Η πρόβα του Μάρτη

7.04.2020

Στην κόψη του αμύγδαλου, απόγεμα Σαββάτου,

μια δαχτυλήθρα ευκάλυπτο και δυο βελόνες φως,

έραβε και ξανάραβε ο Μάρτης τον ταφτά του:

τη μια τού ‘ρχότανε στενός, την άλλη φαρδουλός.

Στην τελευταία πρόβα του, φώναξε τη σελήνη:

-Πάτα μου, σιόρα1, ένα γαζί. Να σε χαρεί ο Θεός!

-Τη φόδρα ξέχασες, μωρέ! Γι’ αυτό και δε σού κλείνει!

Στάσου να φέρω δύο κουμπιά κι ένα καρούλι φλος2.

Μα, ώσπου να στρώσει το ύφασμα, έπεσε ιός στην πόλη.

Φοβήθηκαν οι άνθρωποι, κατέβασαν ρολά.

Έμειν’ ο Μάρτης άραφτος, κι αλλάξανε οι ρόλοι.

Και τ’ άστρα του ισημερινού κατάντησαν θολά.

Πήξαν λουστρίνια οι ουρανοί, ταγγίσαν τα λιμάνια.

Μείναν τα πάρκα αφίλητα, γάτες κλωθογυρνούν.

Χάρτινα πεζοδρόμια, μπαλκόνια με γεράνια

κάποτε λέγαν ένα γειά -και τώρα προσπερνούν.

Μα, είν’ άνθι3  και κληματόφυλλο, του ανθρώπου η κάθε ανάσα!

Όπου και να κλειστεί στη γης, χυμούς μοσκοβολεί4.

Μαστιχωτές καμέλιες κι ολόδροσα κεράσα

πάντοτε -απ’ το φεγγίτη του- θε’ να μπορεί να ιδεί!

 

_

γράφει η Ιωάννα Μαρία Νικολακάκη

 

_____

  1. σιόρα (επτανησιακό ιδίωμα): κυρία
  2. φλος: είδος κλωστής
  3. άνθι: το άνθος, το λουλούδι
  4. Όπου και να κλειστεί στη γης, χυμούς μοσκοβολεί: Η φράση αυτή, αλλά και οι δύο επόμενες, αναφέρονται στον ίδιο τον άνθρωπο και στην ικανότητά του να βλέπει την ελπίδα και το φως για ένα καλύτερο αύριο -παρά τις όποιες δυσκολίες.

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Ανώνυμος

    ΜΠΡΆΒΟ Ιωάννα. ΄Εξοχο

    Απάντηση
  2. Lena Mavroudi Mouliou

    το διαβάζω ξανά και ξανά και το απολαμβάνω. Ξανά μανά ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου