stalagmite

Όλα κείνα τα λόγια
Που πάσχιζαν να πεταχτούν
Σαν ποταμός, σαν χείμαρρος να γίνουν
Να σπάσουν
Το ανείπωτο, που την ψυχή πουριάζει..
Όμως γυρνούσαν πίσω..
Σαν σταλακτίτες έγιναν στο σπήλαιο του κορμιού μου
Αφήνοντας με έναν ρυθμό σταγόνα στη σταγόνα
Φαρμάκι…
Όλα εκείνα τα λόγια που ήθελαν να πουν... να πουν
Ν ακούσεις…
Τα λόγια που πετρώναν στον λαιμό...
Χρυσώθηκαν στη σιωπή του Μίδα...
Στην αλχημεία του σάλιου...
Ποτέ δεν είπα τίποτε...
Πώς να σ’ αγγίξω τώρα πια…
Και ο φόβος χρυσωμένος...
Όλα κεινα τα λόγια που δεν τόλμησα να πω
Χρυσές βελόνες που μου τρυπάνε το κορμί
Και συ ακίνητος στου Μίδα την κατάρα!

 

_

γράφει η Χρυσή Γιάντσιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!