Select Page

Η επιστροφή, της Φωτεινής Μανδρατζή Ψιρολιόλιου

Η επιστροφή, της Φωτεινής Μανδρατζή Ψιρολιόλιου

old_man

Σου έρχομαι από ένα δρόμο απρόσιτο, βαθύ, με λάσπες στα πόδια φορτωμένος, σαν αμαρτίες άπλυτες. Έκλινε το γόνυ μου πολλές φορές στην αποτρόπαια αυτή γη, μέχρι τη διαδρομή αντίστροφα ν αρχίσω να μετρώ. Θεία χάρη μου δόθηκε για μέρες δυο, με την επιστροφή μαζί και μέσα σ αυτές, πρέπει το τάμα μου να χωρέσω.

Λίγα λόγια ανείπωτα έστω και με αναπνοές λιγωμένες, σαν τελευταία ευκαιρία στον κόσμο της ζωής, θέλω να σου μηνύσω. Ξέχνα το συφοριασμένο, άνυδρο, σκαιό άνθρωπο που ως γονιός σου, έπαιξε το ρόλο.

Σακάτης, από τις πρώτες μέρες της ζωής μου ένιωσα. Ρουφώντας την αδιαφορία και κάνοντας έντιμη παρέα με την απαξίωση, την έχθρα, τη μοναξιά, έπλεξα στέρεες καρδιακές κι αναποχώριστες σχέσεις μαζί τους.
Έρεαν στα μονοπάτια της ψυχής γαλαζοκόκκινα φλεβικά αισθήματα κι έθρεψα κάθε κλωνάρι μου, με ό,τι χυμό ήξερα ως τότε. Ανδρώθηκα σαν αδυσώπητο θεριό που η διαχείριση του εαυτού του, της άγνοιας ήταν έρμαιο. Η τοξικότητα, ενεργή μου ύλη, με καθοδηγούσε χαρίζοντας μου δύναμη και σθένος, να κατατροπώνω, όποιον τολμούσε αντίδραση ή διαφορετικότητα να προβάλλει.
Έτσι πορεύτηκα, δυνατά, άχρωμα, άοσμα, αντιανθρώπινα, μα τροπαιοφόρα, μεριάζοντας και σαρώνοντας ό,τι ορθώνονταν μπροστά μου. Νικητής έφρασα στην απέναντι  όχθη, μα γυρίζοντας να δω πάνω απ’ τον ώμο μου, με είδα μόνο. Απελπιστικά μόνο… άκλαυτος, αξιοπρεπής μέσα στη μοναξιά μου και άδειος.
Πρώτη φορά έψαξα να δω το βλέμμα σου γιε μου. Αμφίσημο, συννεφιασμένο. Μόνο ο αναστεναγμός έμεινε αδιευκρίνιστος. Να ‘ταν άραγε θλίψης ή ανακούφισης…

Άλλη μια ζωή, θα τη χρειαζόμουν. Και μόνο για το στερνό χαιρετισμό, αξίζει να παλέψεις τους δαίμονές σου, να γίνεις φιλικότερος άνθρωπος, σύντροφος, πατέρας, φίλος, αδελφός, πολίτης της γης. Σου σφίγγω το χέρι γιε μου, μετά από ένα χρόνο, όχι τόσο για συγγνώμη –γράμμα κενό πια- αλλά για αφύπνιση, από τον μονότονο κόσμο της αιωνιότητας που επέλεξε στο εξής, να πλέει η ύπαρξη μου όταν αυτή, αναχώρησε. Ή αν θες, για μια ύστατη ανάγκη να σφραγιστεί τελειωτικά ο δρόμος της αλλοτινής μου ζωής.

Παραμονή Χριστουγέννων, μόλις άνθιζε η μέρα, 6.30 πρωινή. Εκεί που το σκοτάδι υποχωρεί στο ροζ της αυγής και οι αληθινές αγκαλιές ανθρώπων της αγάπης δυναμώνουν και γίνονται ακόμα πιο σφιχτές. Ένα χρόνο πίσω, ντύθηκα σε σώμα άυλο κι αποχωρίστηκα το άρρωστο πνεύμα της οδύνης και του κρυφού μου σπαραγμού. Η δύναμη της μοναξιάς, εγκατέλειπε ένα εξουθενωμένο ναυάγιο εβδομήντα οχτώ, καραβοτσακισμένων χρόνων.

Άκουσα τα πρώτα μου κάλαντα στηριγμένος στην κλίμακα των αγγέλων, μουσκεμένος από βροχή, άφατης ευλογίας.

Επιτέλους βρήκα μια κάποια θέση.

 

_

γράφει η  Φωτεινή Μανδρατζή Ψιρολιόλιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου...

1 σχόλιο

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Το κείμενό σας είναι εξαιρετικό! Η γραφή σας υπέροχη. Κάθε πρότασή σας κρύβει έναν ρυθμό ποιητικό. Κάθε πρότασή κρύβει μια μετάνοια. Η τελευταία εικόνα στη σκάλα των αγγέλων με τα πρώτα κάλαντα εκπληκτική. Από τα γραπτά που απόλαυσα….μπράβο σας!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!