Select Page

Η παρέλαση

Η παρέλαση

 

Photo by Crysanthos Konstantinidis
Chrysanthoskon@gmail.com

 

"Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να σε ακολουθήσω σ αυτή σου την νέα τρέλα, θυμάσαι πως σώθηκα παρά τρίχα από βέβαιο πνιγμό... από τους δύτες Μπατζάο στο Βόρνεο... τις ανακρίσεις από τον Αμερικάνικο στρατό για τις φωτογραφίες που βγάζαμε στην Area 51... για να δεις ΑΤΙΑ... την αγωνία μέχρι να μας εντοπίσουν με τα πρώτα συμπτώματα αφυδάτωσης στη ναυαγοσωστική λέμβο... στο Τρίγωνο των Βερμούδων... ακόμα έχω εφιάλτες... είμαστε τυχεροί που βρισκόμαστε ακόμα εδώ και μιλάμε αυτή τη στιγμή... κι ΕΤΣΙ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ..." είπε η Κέιτ με όλη τη δύναμη της λεπτής τσιριχτής φωνής της, γρύλλισε δυνατά... και του γύρισε την πλάτη.
Ο Σάμ έμεινε να την κοιτάζει κρατώντας ακόμα στο χέρι τα αεροπορικά εισιτήρια για Ελλάδα… Οποιαδήποτε άλλη κοπέλα θα σκότωνε για αυτά τα εισιτήρια. Ελλάδα καλοκαιριάτικα;... χάνονται αυτά;
Όχι όμως η Κέιτ... όχι η σύντροφος, γραμματέας , βοηθός του παθιασμένου ερευνητή που επισκεπτόταν την τελευταία δεκαετία τα πιο παράξενα μέρη του Κόσμου. Πίσω από τους φαινομενικά ονειρικούς προορισμούς, κρύβονταν μελέτες ετών, μυστικές συνωμοσίες και απόκρυφοι θρύλοι για κρυμμένες σαρκοφάγους, χαμένους θησαυρούς, εξαφανισμένες γλώσσες και φυλές , απόκρυφα σύμβολα και τελετές, η αναζήτηση των οποίων κόντεψε να τους στοιχίσει τη ζωή κι έκανε τα ταξίδια τους ιδιαίτερα επικίνδυνα.
Τον αγαπούσε όμως τόσο και ήξερε πόσο ανίκανος ήταν στην οργάνωση... χωρίς αυτήν θα αργούσε πολύ να επιστρέψει από κάθε νέο προορισμό... αν επέστρεφε τελικά.
"Δεν υπάρχει καμία ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ... " του ξανάπε...
... ... ...
Στο αεροπλάνο για Θεσσαλονίκη, του έκανε ακόμα τη δύσκολη. Είχε στραφεί και κοιτούσε από το παράθυρο με σουφρωμένα τα χείλη, ενώ σιγοψιθύριζε κατάρες για τη μοίρα που την έριξε στο διάβα του. Εκείνος γελούσε ευχαριστημένος μέχρι που μια αγκωνιά στα πλευρά του στέρησε την ανάσα του για κάμποσα δευτερόλεπτα.
Κοίταξε πίσω του με τρόπο... το ζευγάρι των μεσήλικων Ιαπώνων συνταξιδιωτών τους απολάμβανε τον ύπνο του ακόμα.
Έσκυψε δίπλα της και της ψιθύρισε στο αυτί. "Γλυκιά μου Κέιτ, αυτή τη φορά δεν είναι αστείο και παράλληλα δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος. Έχω οργανώσει τα πάντα. Ένα ολόκληρο σύστημα θα δουλέψει σα καλολαδωμένη μηχανή για εμάς από τη στιγμή που θα πατήσουμε το πόδι μας στη Θεσσαλονίκη."
Εκείνη τον κοίταξε κι είδε τα μάτια του να λάμπουν από πάθος κι ενθουσιασμό.
"Το πτυχίο από το Ιστορικό Αρχαιολογικό, Σαμ, δε σε κάνει Ιντιάνα Τζόουνς... ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΙΝΤΙΑΝΑ ΤΖΟΟΥΝΣ... ..ΟΥΤΕ ΝΕΚΡΟΙ ΓΕΡΜ... ... ... ", "ΣΣΣΣΣ μίλα πιο σιγά... ." την διέκοψε έντρομος.
Από τα μεγάφωνα ακούστηκε η φωνή του Κυβερνήτη που τους καλούσε να προσδεθούν και να ετοιμαστούν για την προσγείωση...
... ... ...
Αμερική
Κάπου στην Πενσυλβανία
Τρεις μέρες πριν
Το σκοτάδι διέκοπτε ένα έντονο λευκό φως στη μέση του σαλονιού. Φώτιζε ένα τεράστιο χάρτη της Θεσσαλονίκης πάνω στον οποίο είχαν αποτεθεί μια σειρά από όργανα μέτρησης, χάρακες ,διαβήτες ,κλισίμετρα, μεγεθυντικοί φακοί και μερικοί χρωματιστοί μαρκαδόροι. Υπήρχε ένα έντονο κόκκινο (Χ) σ ένα σημείο δίπλα σε μια αποβάθρα του Λιμανιού στο Θερμαϊκό.
Ο Σαμ χτύπησε το (Χ) με το δείκτη του και την κοίταξε πάνω από τα γυαλιά του.
"Κάθε δέκα χρόνια λένε ότι συμβαίνει αυτό... η ΕΥΠ και η Ελληνική Κυβέρνηση το φυλάει με άκρα μυστικότητα ενώ διαψεύδουν ως παλαβές τις όποιες κατά καιρούς διαρροές. Επίσημα ουδείς παραδέχεται ότι υπάρχει... Καταφέρνουν κάπως να αποκλείουν τη γύρω περιοχή από κόσμο και δημοσιογράφους για μια ολόκληρη εβδομάδα με διάφορες δικαιολογίες για εργασίες επισκευών της αποβάθρας...... στο τέλος οι Κυβερνητικοί σε συνεργασία με την Γερμανική Πρεσβεία επεδίωξαν κι αγόρασαν όλα τα γύρω κτίρια ώστε να ελέγχουν το χώρο και να παρακολουθούν το φαινόμενο μακριά από μάτια περίεργων."
Έφερε το ποτήρι με το κρασί στο στόμα της κι άφησε ένα μικρό κοκκινάδι πάνω στο κρύσταλλο με το κραγιόν της. "Οι κάμερες, τα κιάλια υπερύθρων και οι μετρητές ραδιενέργειας και ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας είναι σε ετοιμότητα και πακεταρισμένα όπως ζήτησες"... ..δίστασε...
"Τι έχεις ;" τον ρώτησε κοιτάζοντάς τον πιο εξεταστικά.
Την κοιτούσε αφηρημένα και το βλέμμα του αφού τη διαπερνούσε, εστίαζε κάπου άλλου.
Άρχισε να μιλάει συνεχίζοντας να έχει το βλέμμα της αγελάδας.
"Το απόγευμα της 30ης Οκτωβρίου του 1944, η Θεσσαλονίκη απελευθε….”
Το ίδιο ποίημα... κάθε φορά... είχε ακούσει την ιστορία πάνω από 20 φορές είχε μάθει όλα τα σημεία στίξης κάθε έκφρασης του, ήξερε κάθε πότε θα πάρει αναπνοή... δεν είχε νόημα να τον διακόψει. Κανένα νόημα. Έτσι κι αλλιώς σε τρεις μέρες ταξίδευαν για να δουν από κοντά. Τον άφησε να τελειώσει.
"... ρώθηκε από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ. Εικάζεται ότι ο τελευταίος λόχος από Γερμανούς που κρατούσε την αποβάθρα, είκοσι στρατιώτες και ο Λοχαγός τους Λιλπ Σνάιντερ, δεν εντοπίστηκαν ποτέ μεταξύ των αιχμαλώτων. Το μέρος ερευνήθηκε μέχρι... μικροβίου. Γερμανοί αιχμάλωτοι ,επέδειξαν τις ακριβείς θέσεις του Λόχου μα... τίποτα.
Καπνός.
Οι περισσότερες πιθανότητες τάσσονται στην πλευρά της αυτοκτονίας αν και στα πτώματα που βρέθηκαν μετά την απελευθέρωση δεν αναγνωρίστηκε ουδείς εκ του Λόχου. Το μυστήριο έλυσε ο ίδιος ο Λόχος, όταν χρόνια μετά και συμφώνα με μαρτυρίες έντρομων περαστικών που ούρλιαζαν κι έτρεχαν πανικόβλητοι προς όλες τις κατευθύνσεις , στρατιώτες έβγαιναν από το λιμάνι κι αφού παρατασσόταν στάζοντας στην όχθη του, παρήλαυναν σε πλήρη παράταξη για να επιστρέψουν το ίδιο αθόρυβα μετά από ώρα, στα παγωμένα νερά. Ήταν σαν επέτειος της "Μη παράδοσης στον Εχθρό". Ένα φαινόμενο που σύμφωνα με μαρτυρίες (χωρίς ποτέ όμως να συνοδεύονται από χειροπιαστά πειστήρια) έχει παρατηρηθεί και σε άλλα μέρη του πλανήτη... .σαν ''φαντάσματα να επιστρέφουν στο χώρο της θυσίας τους" πάντοτε μετά από αιματηρές μάχες ή κάποιο άλλο συγκλονιστικό γεγονός. Φαντάσματα Κέιτ... εδώ όμως, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ... τα φαντάσματα δεν αφήνουν βρεγμένες πατημασιές στο πλακόστρωτο... " Πέταξε κάποιες εκτυπωμένες φωτογραφίες πάνω στο χάρτη που έδειχναν συρσίματα κι αποτυπώματα αρβύλων με νερό πάνω στην γκρίζα πέτρα...
"... και καταλαβαίνεις ότι όλη αυτή η μυστικότητα σε Διεθνές επίπεδο, μόνο διαφημιστική ατραξιόν δεν μπορεί να είναι... έδωσα όλες μας τις οικονομίες γι αυτή την έρευνα... το βιβλίο που θα γράψω όμως θα μας αποζημιώσει πολλαπλάσια, αρκεί όλα να πάνε κατ’ ευχήν και να μας αφήσουν ν ανεβούμε στον απέναντι παλιό κτίριο τηρώντας τη συμφωνία..."
... ... ...
Θεσσαλονίκη 25 Αυγούστου 1994
Αποβάθρα 10Β Λιμάνι Θεσσαλονίκης
Θερμαικός
Κτίριο 4Κ (έναντι της αποβάθρας)
Όλα πήγαν ρολόι. Όλοι οι ενδιάμεσοι τήρησαν τις συμφωνίες και το ζευγάρι είχε στήσει ένα μικρό εργαστήριο πάνω στο κτίριο. Στην υγρή πέτρινη ταράτσα, σε απόλυτο σκοτάδι... μόνο μικρά φώτα led από ένα πλήθος ηλεκτρονικών συσκευών δήλωναν ανθρώπινη παρουσία. Από την απέναντι όχθη ένα φως πολλών εκατομμυρίων κεριών σάρωσε την επιφάνεια του Θερμαικού που ήταν ήρεμη σαν σε πίνακα ζωγραφικής.
Ξαπλωμένοι μπρούμυτα κοιτούσαν με κιάλια νυκτός και ακριβές κάμερες προς τα εκεί που τα σκαλιά της όχθης συναντούσαν τα ήρεμα νερά.
Είχαν περάσει περίπου τέσσερις ώρες ακινησίας κι ο Μορφέας άπλωσε την αγκαλιά του προς την Κέιτ. Καθώς άρχισε να ταξιδεύει στο υποσυνείδητο κι ο ύπνος γλύκαινε το μυαλό της , ένοιωσε κάτι να την ενοχλεί χαμηλά στη γάμπα. Ο Σαμ τη χτύπησε απαλά... ."Κέιτ για όνομα του Θεού... κοιμήθηκες; Δες στα σκαλιά... ΚΟΙΤΑ... .."
Άνοιξε τα μάτια της ξαφνιασμένη κι έβλεπε με την υπέρυθρη κάμερα κάτι πράσινο να αργοκινείται στην όχθη… πάτησε το zoom... ένα τσαλακωμένο και σκουριασμένο κράνος κι αμέσως μετά φαρδιοί ώμοι να προσπαθούν ν ανέβουν στις πέτρινες πλάκες. Πιο δίπλα κι άλλη μορφή... κι άλλη... κι άλλη…
Είκοσι άτομα ανέβηκαν αργά από τα σκοτεινά νερά , κουρελιασμένες μορφές με μέλη να λείπουν... σχισμένες στολές με τα κουμπιά που δεν είχαν παραδοθεί στην οξείδωση να γυαλίζουν στο φως του Φεγγαριού. Την ώρα που παρατάχθηκαν στην όχθη μια ακόμα μορφή έκανε την εμφάνισή της. Φορούσε ένα σάπιο πανωφόρι μέχρι χαμηλά τους αστραγάλους κι ένα τσαλακωμένο καπέλο Γερμανού Αξιωματικού... ."ο Σνάιντερ" ψιθύρισε με τρεμάμενη φωνή ο Σάμ... "ο Λοχαγός Λιλπ Σνάιντερ... Αδύνατον... .."
Έμειναν εμβρόντητοι μπροστά στο ζοφερό και μακάβριο θέαμα που πήγαινε κόντρα στη φύση και την λογική όπως τη διδάχτηκαν και τη γνώρισαν.
Ο Αξιωματικός, στάζοντας ακόμα νερό, πέρασε αργά και κουτσαίνοντας μπροστά από το Λόχο του σε μια παρωδία απρεπούς επιθεώρησης κι αμέσως μετά έκανε μεταβολή τρεκλίζοντας κι άρχισε να βαδίζει αργά και σταθερά προς την αντίθετη κατεύθυνση από το ποτάμι.
ο Σαμ γύρισε κατάχλομος να πει κάτι στην Κέιτ κι εκεί τον περίμενε το δεύτερο απανωτό σοκ.
Εκείνη... έλειπε.
"Κέιτ...;….Ζόμπι….Κέιιιιιιιιτ που στο διάολ... .." μισοφώναξε και τότε, κοιτάζοντας ασυναίσθητα και πάλι μπροστά την είδε... ..κρατούσε την ακριβότερη από τις κάμερες που είχαν προμηθευτεί... είχε κατέβει και στεκόταν δίπλα στο νεκροζώντανο λόχο που βάδιζε με βήμα, σε σταθερή απόσταση πίσω από το Λοχαγό.
Στα δυο περίπου μέτρα σταμάτησε. Η Μπόχα της αποσύνθεσης δεν την άφηνε να πλησιάσει άλλο. Σαν εκπαιδευμένος δημοσιογράφος πάτησε το on κι άρχισε να μαγνητοσκοπεί από κοντά ότι έβλεπε.
Το πελιδνό δέρμα του λοχαγού... ..υπόλευκο όπως η σάπια σάρκα ψαριού, γυάλιζε βρεγμένο δίχως μάτια στις κόχες. Το μονόκλ του ακόμα στη θέση του, μεγέθυνε το μαύρο της τρύπας που έχασκε εκεί που κάποτε ψυχρά γαλανά μάτια θα ατένιζαν τον κόσμο. Τον πλησίασε σε απόσταση αναπνοής σα να ήθελε να του πει κάτι από κοντά κι απομακρύνθηκε κατευθυνόμενη στα δεξιά της μακάβριας παρέλασης, συνεχίζοντας να παίρνει τα πάντα.
Ήταν παραταγμένοι σε πέντε τετράδες.
Η πρώτη τετράδα έδειχνε αρτιμελής αν και με μια πιο προσεκτική ματιά, κόκκαλα και σαπισμένη, υγρή σάρκα έχασκε μέσα από μεγάλα σκισίματα της στολής, ενώ τα πρόσωπα παρουσίαζαν ένα μπουλούκι τεράτων με σάπιους ιστούς και νεύρα να κρέμονται σαν γυμνά καλώδια, υπόλευκα κρανία δίχως μάτια με σπασίματα κι εκδορές, σκεπασμένα από μισοσκουριασμένα κράνη. Στις υπόλοιπες γραμμές το θέαμα γινόταν ακόμα χειρότερο καθώς σε αρκετούς έλειπαν άνω άκρα μέσα από άδεια ξεσκισμένα μανίκια. Στην τελευταία γραμμή δυο στρατιώτες είχαν χάσει τα πόδια τους. Ο ένας ψηλά από το γοφό κι ο άλλος λίγο κάτω από το γόνατο και χοροπηδούσαν βλάσφημα να προλάβουν την στοίχιση της γραμμής τους.
Κάποιες κουκκίδες λέιζερ άρχισαν να χορεύουν νευρικά πάνω στην Κέιτ... έπρεπε να φύγει αμέσως από εκεί. Βρέθηκε σε ελάχιστα λεπτά ξαπλωμένη δίπλα στον Σάμ πάνω στην ταράτσα του κτιρίου. ακριβώς τη στιγμή που η ανίερη παρέλαση του λόχου των νεκρών επέστρεφε πίσω στα βρομόνερα του λιμανιού.
... ... ...
Στο αεροπλάνο στην επιστροφή, ο Σαμ καθόταν αμίλητος και σκεπτικός. Είχε κοιτάξει κρυφά τα φιλμ και τις λήψεις στις κάμερες κι ήταν όλα άδεια. Εικόνες και πλάνα με άδεια βρεγμένα πλακόστρωτα ενώ τα λερά αποτυπώματα από την παρέλαση δεν φαινόντουσαν πουθενά μάλλον λόγω της υπερβολικής υγρασίας δίπλα στο νερό εκείνη την Αυγουστιάτικη επέτειο. Κάνοντας πως διαβάζει ένα περιοδικό αναρωτιόταν αν και η Κειτ είχε προλάβει να δει τα ανούσια πλάνα και τις μουντές δίχως νόημα φωτογραφίες, ενώ σκεφτόταν πως στο διάολο θα της ζητούσε συγγνώμη για αυτή την από κάθε άποψη, καταστροφή.
Γύρισε τρομαγμένος να την κοιτάξει και την είδε να δακρύζει έχοντας σκυμμένο το κεφάλι της σα να κοίταζε τα χέρια που ‘χε ακουμπισμένα στο τζιν της. Πριν προλάβει να της μιλήσει, ασυνείδητα το βλέμμα του ακολούθησε το δικό της. Με τρεμάμενα χέρια, η Κέιτ άνοιξε το μικρό κόκκινο πουγκί που ‘χε φτιάξει διπλώνοντας τούλι.
Δεν το πίστευε... η καρδιά του σταμάτησε... δεν μπορεί... δεν ήταν δυνατόν ακόμα και για τη δική του φαντασία. Η μικρή μπομπονιέρα αποκάλυψε, καθώς άνοιξε, ένα σκοροφαγωμένο κι οξειδωμένο... παράσημο.
Ήταν ο Σιδηρούς Σταυρός* που φορούσε στο πέτο του ο Λοχαγός.
“ Αυτή τη φορά τα καταφέραμε μωρό μου” του ψιθύρισε

 

 

_

γράφει ο Δημήτρης Π.Μποσκαΐνος

 

_______

Σημείωση

* Ο Σιδηρούς Σταυρός (γερμ. Eisernes Kreuz) ήταν το κατεξοχήν πρωσικό και μετέπειτα γερμανικό πολεμικό μετάλλιο έως το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και σύμβολο του γερμανικού μιλιταρισμού.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Δημήτρης Μποσκαΐνος

Ο Δημήτρης Π. Μποσκαΐνος είναι 43 ετών παντρεμένος και πατέρας μιας κόρης. Ζει κι εργάζεται ως πολιτικός μηχανικός στην Αθήνα, κι όταν δε βρίσκεται στη δουλειά ή με την οικογένειά του, συνήθως γράφει και χαλαρώνει στον… Κόσμο του. Λάτρης της λογοτεχνίας του Φανταστικού από παιδί, γράφει ιστορίες για αγρίους, παράξενες ή με χιούμορ, λυτρωτικές ή θέτοντας προβληματισμούς... Το γράψιμο είναι για εκείνον, αυτοκριτική και ψυχοθεραπευτική μέθοδος που μαζί με τη μουσική και τον ποιητικό λόγο τον βοηθούν να αντέχει το σήμερα. Ξεκίνησε προ τριετίας να δημοσιεύει μικρά διηγήματα στα e-magazines: microstory.gr, bibliotheque.gr, staxtes.com, ideostato.gr, ενώ τα 24grammata.gr του δημοσίευσαν και το πρώτο τουebook με τίτλο «Παράξενες Ιστορίες». Με τις δημοσιεύσεις του να ξεπερνούν τις 50 μέσα σε τρία χρόνια (διηγήματα, κείμενα και ποίηση) ετοιμάζει πυρετωδώς με τους λογοτεχνικούς του πράκτορες (Αγγέλα Παντελή και Στέφανο Ξένο), την πρώτη του συλλογή διηγημάτων και βρίσκεται επί της απαραίτητης ιστορικής έρευνας για το πρώτο του μυθιστόρημα. Το Δεκέμβριο του 2014 κερδίζει το 1ο πανελλήνιο βραβείο στο Διαγωνισμό με θέμα : "το δείπνο",που διοργάνωσε το περιοδικό βιβλιοκριτικής diavasame.gr και το ιταλικό εστιατόριο da bruno, με το διήγημα του "ΔΕΙΠΝΟ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ". Συνεργάζεται με τον Κώστα Θερμογιάννη και τον υπέροχο λογοτεχνικό ιστοχώρο του "το βιβλίο.net", όπου δημοσίευσε σε συνέχειες την ερωτοβαμπιρική του Νουβέλα "Ρουβικώνας , ο Απέθαντος Εραστής" και συνεχίζει με την δική του στήλη "οι Παράξενες Ιστορίες του Δημήτρη Μποσκαΐνου" σε (σχεδόν) εβδομαδιαία βάση. Το τελευταίο διάστημα συνεργάζεται με την συγγραφέα, ηθοποιό και σκηνοθέτη Άντα Τσεσμέλη κι ετοιμάζουν μαζί Θεατρικές Καταστάσεις που θα συζητηθούν...

Υποβολή σχολίου

Ερωτηματολόγιο 2017

Βοηθήστε μας να γίνουμε καλύτεροι!

Εγγραφείτε στο newsletter

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!