Η Πόρτα

10.11.2015

 

 

Η Πόλη μου δεν έχει παράθυρα
μόνο σιδερένιες,
ξύλινες πόρτες,
στόματα διπλά κλειδωμένα,
μονόφθαλμα που κρυφά σε κοιτούν...

Μια πόρτα απλώνει το κρύο χέρι
μπροστά μου αμίλητη στέκεται η άλλη.
Σφραγισμένα τα χειλάκια της
από το φόβο, τρίζουν τρεμάμενα τα φύλα,
τα δόντια τους σφιγμένα τα κρατούν οι άλλες.

Στο στήθος μιας πόρτας ακουμπώ το κεφάλι μου.
Ψηλαφίζω το δέρμα της:
Ρυτίδες παντού, άσπρες ρίζες
και λάθη,
και χτυπήματα
στα πόδια της πόρτας κλοτσιές ανθρώπου
κάπου πιο πάνω γροθιές παιδιού
σημάδι του χρόνου είναι το δάκρυ
το χαμόγελο πνίγεται μες στις λακκούβες τους.

Κάπου σκοντάψαμε φίλε μου...
Σηκωθείτε η ιστορία αιμορραγεί!
Υψώνονται οι τοίχοι του Καβάφη.  
Από τα παράθυρα χάνεται το φως του Διογένη,
το ποτάμι με γυναικόπαιδα τις πλατείες γεμίζει,
χιλιάδες άλογα βγαίνουν από την πεσμένη καγκελόπορτα του Ρίτσου
-Σταματήστε τον μικρό πλανήτη να γυρίζει!
Θέλω να κατέβω!

Πίσω από τις πόρτες τα λουλούδια με σταματούν.
Σκαρφαλώνουν στις πόρτες με τις μπούκλες τους
να προλάβουν, βγαίνουν έξω φορώντας τα αρώματά τους…
Οι καμπανούλες χτυπάνε για έκτακτη ανάγκη.
-Πρόσεχε μού φωνάζει η μπιγκόνια μες στη γλάστρα της
το κόκκινο τριαντάφυλλο, το γαρύφαλλο,
κάτω από τα πόδια στους δρόμους αιμορραγούν,
ο ευκάλυπτος για προστασία ανοίγει τα κλαδιά του,
ο νάρκισσος κατεβαίνει στην ακρογιαλιά
παρηγορεί με τη στοργή του τους ανθρώπους
φυτρώνει στη θάλασσα και η Πνοή του παιδιού.

Οι μανόλιες επιμονή από την δικιά τους χαρίζουν,
η μέντα ζεσταίνει τα κορμιά του κόσμου
πικροδάφνη γεύομαι στα σμυρνιώτικα
το δενδρολίβανο θυμίζει αρμένικα!

Λυγίζει η δρυς,
η ελιά στην αυλή βουρκώνει,
η καγκελόπορτα λιώνει,
πέφτουν οι μεντεσέδες!
Η πόρτα ανοίγει διάπλατα την αγκαλιά της
η Βαλεριάνα μάς υποδέχεται μες στο ποτήρι
η Λουΐζα την ευαισθησία της δηλώνει.
Τα λουλούδια μες στην καρδιά μιας Πόρτας
το ένα πιο όμορφο από το άλλο
δίχως λέξεις μού μιλούν αλλιώτικα.
Πέρα ανοίγουν τις καρδιές οι Πόρτες.
Χαιρετούν,
μας αποδέχονται!
Αγκαλιαζόμαστε!

 

_

γράφει η Teuta Sadiku

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

Κυνηγώντας απολιθώματα

Κυνηγώντας απολιθώματα

Αγαπημένη μου Μούσα Ξύπνησα νωρίς το πρωί στο δωμάτιό μου Δεν πρόκειται να πλύνω τα μαλλιά μου ή να ξυριστώ Πρέπει να πακετάρω γρήγορα και να φύγουμε   Εγώ και εσύ σε ένα μακρινό μέρος Όμορφη μου Μνήμη καταγράφεις τη λαμπερή θάλασσα και τον καταρράκτη που πέφτει...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Κυνηγώντας απολιθώματα

Κυνηγώντας απολιθώματα

Αγαπημένη μου Μούσα Ξύπνησα νωρίς το πρωί στο δωμάτιό μου Δεν πρόκειται να πλύνω τα μαλλιά μου ή να ξυριστώ Πρέπει να πακετάρω γρήγορα και να φύγουμε   Εγώ και εσύ σε ένα μακρινό μέρος Όμορφη μου Μνήμη καταγράφεις τη λαμπερή θάλασσα και τον καταρράκτη που πέφτει...

Σπαράγματα καθημερινής ενημέρωσης

Σπαράγματα καθημερινής ενημέρωσης

Φειδίας και ζωφόρος του Παρθενώνα   Δύο αιώνες βίαιης αποκοπής το μέλλον μια αρχαίας άγνωστης χώρας Άγνωστος ο πλαστουργός Φειδίας ανύπαρκτος ο Παρθενώνας   Ο Δυτικός πολιτισμός λησμόνησε την μήτρα του τη χρήση των Μουσείων ως χώρων αφιερωμένων στις Μούσες   Ελληνίδες...

Συναυλία

Συναυλία

 Το αίσθημα στις συναυλίες, οι κρυφές μας συνομιλίες.  Δυνατά χειροκροτήματα, απαλά μικρά αγγίγματα.  Εικόνες από κτήρια, χειμώνα δίπλα από τα κοιμητήρια.  Φωνή αγγέλου, ξένη γλώσσα, μεταφράζω στο αυτί σου και κοιτάς αλλού.  Το σκοτάδι κρύβει τα γλυκά εκφραστικά σου...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Με αγκαλιάσατε!!!Πόσο υπέροχο το ποίημά σας!!

    Απάντηση
    • drmakspy

      Άννα μου να σε ενημερώσω με την ευκαιρία ότι η Τεούτα μας ανήκει στην ομάδα μας Ποιητική σκηνή Volos Poetry Slam, γράφει συγκινητικά όμορφα στην γλώσσα μας και αυτό το εξαιρετικό ποίημα, ήταν η κατακλείδα της τελευταίας εκδήλωσης της ομάδας την Πέμπτη… Η εκδήλωση ήταν συνδυασμός τεχνών μια και η Τεούτα έκανε έκθεση φωτογραφίας με θέμα πόρτες διάφορες από την πόλη μου και περίχωρα, η Τεούτα μας έδωσε από 2 πόρτες να υιοθετήσουμε και να γράψουμε εμπνευσμένοι από αυτές 2 ποιήματα… Η Έλλη Σαμαλίδου μελοποιεί τα δικά της ποιήματα… Αυτό το ποίημα η Τεούτα το κομμάτιασε και μας το μοίρασε στην απαγγελία…. Ένα κομμάτι ο καθένας ταιριαστό στα δικά του ποιήματα… Και τελειώσαμε με μια αγκαλιά….. Όλοι….

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου