Η θεία απ’ το Σικάγο

4.11.2015

 

 

Σήμερα νιώθω την ακατανίκητη επιθυμία να σας μιλήσω για τη θεία μου την Τζένη από το Σικάγο ή Τζέιν, όπως την αποκαλεί ακόμα ο παππούς μου.
Αμφότεροι έχουν περάσει τα εβδομήντα, μόνο που όταν κάνουμε υπαινιγμούς για την ηλικία τους ο παππούς  λέει ότι δεν θυμάται ακριβώς, γιατί ξέχασε πότε γεννήθηκε, σε αντίθεση με τη θεία που ισχυρίζεται ότι θυμάται με ακρίβεια την ηλικία της - τα τελευταία 15 με 20 χρόνια είναι μόνο πενήντα πέντε χρονών. Αυτός είναι κι ο κυριότερος λόγος που επιμένει να τη φωνάζουμε ακόμα θεία, ενώ υπήρξε η δεύτερη γυναίκα του παππού, μέχρι που αυτός γύρισε μόνιμα στην Ελλάδα, πριν δυο χρόνια και μας ανακοίνωσε ότι χώρισαν, γιατί τα μελλοντικά τους σχέδια ήταν ασύμπτωτα, ασύμβατα, ανακόλουθα, εν πάση περιπτώσει, κάτι τέτοιο – θυμάμαι ότι χρησιμοποίησε μια δύσκολη λέξη για να μας εξηγήσει. Φυσικά, ούτε κουβέντα γι’ ασυμφωνία χαρακτήρων.
Η θεία κι ο παππούς έζησαν μαζί σχεδόν σαράντα χρόνια σε ένα ανακαινισμένο, βικτοριανού τύπου, διώροφο σπίτι στο Σικάγο, στην Λεωφόρο North Oakley, γεμάτο από παλιά έπιπλα αξίας. Ο παππούς διατηρούσε ένα μεγάλο παλαιοπωλείο στη γειτονιά Schaumburg, κοντά στο γνωστό πολυκατάστημα Dainese και έκανε χρυσές δουλειές, κυρίως από τις εξαγωγές στην Ευρώπη.
Όταν παντρεύτηκαν, ο παππούς έκανε δώρο στη θεία ένα μεγαλόπρεπο, ολόσωμο πορτραίτο, που ζωγράφισε ένας φίλος του ζωγράφος, αντιγράφοντας μια φωτογραφία της. Τότε η θεία μου ήταν 35 χρονών. Το πορτραίτο ήταν αρκετά μεγάλο, 2μ Χ 1,40μ, λάδι σε καμβά, κι έδειχνε τη θεία μου όρθια με μια εντυπωσιακή ξώπλατη μακριά τουαλέτα, το σώμα τρία τέταρτα γυρισμένο δεξιά, το δεξί χέρι της να ακουμπά σε κάτι ακαθόριστα υπερυψωμένο, τα μαλλιά μαζεμένα σε ένα είδος κότσου ώστε να αναδεικνύεται  ο λευκός λαιμός, το πρόσωπο γυρισμένο ανφάς και το βλέμμα να κοιτάζει εμπρός, σαν να συνομιλεί με τον θεατή. Δεν ξέρω από πού εμπνεύστηκε ο ζωγράφος αυτή τη σύνθεση. Η απεικόνιση ήταν πολύ ρεαλιστική και καθαρή. Θα έλεγε κάνεις ότι είναι έργο του Νικηφόρου Λύτρα, αν το φόρεμα δεν ήταν τόσο σύγχρονο. Ο παππούς ήταν ενθουσιασμένος από το αποτέλεσμα κι  επέμεινε να το κρεμάσουν στο πιο περίοπτο σημείο του υπερυψωμένου κι ευρύχωρου ισογείου, που ήταν και το λίβινγκ-ρουμ, στον τοίχο πολύ κοντά στην είσοδο. Δεν υπήρχε περίπτωση να μπεις ή να βγεις από το σπίτι και να μην προσέξεις το πορτραίτο. Ήταν για όλους τους επισκέπτες η πρώτη κι η τελευταία εντύπωση.
Δυστυχώς η θεία δεν συμμεριζόταν τον ενθουσιασμό του. Για λίγο δεν είπε τίποτα, από τη μια για να μη φανεί αγνώμων και στενοχωρήσει τον παππού κι από την άλλη, γιατί παρ’ όλα αυτά ένιωσε κολακευμένη, δεδομένων και των ευνοϊκών έως ενθουσιωδών σχολίων των φίλων και γειτόνων του ζευγαριού. Μετά όμως από λίγο καιρό άρχισε διακριτικά να παραπονιέται ότι το πορτραίτο την  έδειχνε μεγαλύτερη απ’ ότι ήταν και κάποια στιγμή έπεισε τον παππού μου να το ξεκρεμάσουν και για να μην φαίνεται το σημάδι στον τοίχο, το αντικατέστησαν με ένα Βενετσιάνικο καθρέπτη εποχής του 1900, από το παλαιοπωλείο φυσικά, αναλόγων διαστάσεων.
Ήτανε όμορφη η θεία και φυσικά πολύ κοκέτα. Ντυνόταν στην τρίχα ακόμα κι όταν έβγαινε για ψώνια στη γειτονιά. Αν δεν είχε να κάνει ψώνια, ντυνόταν επίσης καλά και πήγαινε βόλτα για να τη δουν και να την κολακέψουν. Και πάντοτε πριν ξεμυτίσει κοιταζόταν στον μεγάλο καθρέπτη  και διόρθωνε τις τυχόν ατέλειες στο ντύσιμο, στο μακιγιάζ ή στο χτένισμα.
Πέρασαν καλές μέρες ο παππούς με τη θεία, μέχρι που μια μέρα, σχεδόν 25 χρόνια μετά, όταν αυτός γύρισε το μεσημέρι από την δουλειά, ανακάλυψε ότι το παλιό πορτραίτο ξαναπήρε την θέση του στον τοίχο δίπλα στην εξώπορτα του σπιτιού. Όταν ρώτησε σχετικά τη θεία μου, αυτή του απάντησε ότι ο καθρέφτης την έδειχνε μεγαλύτερη απ’ ότι ήταν στην πραγματικότητα.
Τις επόμενες μέρες αποκαθηλώθηκαν όλοι οι καθρέφτες απ’ το σπίτι, μ’ αποτέλεσμα ο παππούς να ξυρίζεται στο παλαιοπωλείο. Μάταια την ικέτεψε να του αφήσει τουλάχιστον τον καθρέπτη στο μπάνιο.
Τα χρόνια περνούσαν απαράλλακτα με τα προηγούμενα. Η θεία είχε σταθερές συνήθειες και η κοκεταρία της παρέμενε αναλλοίωτη. Το πώς ντυνόταν, μακιγιαριζόταν και χτενιζόταν χωρίς καθρέφτη, έκτοτε, παραμένει ένα μεγάλο μυστήριο.
Πάντοτε όμως, πριν βγει από το σπίτι κοιτάζεται στο πορτραίτο της και το πρόσωπο της φωτίζεται από ένα εσωτερικό φως μιας αναβλύζουσας ευτυχίας, καθώς πια βλέπει τον εαυτό της νεώτερο, αναλλοίωτο στο πέρασμα του χρόνου, που σαν ιός μας μολύνει με την ασθένεια των γηρατειών.
Η θεία είναι πολύ περήφανη για τη μνήμη της. Αν ρωτήσετε την ηλικία της, θα σας πει, χωρίς αιδώ, ότι είναι μόνο πενήντα πέντε χρονών. Η θεία Τζένη απ’ το Σικάγο εξακολουθεί να θυμάται ακριβώς την ηλικία της, σε αντίθεση με τον παππού που δεν θυμάται την ακριβή ημερομηνία της γέννησής του, αλλά κοιτάζει άφοβα το χρόνο στον καθρέφτη, κάθε πρωί που ξυρίζεται, πριν συναντήσει τους φίλους του στο καφενείο του χωριού.

 

_

γράφει ο Νίκος Γιαννόπουλος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σαπουνόφουσκες

Σαπουνόφουσκες

ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ επώδυνος αποχωρισμός στον πεζόδρομο Έζησα τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μου στον πεζόδρομο, στον οποίο βρισκόταν το προποτζίδικο του παππού και της γιαγιάς μου. Από πάνω ήταν το σπίτι μας.  Ήταν ένας ήσυχος πεζόδρομος μέσα στη μεγαλούπολη. Αν κάποιος...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου