Μια μέρα

τα παιδιά θα παίζουν

κρατώντας την Άνοιξη στα χέρια τους.

Θα πλέκουν στεφάνια χαράς

με το γέλιο τους

αντίδοτο χαράς στη λύπη

και τη θλίψη των κατατρεγμένων.

Μια μέρα θα απλώνουν τα χέρια

στους εχθρούς τους προσφέροντας αγάπη.

Αγάπη!! Αυτό είναι το γιατρικό να ξέρεις.

Και τα παιδιά ξέρουν να αγαπούν

γιατί θέλουν πολύ να αγαπούν

και αγαπούν ακόμη περισσότερο

σαν τα ’χουν αγαπήσει.

Γι’ αυτό μια μέρα θα το δεις

τα χρώματα θα ξανάρθουν πίσω.

Τα παιδιά θα τα φέρουν με τα χέρια τους

και θα τα σκορπίσουν γύρω μας.

Κι όλη η γη θα φωτίσει

θα φωτίσει με ακούς;

Θέλω να με ακούσεις.

Θέλω να καταλάβεις.

Θέλω να δεις,

να αισθανθείς, να νιώσεις

πως τα χρώματα θα γυρίσουν πίσω.

Τα παιδιά θα τα φέρουν

μια μέρα θα τα φέρουν.

Εκείνη τη μέρα να το ξέρεις

θα ακούσεις τραγούδια γλυκά

να αντηχούν σε όλον τον κόσμο.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!