Η Πόρτα

10.11.2015

 

 

Η Πόλη μου δεν έχει παράθυρα
μόνο σιδερένιες,
ξύλινες πόρτες,
στόματα διπλά κλειδωμένα,
μονόφθαλμα που κρυφά σε κοιτούν...

Μια πόρτα απλώνει το κρύο χέρι
μπροστά μου αμίλητη στέκεται η άλλη.
Σφραγισμένα τα χειλάκια της
από το φόβο, τρίζουν τρεμάμενα τα φύλα,
τα δόντια τους σφιγμένα τα κρατούν οι άλλες.

Στο στήθος μιας πόρτας ακουμπώ το κεφάλι μου.
Ψηλαφίζω το δέρμα της:
Ρυτίδες παντού, άσπρες ρίζες
και λάθη,
και χτυπήματα
στα πόδια της πόρτας κλοτσιές ανθρώπου
κάπου πιο πάνω γροθιές παιδιού
σημάδι του χρόνου είναι το δάκρυ
το χαμόγελο πνίγεται μες στις λακκούβες τους.

Κάπου σκοντάψαμε φίλε μου...
Σηκωθείτε η ιστορία αιμορραγεί!
Υψώνονται οι τοίχοι του Καβάφη.  
Από τα παράθυρα χάνεται το φως του Διογένη,
το ποτάμι με γυναικόπαιδα τις πλατείες γεμίζει,
χιλιάδες άλογα βγαίνουν από την πεσμένη καγκελόπορτα του Ρίτσου
-Σταματήστε τον μικρό πλανήτη να γυρίζει!
Θέλω να κατέβω!

Πίσω από τις πόρτες τα λουλούδια με σταματούν.
Σκαρφαλώνουν στις πόρτες με τις μπούκλες τους
να προλάβουν, βγαίνουν έξω φορώντας τα αρώματά τους…
Οι καμπανούλες χτυπάνε για έκτακτη ανάγκη.
-Πρόσεχε μού φωνάζει η μπιγκόνια μες στη γλάστρα της
το κόκκινο τριαντάφυλλο, το γαρύφαλλο,
κάτω από τα πόδια στους δρόμους αιμορραγούν,
ο ευκάλυπτος για προστασία ανοίγει τα κλαδιά του,
ο νάρκισσος κατεβαίνει στην ακρογιαλιά
παρηγορεί με τη στοργή του τους ανθρώπους
φυτρώνει στη θάλασσα και η Πνοή του παιδιού.

Οι μανόλιες επιμονή από την δικιά τους χαρίζουν,
η μέντα ζεσταίνει τα κορμιά του κόσμου
πικροδάφνη γεύομαι στα σμυρνιώτικα
το δενδρολίβανο θυμίζει αρμένικα!

Λυγίζει η δρυς,
η ελιά στην αυλή βουρκώνει,
η καγκελόπορτα λιώνει,
πέφτουν οι μεντεσέδες!
Η πόρτα ανοίγει διάπλατα την αγκαλιά της
η Βαλεριάνα μάς υποδέχεται μες στο ποτήρι
η Λουΐζα την ευαισθησία της δηλώνει.
Τα λουλούδια μες στην καρδιά μιας Πόρτας
το ένα πιο όμορφο από το άλλο
δίχως λέξεις μού μιλούν αλλιώτικα.
Πέρα ανοίγουν τις καρδιές οι Πόρτες.
Χαιρετούν,
μας αποδέχονται!
Αγκαλιαζόμαστε!

 

_

γράφει η Teuta Sadiku

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι 10 χωρισμοί

Οι 10 χωρισμοί

ΟΙ 10 ΧΩΡΙΣΜΟΙ (εφηβικό σατιρικό)   Πρώτη φορά χωρίσανε, όταν ήμουνα 9, Αυτός έπαιζε χαρτιά, Αυτή όλο να φωνάζει, έφυγε για κανά μήνα, αλλά γύρισε κλαμένος και τα βρήκαν φυσικά. Μα η 2η φορά ήρθε μετά από λίγους μήνες, έλειψε όλο το βράδυ, κι όταν ήρθε το πρωί, τον...

Η Ήττα

Η Ήττα

Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω; Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω; Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες. Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές. Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ. Έκανα την...

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Με αγκαλιάσατε!!!Πόσο υπέροχο το ποίημά σας!!

    Απάντηση
    • drmakspy

      Άννα μου να σε ενημερώσω με την ευκαιρία ότι η Τεούτα μας ανήκει στην ομάδα μας Ποιητική σκηνή Volos Poetry Slam, γράφει συγκινητικά όμορφα στην γλώσσα μας και αυτό το εξαιρετικό ποίημα, ήταν η κατακλείδα της τελευταίας εκδήλωσης της ομάδας την Πέμπτη… Η εκδήλωση ήταν συνδυασμός τεχνών μια και η Τεούτα έκανε έκθεση φωτογραφίας με θέμα πόρτες διάφορες από την πόλη μου και περίχωρα, η Τεούτα μας έδωσε από 2 πόρτες να υιοθετήσουμε και να γράψουμε εμπνευσμένοι από αυτές 2 ποιήματα… Η Έλλη Σαμαλίδου μελοποιεί τα δικά της ποιήματα… Αυτό το ποίημα η Τεούτα το κομμάτιασε και μας το μοίρασε στην απαγγελία…. Ένα κομμάτι ο καθένας ταιριαστό στα δικά του ποιήματα… Και τελειώσαμε με μια αγκαλιά….. Όλοι….

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου