Η εποχή σκληραίνει

Η εποχή σκληραίνει

man_silouette

Ξεκολλούν οι μέρες από της εβδομάδας το κορμί αλλά δύσκολες είναι
για τους πολλούς. Η εποχή σκληραίνει.
Τι κι αν πόλεμος δεν υπάρχει-όλα γύρω μας πολεμούν.
Η  εγγαστρίμυθη Πέμπτη
μονολογεί κάτι που στ’ αυτιά μου φτάνει σαν αλγεβρικός ψίθυρος
που μεταγλωττίζεται σαν ξανατονισμένη μουσική.
Ας μην συρρικνωθεί Θεέ μου η πατρίδα – γιατί την παρέδωσες
στα χέρια του αήθους τραπεζίτη;
Σκέφτομαι και πουθενά άκρη δεν βγάζω- αυτό που έχω είναι ένας ειρμός που με οδηγεί στην θλίψη.
Διαλέγω ένα βιβλίο-η βιβλιοθήκη
μορφάζει κι είναι η μόνη που σιωπηλά μου παραστέκεται.
Το ρολόι μου άρχισε δευτερόλεπτα να χάνει.
Συσσωρευμένη -μπορεί και για καλό- απώλεια.
Πέφτει το βράδυ· ο ουρανός είναι μια κρύα φάτσα μιας γριάς ελπίδας.
Το σπίτι είναι κρύο· κοιτώ απ’ το παράθυρο: ο αιώνας βαρά το ταμπούρλο του·
καίω τα ποίηματά μου για να ζεσταθούνε οι μελαγχολίες...

 

_

γράφει ο Στρατής Παρέλης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξιλόγιο της ψυχής μου...

1 σχόλιο

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Υποβολή συμμετοχής!

Αναζήτηση στη σελίδα

Προσαρμοσμένη αναζήτηση

Αρχείο

Είσοδος