Η κατάρα του Μίδα

28.02.2016

stalagmite

Όλα κείνα τα λόγια
Που πάσχιζαν να πεταχτούν
Σαν ποταμός, σαν χείμαρρος να γίνουν
Να σπάσουν
Το ανείπωτο, που την ψυχή πουριάζει..
Όμως γυρνούσαν πίσω..
Σαν σταλακτίτες έγιναν στο σπήλαιο του κορμιού μου
Αφήνοντας με έναν ρυθμό σταγόνα στη σταγόνα
Φαρμάκι…
Όλα εκείνα τα λόγια που ήθελαν να πουν... να πουν
Ν ακούσεις…
Τα λόγια που πετρώναν στον λαιμό...
Χρυσώθηκαν στη σιωπή του Μίδα...
Στην αλχημεία του σάλιου...
Ποτέ δεν είπα τίποτε...
Πώς να σ’ αγγίξω τώρα πια…
Και ο φόβος χρυσωμένος...
Όλα κεινα τα λόγια που δεν τόλμησα να πω
Χρυσές βελόνες που μου τρυπάνε το κορμί
Και συ ακίνητος στου Μίδα την κατάρα!

 

_

γράφει η Χρυσή Γιάντσιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Πού να αναπαυτεί το βλέμμα;

Πού να αναπαυτεί το βλέμμα;

  Κατάκοπος ο νους απόθεσε απέναντι το βλέμμα στου γέροντα την όψη Ανέβασα πάλι πυρετό το παιδί θέλει παπούτσια τηλεφώνησε η Μαρία Ήρεμος ο παππούς στη μοναξιά του σε συνομιλητή αόρατο μοιάζει να ψιθυρίζει Το τιμολόγιο ανείσπρακτο αγάπη μου, της είπα Μα όχι, έχει...

Αποτυχίαι

Αποτυχίαι

  Αποτυχίαι εισίν άπασαι αι προσπάθειαι ημών κι όλο το γυροφέρνουμε όλο παρακαλούμε την τύχην δια λίγη λύπησιν· κι απογοητευμένοι εκ της εκβάσεως την τύχη ποδοπατούμε αρπάζουμε λεηλατούμε κι ούτε ρωτούμε τους καλούς τρόπους κάπου παρατούμε κι ανθούμε.   _...

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου