Η επιστροφή, της Φωτεινής Μανδρατζή Ψιρολιόλιου

Δημοσίευση: 13.02.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

old_man

Σου έρχομαι από ένα δρόμο απρόσιτο, βαθύ, με λάσπες στα πόδια φορτωμένος, σαν αμαρτίες άπλυτες. Έκλινε το γόνυ μου πολλές φορές στην αποτρόπαια αυτή γη, μέχρι τη διαδρομή αντίστροφα ν αρχίσω να μετρώ. Θεία χάρη μου δόθηκε για μέρες δυο, με την επιστροφή μαζί και μέσα σ αυτές, πρέπει το τάμα μου να χωρέσω.

Λίγα λόγια ανείπωτα έστω και με αναπνοές λιγωμένες, σαν τελευταία ευκαιρία στον κόσμο της ζωής, θέλω να σου μηνύσω. Ξέχνα το συφοριασμένο, άνυδρο, σκαιό άνθρωπο που ως γονιός σου, έπαιξε το ρόλο.

Σακάτης, από τις πρώτες μέρες της ζωής μου ένιωσα. Ρουφώντας την αδιαφορία και κάνοντας έντιμη παρέα με την απαξίωση, την έχθρα, τη μοναξιά, έπλεξα στέρεες καρδιακές κι αναποχώριστες σχέσεις μαζί τους.
Έρεαν στα μονοπάτια της ψυχής γαλαζοκόκκινα φλεβικά αισθήματα κι έθρεψα κάθε κλωνάρι μου, με ό,τι χυμό ήξερα ως τότε. Ανδρώθηκα σαν αδυσώπητο θεριό που η διαχείριση του εαυτού του, της άγνοιας ήταν έρμαιο. Η τοξικότητα, ενεργή μου ύλη, με καθοδηγούσε χαρίζοντας μου δύναμη και σθένος, να κατατροπώνω, όποιον τολμούσε αντίδραση ή διαφορετικότητα να προβάλλει.
Έτσι πορεύτηκα, δυνατά, άχρωμα, άοσμα, αντιανθρώπινα, μα τροπαιοφόρα, μεριάζοντας και σαρώνοντας ό,τι ορθώνονταν μπροστά μου. Νικητής έφρασα στην απέναντι  όχθη, μα γυρίζοντας να δω πάνω απ’ τον ώμο μου, με είδα μόνο. Απελπιστικά μόνο… άκλαυτος, αξιοπρεπής μέσα στη μοναξιά μου και άδειος.
Πρώτη φορά έψαξα να δω το βλέμμα σου γιε μου. Αμφίσημο, συννεφιασμένο. Μόνο ο αναστεναγμός έμεινε αδιευκρίνιστος. Να ‘ταν άραγε θλίψης ή ανακούφισης…

Άλλη μια ζωή, θα τη χρειαζόμουν. Και μόνο για το στερνό χαιρετισμό, αξίζει να παλέψεις τους δαίμονές σου, να γίνεις φιλικότερος άνθρωπος, σύντροφος, πατέρας, φίλος, αδελφός, πολίτης της γης. Σου σφίγγω το χέρι γιε μου, μετά από ένα χρόνο, όχι τόσο για συγγνώμη –γράμμα κενό πια- αλλά για αφύπνιση, από τον μονότονο κόσμο της αιωνιότητας που επέλεξε στο εξής, να πλέει η ύπαρξη μου όταν αυτή, αναχώρησε. Ή αν θες, για μια ύστατη ανάγκη να σφραγιστεί τελειωτικά ο δρόμος της αλλοτινής μου ζωής.

Παραμονή Χριστουγέννων, μόλις άνθιζε η μέρα, 6.30 πρωινή. Εκεί που το σκοτάδι υποχωρεί στο ροζ της αυγής και οι αληθινές αγκαλιές ανθρώπων της αγάπης δυναμώνουν και γίνονται ακόμα πιο σφιχτές. Ένα χρόνο πίσω, ντύθηκα σε σώμα άυλο κι αποχωρίστηκα το άρρωστο πνεύμα της οδύνης και του κρυφού μου σπαραγμού. Η δύναμη της μοναξιάς, εγκατέλειπε ένα εξουθενωμένο ναυάγιο εβδομήντα οχτώ, καραβοτσακισμένων χρόνων.

Άκουσα τα πρώτα μου κάλαντα στηριγμένος στην κλίμακα των αγγέλων, μουσκεμένος από βροχή, άφατης ευλογίας.

Επιτέλους βρήκα μια κάποια θέση.

 

_

γράφει η  Φωτεινή Μανδρατζή Ψιρολιόλιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μουσική

Μουσική

Έξι και τριάντα. Τα μάτια μου ανοίγουν απότομα πάντα την ίδια ώρα, όταν η σιγαλιά της νύχτας δίνει τη σκυτάλη διστακτικά στους πρώτους ήχους του πρωινού. Κλείνω τα μάτια και αφουγκράζομαι τη θάλασσα. Ο απαλός παφλασμός των κυμάτων με νανουρίζει γλυκά....

Παρέα

Παρέα

Πράξη τελευταία Ώρα έξι και τριάντα Πουλιά κρέμονται σήμερα απ’ τις τσέπες μου Από το τρύπιο μου σώμα Ψίχουλο ψίχουλο Το μεδούλι μου θα θηρεύσουν Από την άνευρη σάρκα μου Στάλα τη στάλα Την αναιμική ψυχή μου Θα ρουφήξουν Δεν ξέρω γιατί με επέλεξαν Μα από την άλλη...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Παρέα

Παρέα

Πράξη τελευταία Ώρα έξι και τριάντα Πουλιά κρέμονται σήμερα απ’ τις τσέπες μου Από το τρύπιο μου σώμα Ψίχουλο ψίχουλο Το μεδούλι μου θα θηρεύσουν Από την άνευρη σάρκα μου Στάλα τη στάλα Την αναιμική ψυχή μου Θα ρουφήξουν Δεν ξέρω γιατί με επέλεξαν Μα από την άλλη...

Όταν το σύμπαν έχει κέφια

Όταν το σύμπαν έχει κέφια

Η καλή ημέρα από το πρωί φαίνεται, λέει η παροιμία κι αν κρίνω από την έναρξη της δικής μου, το τέλος της μόνο καλό δεν προοιωνιζόταν. Είναι κάτι μέρες, βρε παιδί μου, που λες ότι το σύμπαν συνωμοτεί για να σου τις χαλάσει κι ας μας παραμύθιαζε τόσα χρόνια ο Κοέλιο με...

Το χαμόγελο του Παβαρότι

Το χαμόγελο του Παβαρότι

Άνοιξε τα μάτια όσο το σκοτάδι ήταν ακόμη πυκνό. Ρολόι δε χρειάστηκε να κοιτάξει. Ήξερε. Ήταν 6.30 ακριβώς. Η ώρα που πάντοτε ξυπνούσε. Σηκώθηκε και πήγε κατευθείαν στο παράθυρο. Άνοιξε τα ξύλινα παντζούρια και ένα αεράκι φθινοπωρινό, δροσερό, καθάριο, φερμένο από τα...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Το κείμενό σας είναι εξαιρετικό! Η γραφή σας υπέροχη. Κάθε πρότασή σας κρύβει έναν ρυθμό ποιητικό. Κάθε πρότασή κρύβει μια μετάνοια. Η τελευταία εικόνα στη σκάλα των αγγέλων με τα πρώτα κάλαντα εκπληκτική. Από τα γραπτά που απόλαυσα….μπράβο σας!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου