Select Page

Η θεραπεία

Η θεραπεία

 

 

Κοίταξε γεμάτος έξαψη τριγύρω και χτύπησε διακριτικά δύο φορές την πόρτα. Μια κοκκινομάλλα τού άνοιξε αμέσως και τού ζήτησε πολύ ευγενικά να περάσει μέσα. Εκείνος δεν δίστασε ούτε στιγμή.

- Παρακαλώ καθίστε, του είπε η ψυχίατρος.

- Να καθίσω ή να ξαπλώσω;

- Ό,τι προτιμάτε.

- Λοιπόν, λέω να μείνω όρθιος.

- Ωραία. Πείτε μου σας παρακαλώ, γιατί με επισκεφθήκατε;

- Δεν ξέρω. Λένε πως έχω πρόβλημα, πως κάτι δεν πάει καλά με εμένα.

- Κι εσείς το πιστεύετε;

- Δεν ξέρω τί είναι αλήθεια και τί όχι. Δεν ξέρω αν και τί δεν πάει καλά. Συχνά νιώθω φτερούγες κορακιού να σκεπάζουν τα βήματά μου...

- Δεν πιστεύω να σας πειράζει που εγώ κάθισα.

- Όχι καθόλου, είπε και έκατσε κι αυτός.

- Τί θα λέγατε να ξεκινήσουμε με τα βασικά;

- Όνομα, ηλικία, δουλειά, παιδιά, σκυλιά, γατιά; Δεν έχουν σημασία αυτά τα βασικά!

- Και τί έχει σημασία;

- Όπως σάς προείπα, δεν ξέρω τί είναι αληθινό και τί όχι. Αλλού νομίζω πως κοιμάμαι και αλλού ξυπνάω. Βλέπω πράγματα στον ύπνο μου, που συνήθως είναι μόνο όνειρα παράλογα αλλά μερικές φορές, ίσως και να είναι πραγματικότητα. Και υπάρχουν περιπτώσεις που νιώθω μαριονέτα του ίδιου μου του εαυτού, σαν να μου φοράω μια μάσκα υποχρεωτικής θλίψης και παράνοιας.

 

- Πιστεύετε πώς μπορώ να σάς βοηθήσω;

- Σίγουρα, είπε και έβγαλε ένα κοφτερό μαχαίρι που είχε κρυμμένο στη ζακέτα του.

- Και τώρα πιστεύετε πως αυτό είναι όνειρο ή πραγματικότητα;

- Είναι ό,τι θέλω να είναι, είπε πλησιάζοντας κοντά της, γελώντας υστερικά.

- Πρέπει να ξέρεις πως ΔΕΝ υπάρχει το τέλειο έγκλημα, θα σε πιάσουν. Μην είσαι τρελός!

Οι τελευταίες τρεις λέξεις ήταν το καλύτερο ανέκδοτο που είχε ακούσει εδώ και καιρό.

- Μην ανησυχείς δεν θα πάθεις κακό. Μπορείς και πρέπει να με βοηθήσεις.

 

- Μα τί είναι αυτά που λες;

- Μερικές φορές μ' αρέσει να πηγαίνω σε νεαρές ψυχιάτρους, που μόλις έχουν ανοίξει το ιατρείο τους. Έτσι ούτε κόσμο έχουν, ούτε γραμματέα. Και αυτό που θέλω γίνεται πιο εύκολα. Δεν θέλω να σου κάνω κακό. Σε καμία τους δεν ήθελα. Αλλά όλες τους αρνήθηκαν, κι εγώ έπρεπε να τις λυτρώσω από το κελί τους... Κι εσύ έτσι όπως φοράς τα γυαλιά σου, και αυτό το κόκκινο μαλλί σου... Δεν μου αφήνεις κάποια επιλογή. Σήκω τώρα! Δεν θέλω να σε σκοτώσω, όχι. Μόνο κατέβασε τη φούστα σου και μην κάνεις καμιά χαζομάρα. Από όλες σας ζήτησα την ίδια χάρη, και καμία δεν δέχτηκε. Δεν φταίω εγώ που τις σκότωσα. Επιλογή τους ήταν. Χρονοτριβούσαν πιστεύοντας πως ένα θαύμα θα τις σώσει. Μα ο παράδεισος παραμένει κλειστός για χρόνια. Και τώρα η δική σου σειρά.

 

Η κοκκινομάλλα έμεινε ψύχραιμη. Εκείνος δεν μπόρεσε να συγκρατήσει μερικά δάκρυα καθώς κατέβαζε το παντελόνι του.

- Άντε κατέβασε τη φούστα σου, και να, πάρε το μαχαίρι αυτό. Είσαι η θεραπεία μου!

- Θα με βιάσεις;

- Μην είσαι χαζή. Γιατί τότε να σου έδινα το μαχαίρι; Θα πρέπει μόνο να διαλέξεις.

- Τί πρέπει να κάνω;

- Βιάζω κοπέλες. Το μισώ και πρέπει να σταματήσει αυτό. Το θηρίο που κατοικεί στις ερήμους της ψυχής μου πρέπει να πεθάνει. Θα με ευνουχίσεις εδώ και τώρα, και αυτό θα ξεκινήσει κατεβάζοντας τη φούστα σου. Εγώ το παντελόνι, ορίστε, μόλις το έβγαλα. Πρέπει να γίνουμε ίσοι. Άντε!

 

Η κοκκινομάλλα άρπαξε το μαχαίρι πάνω από το γραφείο αμέσως μόλις το άφησε ο τρελός.

- Αλλιώς;

- Μην είσαι χαζή! Πάντα έχει την ίδια κατάληξη. Βιάζω, σκοτώνω, και την επομένη νομίζω πως ήταν όνειρο και όχι πραγματικότητα... Το έχω κάνει τουλάχιστον άλλες 6 φορές με κοπέλες από το σινάφι σου. Καμία δεν διάλεξε τη σωτηρία της.

- Τι με εμποδίζει να σε σκοτώσω με το μαχαίρι που μου έδωσες;

- Δεν είσαι δολοφόνος.

- Εσύ είσαι;

- Αν δεν κατεβάσεις τη φούστα σου σύντομα, θα το μάθεις. Η υπομονή μου όμως εξαντλείται.

 - Ωραία, ωραία. Βγάζω τη φούστα μου, σού κόβω τα γεννητικά όργανα, και μετά; Τι κάνουμε μετά;

- Εγώ θα ξυπνήσω πάλι συγχυσμένος για το τί είναι αλήθεια και τι όχι.

- Κι εγώ;

- Τι εσύ;

- Πώς να το κάνω αυτό;

- Το θέμα είναι αν είσαι σε θέση να πάρεις τη σωστή απόφαση για να με λυτρώσεις και ταυτόχρονα να σωθείς. Και μετά από λίγο καιρό θα είσαι πάλι εδώ να υποδεχτείς με χαμόγελο τον επόμενο ψυχασθενή που θα χτυπήσει την πόρτα σου. Αλλά έχω παρατηρήσει πως οι άνθρωποι δεν επιδιώκουν πραγματικά τη σωτηρία τους. Τι επιλογές νομίζεις πως έχεις; Το πλήρωμα του χρόνου μας έφερε μαζί στο σημείο μηδέν. Στο εδώ και τώρα, ή στο ποτέ. Εσύ διαλέγεις.

 

Η κοκκινομάλλα εξέτασε διεξοδικά τον τρελό. Έμοιαζε για δολοφόνος; Και πώς θα είχε σκοτώσει άλλες 6 χωρίς κανείς να τον βρει;

Προσπάθησε να ανοίξει το φερμουάρ αλλά δεν μπόρεσε. Άφησε λοιπόν το μαχαίρι πάνω στο γραφείο για να ελευθερώσει και τα δύο της χέρια. Κατέβασε τη φούστα βιαστικά αλλά μόλις πήγε να την βγάλει σκάλωσε στα γοβάκια. Της φάνηκε πως ο τρελός χάζευε αποβλακωμένος το εσώρουχό της. Ένιωσε αηδία...

 

Μα εκείνος, ήξερε όσο κανείς να κοροϊδεύει τους πάντες. Χύμηξε σαν αγρίμι πάνω της. Και της ψιθύρισε:

- Η θεραπεία σου, και ταυτόχρονα λύτρωσή μου, ήταν το να με σκοτώσεις, όχι να κατεβάσεις τη φούστα σου. Τίποτα δεν δικαιολογεί την υπαναχώρησή σου. Εσύ το διάλεξες αυτό που θα επακολουθήσει. Και το ύφασμά σου στο πάτωμα το επιβεβαιώνει...

 

 

...


Κοίταξε γεμάτος έξαψη τριγύρω και χτύπησε διακριτικά μία φορά την πόρτα. Μια ξανθιά τού άνοιξε μετά από λίγο και τού ζήτησε πολύ ευγενικά να περάσει. Εκείνος δεν δίστασε ούτε για μια στιγμή.

- Παρακαλώ καθίστε, του είπε η ψυχίατρος.

«Ελπίζω εσύ να είσαι η γαμημένη θεραπεία μου», σκέφτηκε.

 

 

_

γράφει ο Σωκράτης Τσελεγκαρίδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!