Η εποχή σκληραίνει

27.08.2016

man_silouette

Ξεκολλούν οι μέρες από της εβδομάδας το κορμί αλλά δύσκολες είναι
για τους πολλούς. Η εποχή σκληραίνει.
Τι κι αν πόλεμος δεν υπάρχει-όλα γύρω μας πολεμούν.
Η  εγγαστρίμυθη Πέμπτη
μονολογεί κάτι που στ’ αυτιά μου φτάνει σαν αλγεβρικός ψίθυρος
που μεταγλωττίζεται σαν ξανατονισμένη μουσική.
Ας μην συρρικνωθεί Θεέ μου η πατρίδα – γιατί την παρέδωσες
στα χέρια του αήθους τραπεζίτη;
Σκέφτομαι και πουθενά άκρη δεν βγάζω- αυτό που έχω είναι ένας ειρμός που με οδηγεί στην θλίψη.
Διαλέγω ένα βιβλίο-η βιβλιοθήκη
μορφάζει κι είναι η μόνη που σιωπηλά μου παραστέκεται.
Το ρολόι μου άρχισε δευτερόλεπτα να χάνει.
Συσσωρευμένη -μπορεί και για καλό- απώλεια.
Πέφτει το βράδυ· ο ουρανός είναι μια κρύα φάτσα μιας γριάς ελπίδας.
Το σπίτι είναι κρύο· κοιτώ απ’ το παράθυρο: ο αιώνας βαρά το ταμπούρλο του·
καίω τα ποίηματά μου για να ζεσταθούνε οι μελαγχολίες...

 

_

γράφει ο Στρατής Παρέλης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου