδρομή αντίστροφα ν αρχίσω να μετρώ. Θεία χάρη μου δόθηκε για μέρες δυο, με την επιστροφή μαζί και μέσα σ αυτές, πρέπει το τάμα μου να χωρέσω.

Λίγα λόγια ανείπωτα έστω και με αναπνοές λιγωμένες, σαν τελευταία ευκαιρία στον κόσμο της ζωής, θέλω να σου μηνύσω. Ξέχνα το συφοριασμένο, άνυδρο, σκαιό άνθρωπο που ως γονιός σου, έπαιξε το ρόλο.

Σακάτης, από τις πρώτες μέρες της ζωής μου ένιωσα. Ρουφώντας την αδιαφορία και κάνοντας έντιμη παρέα με την απαξίωση, την έχθρα, τη μοναξιά, έπλεξα στέρεες καρδιακές κι αναποχώριστες σχέσεις μαζί τους.
Έρεαν στα μονοπάτια της ψυχής γαλαζοκόκκινα φλεβικά αισθήματα κι έθρεψα κάθε κλωνάρι μου, με ό,τι χυμό ήξερα ως τότε. Ανδρώθηκα σαν αδυσώπητο θεριό που η διαχείριση του εαυτού του, της άγνοιας ήταν έρμαιο. Η τοξικότητα, ενεργή μου ύλη, με καθοδηγούσε χαρίζοντας μου δύναμη και σθένος, να κατατροπώνω, όποιον τολμούσε αντίδραση ή διαφορετικότητα να προβάλλει.
Έτσι πορεύτηκα, δυνατά, άχρωμα, άοσμα, αντιανθρώπινα, μα τροπαιοφόρα, μεριάζοντας και σαρώνοντας ό,τι ορθώνονταν μπροστά μου. Νικητής έφρασα στην απέναντι  όχθη, μα γυρίζοντας να δω πάνω απ’ τον ώμο μου, με είδα μόνο. Απελπιστικά μόνο… άκλαυτος, αξιοπρεπής μέσα στη μοναξιά μου και άδειος.
Πρώτη φορά έψαξα να δω το βλέμμα σου γιε μου. Αμφίσημο, συννεφιασμένο. Μόνο ο αναστεναγμός έμεινε αδιευκρίνιστος. Να ‘ταν άραγε θλίψης ή ανακούφισης…

Άλλη μια ζωή, θα τη χρειαζόμουν. Και μόνο για το στερνό χαιρετισμό, αξίζει να παλέψεις τους δαίμονές σου, να γίνεις φιλικότερος άνθρωπος, σύντροφος, πατέρας, φίλος, αδελφός, πολίτης της γης. Σου σφίγγω το χέρι γιε μου, μετά από ένα χρόνο, όχι τόσο για συγγνώμη –γράμμα κενό πια- αλλά για αφύπνιση, από τον μονότονο κόσμο της αιωνιότητας που επέλεξε στο εξής, να πλέει η ύπαρξη μου όταν αυτή, αναχώρησε. Ή αν θες, για μια ύστατη ανάγκη να σφραγιστεί τελειωτικά ο δρόμος της αλλοτινής μου ζωής.

Παραμονή Χριστουγέννων, μόλις άνθιζε η μέρα, 6.30 πρωινή. Εκεί που το σκοτάδι υποχωρεί στο ροζ της αυγής και οι αληθινές αγκαλιές ανθρώπων της αγάπης δυναμώνουν και γίνονται ακόμα πιο σφιχτές. Ένα χρόνο πίσω, ντύθηκα σε σώμα άυλο κι αποχωρίστηκα το άρρωστο πνεύμα της οδύνης και του κρυφού μου σπαραγμού. Η δύναμη της μοναξιάς, εγκατέλειπε ένα εξουθενωμένο ναυάγιο εβδομήντα οχτώ, καραβοτσακισμένων χρόνων.

Άκουσα τα πρώτα μου κάλαντα στηριγμένος στην κλίμακα των αγγέλων, μουσκεμένος από βροχή, άφατης ευλογίας.

Επιτέλους βρήκα μια κάποια θέση.

 

_

γράφει η  Φωτεινή Μανδρατζή Ψιρολιόλιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Το κείμενό σας είναι εξαιρετικό! Η γραφή σας υπέροχη. Κάθε πρότασή σας κρύβει έναν ρυθμό ποιητικό. Κάθε πρότασή κρύβει μια μετάνοια. Η τελευταία εικόνα στη σκάλα των αγγέλων με τα πρώτα κάλαντα εκπληκτική. Από τα γραπτά που απόλαυσα….μπράβο σας!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου