Η κούνια

20.08.2016

mother_hands_b

Καθώς έκανε κούνια στη βεράντα του σπιτιού της, απολαμβάνοντας το δροσερό αεράκι που τη χάιδευε απαλά, αναπολούσε με νοσταλγία τα παιδικά της χρόνια. Μικρό παιδάκι ήταν όταν την κουνούσε η μαμά της στην ίδια κούνια και την πήγαινε τόσο ψηλά, που ξεκαρδιζόταν από τα γέλια. Ήταν η καλύτερή της φίλη. Μαζί συζητούσαν με τις ώρες και φυσικά δεν έλειπε στο τέλος κάθε ιστορίας το ηθικό δίδαγμα. Τότε της φαινόταν άνευ σημασίας και εξαιρετικά βαρετό. Τώρα, επαναφέροντάς τα στη μνήμη της, σκέφτεται πόσο πολύτιμη αποδείχθηκε η χρησιμότητα των λόγων της στην πορεία της ζωής της. Μόνο που υπήρχε μια "μικρή" διαφορά τώρα. Δεν υπήρχε πια στη ζωή της και τα γέλια έδωσαν τη θέση τους στα δάκρυα. Αχ, και να ήξερε πόσο, μα πόσο, της λείπει.

 

_

γράφει η Βάσω Καρλή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Βάσω Καρλή

    Ευχαριστώ πολύ για την επιμέλεια και για την τόσο τρυφερή εικόνα.

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    πώς φτάνουμε πάντα να τρέχουμε πίσω από το χρόνο…και να συνειδητοποιούμε τα πολύτιμα του παρελθόντος; Όμορφο Βάσω..και θα συμφωνήσω οτι η φωτογραφία είναι πολύ ταιριαστή…

    Απάντηση
  3. Βάσω Καρλή

    Πόσο δίκιο έχεις. Να είσαι καλά Μάχη μου.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου