Η επιστροφή

7.07.2016

Το μονοπάτι ήταν κατηφορικό και δύσβατο.

Περπατούσα όσο πιο αργά μπορούσα, αφήνοντας πνιχτές ανάσες συντροφιά για κάθε βήμα που θα με έφερνε κοντά του.

Ήταν αρκετά χρόνια πριν, τότε που περπάτησα για τελευταία φορά αυτό το μονοπάτι έχοντας στόχο μακρινό και άπιαστο. Ήταν τότε που έφυγα από τον τόπο μου για άλλες πολιτείες. Παρασυρμένος από της νιότης το τρελό μεθύσι, ξεγέλασα τα όνειρα του χωριού και κυνήγησα τις υποσχέσεις της πόλης.

Θυμάμαι ήταν μια ζεστή νύχτα καλοκαιριού όταν ακολούθησα το μπουλούκι που περιόδευε στα γύρω χωριά και πέρασε κι από το δικό μου. Μαγεύτηκα, μέθυσα και ζήλεψα συνάμα. Δίψασα κι εγώ για το νερό των Σειρήνων, αυτό που πίνουν οι ηθοποιοί κι οι κάθε είδους καλλιτέχνες κι έτσι τους ακολούθησα. Δεν είπα αντίο σε κανένα, ούτε στη μάνα μου... Θυμάμαι ακόμη το βλέμμα της τη νύχτα του φευγιού μου όταν, λες κι υποψιασμένη για τις προθέσεις μου, με καληνύχτισε με ένα φιλί βγαλμένο από την ψυχή της. Δεν είπα κουβέντα, πήρα μόνο φεύγοντας την γλυκιά αίσθηση του φιλιού της να με συντροφεύει στο ταξίδι μου… Μάνα, σε κουβαλούσα μαζί μου τόσα χρόνια, πάνω στο σανίδι σε κάθε χωριό και σε κάθε πόλη όπου πήγαινα, σε κάθε ρόλο που έπαιζα. Όμως δεν σου είπα αντίο ποτέ κι αυτό δεν μου το συγχωρώ, πιο πολύ τώρα που σε έχασα… Εκεί στις μεθυσμένες ιστορίες των ηρώων που έπαιζα, στο θεατρικό σανίδι που πατούσα και ονειροβατούσα, σε κάθε πόλη και χωριό, παντού σε κουβαλούσα Μάνα μου. Ποτέ, ούτε ακόμη και σε μια πνιχτή ατάκα που ξεστόμιζε ο ήρωας μου, ούτε και τότε δεν σε ξέχασα.

Ταξίδεψα σε όλα τα μέρη, περπάτησα μονοπάτια και λεωφόρους πάντα με λαχτάρα μεγάλη να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα. Έζησα τις αγωνίες του καλλιτέχνη, τον πόλεμο που βιώνει μέσα του για να αποδώσει τον χαρακτήρα που καλείται να υποκριθεί. Γέμισα αγάπη και μίσος, χαρά και λύπη, γέλιο και κλάμα, χόρτασα το χειροκρότημα του κοινού αλλά και την απόρριψή του. Τα έζησα όλα αυτά και τώρα γεμάτος εικόνες, συναισθήματα και ρόλους ζωής, επιστρέφω στον τόπο μου…

Και να! Το χωριό μου φάνηκε από την άκρη του δρόμου κάτω στη πλάγια, με τον καπνό από τις καμινάδες των τζακιών να σχηματίζουν μικρά γκρίζα σύννεφα… Άραγε, να είναι ο καπνός η αιτία που δάκρυσαν τα μάτια μου ή μήπως η νοσταλγία για τον τόπο που άφησα πίσω μαζί με την καρδιά μου; Σε λίγο φτάνω στη μεγάλη πλατεία, θα χαιρετίσω τον πλάτανο που στέκεται αιώνες στο κέντρο της και με συντρόφευε στις εξορμήσεις μου από μικρό παιδί… άραγε να με θυμάται ακόμη; Η λαχτάρα μου είναι μεγάλη, αλλά δεν ξέρω…διστάζω, νιώθω τόσο φοβισμένος ξαφνικά… άραγε θα το καταλάβουν; Όχι, πρέπει να φανώ πως είμαι θαρραλέος και πετυχημένος, πως επιστρέφω στο χωριό μου νικητής και άξιος. Προσπαθώ να κάνω το βλέμμα μου αγέρωχο όμως κι εγώ ο ίδιος ξέρω την αποτυχία του εγχειρήματος ήδη. Μάταια, το ξέρω… Όσο καλός υποκριτής είμαι στο σανίδι τόσο αποτυχημένος στη πραγματική ζωή. Σίγουρα θα με καταλάβουν και θα γελάσουν, κάποιοι θα με κοιτάξουν με καχυποψία, κάποιοι με ειρωνεία άλλοι με οίκτο. «Ήθελα να ακολουθήσω το όνειρο, λάθεψα και γυρίζω πίσω μετανιωμένος…», θα τους πω… Μα όχι, δεν θα το πω, θα με λυπηθούν κι αυτό δεν μου αξίζει! "Έζησα το όνειρό μου!" θα τους πω, αυτή είναι η αλήθεια και γι'αυτό δεν μετανιώνω! Σουρουπώνει… τι καλά που θα ήταν να μπορούσε να κρυφτεί η δειλή ύπαρξη μου πίσω από το ηλιοβασίλεμα, στις σκιές του σούρουπου, να μη διακρίνει κανείς το τρέμουλό της… Φτάνω στην πλατεία του χωριού μου κοντοστέκομαι, ακουμπώ το χέρι στον πλάτανο και του χαϊδεύω το άγριο ροζιασμένο του κορμό. «Φίλε μου καλέ, μόνο εσύ με περιμένεις και μόνο εσύ με καλοδέχτηκες…», του λέω και σαν να τον ακούω να με καλωσορίζει… Όμως, είναι ο αέρας που θροΐζει στα φύλλα του κι αυτά ανήμπορα να αντισταθούν στο άγγιγμα του, γίνονται ο ήχος του η λαλιά του… άλλη μια φορά ξεγελάστηκα… μα ξάφνου γνώριμες φωνές ακούγονται γύρω μου…

«Καλώς τον Νικόλα! Καλώς όρισες!», μου φωνάζει ο κυρ- Γιώργης που έχει το μπακάλικο στη πλατεία. «Χρόνια και ζαμάνια παλικάρι μου, έλα να σε δω, να σε αγκαλιάσω...», «Γεια σου Νικόλα, καλωσόρισες φίλε!», ο παιδικός μου φίλος με υποδέχεται με μια μεγάλη αγκαλιά. Δακρύζω από έκπληξη και συγκίνηση… Μου φαίνεται απίστευτο! Υπάρχουν άνθρωποι που με αγαπάνε κι υπάρχει ο τόπος μου, είναι οι ρίζες μου που δεν θα με αποβάλλουν ποτέ!

Πόσο λάθος έκανα… Εδώ ανήκω κι εδώ πάντα θα επιστρέφω… σε αυτόν τον τόπο, σ’ αυτή τη γη... στο χωριό μου!

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Το ταξίδι στ’ όνειρο τελειώνει κάποτε…!!!

    Μακάριοι αυτοί που μπορούν να επιστρέφουν στις ρίζες τους με τη βαλίτσα τους γιομάτη επιτυχίες!

    ΜΠΡΑΒΟ…
    Πολύ όμορφη η ιστορία σας!

    Απάντηση
  2. Καλλιόπη Κουντουρόγιαννη

    σας ευχαριστώ πολύ!

    Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Ταξίδεψα μόνο με ένα μικρό απόσπασμα..!!!!
    Σίγουρα θα είναι τέλειο και το βιβλίο..!!!! Συγχαρητήρια..!!!!

    Απάντηση
    • Κουντουρογιαννη Καλλιοπη

      Ευχαριστω καλη μου φιλη!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου