Η Πόρτα

10.11.2015

 

 

Η Πόλη μου δεν έχει παράθυρα
μόνο σιδερένιες,
ξύλινες πόρτες,
στόματα διπλά κλειδωμένα,
μονόφθαλμα που κρυφά σε κοιτούν...

Μια πόρτα απλώνει το κρύο χέρι
μπροστά μου αμίλητη στέκεται η άλλη.
Σφραγισμένα τα χειλάκια της
από το φόβο, τρίζουν τρεμάμενα τα φύλα,
τα δόντια τους σφιγμένα τα κρατούν οι άλλες.

Στο στήθος μιας πόρτας ακουμπώ το κεφάλι μου.
Ψηλαφίζω το δέρμα της:
Ρυτίδες παντού, άσπρες ρίζες
και λάθη,
και χτυπήματα
στα πόδια της πόρτας κλοτσιές ανθρώπου
κάπου πιο πάνω γροθιές παιδιού
σημάδι του χρόνου είναι το δάκρυ
το χαμόγελο πνίγεται μες στις λακκούβες τους.

Κάπου σκοντάψαμε φίλε μου...
Σηκωθείτε η ιστορία αιμορραγεί!
Υψώνονται οι τοίχοι του Καβάφη.  
Από τα παράθυρα χάνεται το φως του Διογένη,
το ποτάμι με γυναικόπαιδα τις πλατείες γεμίζει,
χιλιάδες άλογα βγαίνουν από την πεσμένη καγκελόπορτα του Ρίτσου
-Σταματήστε τον μικρό πλανήτη να γυρίζει!
Θέλω να κατέβω!

Πίσω από τις πόρτες τα λουλούδια με σταματούν.
Σκαρφαλώνουν στις πόρτες με τις μπούκλες τους
να προλάβουν, βγαίνουν έξω φορώντας τα αρώματά τους…
Οι καμπανούλες χτυπάνε για έκτακτη ανάγκη.
-Πρόσεχε μού φωνάζει η μπιγκόνια μες στη γλάστρα της
το κόκκινο τριαντάφυλλο, το γαρύφαλλο,
κάτω από τα πόδια στους δρόμους αιμορραγούν,
ο ευκάλυπτος για προστασία ανοίγει τα κλαδιά του,
ο νάρκισσος κατεβαίνει στην ακρογιαλιά
παρηγορεί με τη στοργή του τους ανθρώπους
φυτρώνει στη θάλασσα και η Πνοή του παιδιού.

Οι μανόλιες επιμονή από την δικιά τους χαρίζουν,
η μέντα ζεσταίνει τα κορμιά του κόσμου
πικροδάφνη γεύομαι στα σμυρνιώτικα
το δενδρολίβανο θυμίζει αρμένικα!

Λυγίζει η δρυς,
η ελιά στην αυλή βουρκώνει,
η καγκελόπορτα λιώνει,
πέφτουν οι μεντεσέδες!
Η πόρτα ανοίγει διάπλατα την αγκαλιά της
η Βαλεριάνα μάς υποδέχεται μες στο ποτήρι
η Λουΐζα την ευαισθησία της δηλώνει.
Τα λουλούδια μες στην καρδιά μιας Πόρτας
το ένα πιο όμορφο από το άλλο
δίχως λέξεις μού μιλούν αλλιώτικα.
Πέρα ανοίγουν τις καρδιές οι Πόρτες.
Χαιρετούν,
μας αποδέχονται!
Αγκαλιαζόμαστε!

 

_

γράφει η Teuta Sadiku

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Με αγκαλιάσατε!!!Πόσο υπέροχο το ποίημά σας!!

    Απάντηση
    • drmakspy

      Άννα μου να σε ενημερώσω με την ευκαιρία ότι η Τεούτα μας ανήκει στην ομάδα μας Ποιητική σκηνή Volos Poetry Slam, γράφει συγκινητικά όμορφα στην γλώσσα μας και αυτό το εξαιρετικό ποίημα, ήταν η κατακλείδα της τελευταίας εκδήλωσης της ομάδας την Πέμπτη… Η εκδήλωση ήταν συνδυασμός τεχνών μια και η Τεούτα έκανε έκθεση φωτογραφίας με θέμα πόρτες διάφορες από την πόλη μου και περίχωρα, η Τεούτα μας έδωσε από 2 πόρτες να υιοθετήσουμε και να γράψουμε εμπνευσμένοι από αυτές 2 ποιήματα… Η Έλλη Σαμαλίδου μελοποιεί τα δικά της ποιήματα… Αυτό το ποίημα η Τεούτα το κομμάτιασε και μας το μοίρασε στην απαγγελία…. Ένα κομμάτι ο καθένας ταιριαστό στα δικά του ποιήματα… Και τελειώσαμε με μια αγκαλιά….. Όλοι….

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου