Select Page

Η συγγραφέας και ηθοποιός Σοφιάννα Θεοφάνους συνομιλεί με την Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Η συγγραφέας και ηθοποιός Σοφιάννα Θεοφάνους συνομιλεί με την Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Σοφιάννα Θεοφάνους

Συνδυάζει τον μαγικό κόσμο των παιδιών με τον μελωδικό κόσμο της όπερας και μας χαρίζει ένα έργο εξαιρετικό!

 

 

Πώς θα συστήνατε τον εαυτό σας σε ένα παιδί;

«Γεια σου… με λένε Σοφιάννα. Εσένα;»

 

Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να ασχοληθείτε με τον κόσμο της παιδικής όπερας;

Αρχικά η προτροπή του Θοδωρή Αμπαζή πού μού παρήγγειλε το λιμπρέτο γνωρίζοντας ότι έγραφα παραμύθια, διηγήματα και ιστορίες και ότι μούχλιαζαν στα συρτάρια μου! Μέχρι τότε η επαφή μου με την όπερα ήταν εξ’ αποστάσεως, από τα θεωρεία της Λυρικής και την «Κόρη της Καταιγίδας» μια οπερέτα του Θεόφραστου Σακελλαρίδη στην οποία έπαιζα και είχα περάσει θαυμάσια μιας και οι συνάδελφοί μου ήταν κατά το πλείστον μουσικοί και λυρικοί τραγουδιστές. Από αυτούς έμαθα βασικά πράγματα για την όπερα και τους οποίους ανέκρινα κυριολεκτικά μέχρι να καταλάβω πώς γράφεται ένα λιμπρέτο. Πονοκέφαλος… Η απενοχοποίηση ήρθε από έναν φίλο πού είναι τραγουδιστής της όπερας: « Γράψε ό,τι θες, όπως το θες αρκεί να έχει φαντασία, να μη βαριέσαι όταν το γράφεις και να είναι κατανοητή η ιστορία». Κι έτσι κι έγινε. Σημαντική συμβουλή… Αναπόφευκτα, σε αυτήν την όπερα φλερτάραμε πολύ με το μιούζικαλ και με την πρόζα μιας και οι ηλικίες στις οποίες απευθυνόμασταν ήταν από τεσσάρων και πάνω… οπότε και για μας ήταν αδιαπραγμάτευτο το ότι αρχικά η ιστορία όφειλε να γίνει κατανοητή. Η όπερα σαν είδος έχει τους κανόνες της όσον αφορά τα μουσικά της μέρη, το λιμπρέτο πάλι έχει μεγαλύτερο πλαίσιο ελευθερίας...αυτά ήταν πού έμαθα στην πράξη. Και φαντάζομαι έχω κι άλλα να μάθω!

 

Μιλήστε μας για την βασίλισσα του χιονιού.

«Η Βασίλισσα» είναι από τα πιο γνωστά παραμύθια του Άντερσεν και μάλιστα από τα πιο μεγάλα και πυκνά σε περιεχόμενο. Η αυθεντική ιστορία είναι 60 σελίδες και τα θέματα που μπορεί να επιλέξει κάποιος πολλά. Εμείς επικεντρωθήκαμε στην ενηλικίωση, το «coming off age» πού μού αρέσει πολύ να λέω. Μέσα σε αυτό το ταξίδι ανθίζει η φιλία, η πίστη, η αφοσίωση, η αγάπη εν τέλει. Από όλες τις μεριές. Αγαπώ ιδιαίτερα τους ανθρώπους που είτε γράφω είτε παίζω, οπότε και δε χρησιμοποιώ ποτέ χαρακτηρισμούς όπως «η κακιά βασίλισσα», «ο καλός Κάη», « η ακόμη πιο καλή Γκρέτα». Ακριβώς επειδή οι πράξεις των ηρώων άγονται και φέρονται από ανάγκες. Αν επέλεγα πρωταγωνίστρια την ίδια τη Βασίλισσα θα επικεντρωνόμουν στη μοναξιά αυτής της γυναίκας και θα διαχειριζόμουν διαφορετικά και το ίδιο το λιμπρέτο το οποίο και σε πολλά σημεία «μαλάκωσα» λόγω του ότι απευθυνόταν σε παιδιά μικρής ηλικίας. Εκτός από συμβάν θα την έκανα και θέμα.

 

 

Ποια νοήματα θέλετε να περάσετε στα παιδιά, που παρακολουθούν το έργο σας;

Εννοείτε γενικά; …Κοιτάξτε… ακόμα δεν έχω μπει για τα καλά μέσα στην συγγραφή και μόλις τώρα αρχίζω και ψαχουλεύω δυνατότητες σε σχέση με αυτό. Αν με ρωτάτε τι θα ήθελα όταν θα έχω να παρουσιάσω όγκο έργου , θα έλεγα ότι για μένα το σημαντικότερο είναι ο σεβασμός στη διαφορετικότητα. Πέρα από αυτό ό,τι κήρυγμα να κάνεις στα παιδιά περί αγάπης, αλληλεγγύης και άλλων αξιών ακόμα και με θρησκευτική ζέση ή κοινωνικής αναγκαιότητας, από το ένα αυτί θα μπει και από το άλλο θα βγει. Σεβασμός στη διαφορετικότητα των ίδιων και των άλλων. Από εκεί πηγάζουν τα όμορφα της ζωής. Από εκεί τα παιδιά μαθαίνουν να είναι μέσα στον εαυτό τους και όχι για τον εαυτό τους και έξω από αυτόν.

 

 

Υπήρξε ποτέ κάποια φράση παιδιού που θυμάστε;

«Όταν γίνεις μικρούλα θα σου δώσω τα παπούτσια μου» και «ο πόλεμος είναι μπλιαχ». Α! Και «τελικά η αγάπη νικάει τα πάντα» από μια τετράχρονη στην τελευταία παράσταση της Βασίλισσας. Όμορφο!

 

Τι ιδιαιτερότητες έχουν οι μικροί μας φίλοι ως θεατές; Είναι πιο δύσκολο να τους τραβήξεις την προσοχή;

Μακράν το πιο δύσκολο κοινό! Δεν κάθονται σε μια θέση, θέλουν να κουνιούνται συνέχεια, είναι μέσα στην ενέργεια, σχολιάζουν δυνατά, άμα δεν τους αρέσει κάτι σε κάνουν ρόμπα ανερυθρίαστα. Άρα πρέπει να ξέρεις πού θα βάλεις το διάλειμμα, τα τραγούδια, τη διάρκεια… πολλές μικρές προκλήσεις  που προσωπικά με κάνουν ευτυχή. Νιώθω ότι βρίσκομαι ουσιαστικά στην υπηρεσία κάποιου με όλη μου την καρδιά!

 

Ποια είναι η αγαπημένη σας φράση στην καθημερινότητα σας;

«Σουπερκαλιφραντζιλιστικεξπιαλιντοσιους»… τη χρησιμοποιώ για τα πάντα, είτε καλά είτε κακά.

 

Για ποιο λόγο θα εγκαταλείπατε τον μαγικό κόσμο των παιδιών;

Μόνο αν αυτολογοκρινόμουν. Μόνο αν ήθελα να γεράσω πριν την ώρα μου… όποιος δεν ονειρεύεται, δε φαντάζεται, δεν παίζει, αναπόφευκτα γερνάει.

 

Θα ετοιμάσετε καινούρια όπερα;

Ναι του χρόνου και βρισκόμαστε ήδη σε φάση προετοιμασίας γιατί είναι λίγο πιο περίπλοκο και προκλητικό. Εδώ θα είμαστε, θα τα ξαναπούμε.

 

Μιας και είσαι ηθοποιός, μπορείς να μού μιλήσεις για το τι συμβαίνει στον καλλιτεχνικό χώρο αυτήν την περίοδο;

Ευχαρίστως κι επειδή δεν έχω συνηθίσει να εκφράζομαι άκομψα, θα προσπαθήσω να χρησιμοποιήσω τη φαντασία μου για να γίνει κατανοητό. Η τέχνη είναι μόνο μία από τις συνιστώσες αυτού πού ιδανικά περιγράφουμε ως πολιτισμό, κουλτούρα, τρόπο ζωής αν θέλεις μιας χώρας, μιας ταυτότητας. Φαντάσου, λοιπόν, μια κατσαρόλα στην οποία έχεις βάλει όλη σου τη μαεστρία και τον κόπο, έχεις αγοράσει υπέροχα υλικά παρόλο πού τα οικονομικά σου είναι άθλια και έχεις καταφέρει να φτιάξεις κάτι πού σε ικανοποιεί για να σερβίρεις στους καλεσμένους σου. Ξαφνικά, χτυπάει το τηλέφωνο και πιάνεις το κουτσομπολιό. Η κατσαρόλα βράζει γιατί φυσικά εσύ έχεις ξεχάσει και καλεσμένους και φαΐ και μιλάς για γκόμενους, νύχια κτλ. Πάει το φαΐ. Αντί αυτό να σε κάνει να πανικοβληθείς, σού προτείνει η φίλη να πάρεις ντελίβερι και να το βάλεις στις υπέροχες πορσελάνες σου. Κανείς δε θα καταλάβει τίποτα. Ακριβώς έτσι είναι ο χώρος πού έχω δουλέψει τόσα χρόνια, έχω επενδύσει, έχω σκιστεί κυριολεκτικά να υπηρετώ μαζί με άλλους αξιόλογους συναδέλφους. Δε θα σού μιλήσω για τον χορό και τη μουσική που εκεί η παρουσία του Κράτους είναι ανύπαρκτη και η προώθηση μηδενική.

 

Και με το Φεστιβάλ Αθηνών που όλοι μιλούν για «αποικιοκρατία»;

Δε μού αρέσουν οι ντετερμινιστικοί ορισμοί και όπως είπα και πριν αντιπαθώ τους χαρακτηρισμούς. Το Φεστιβάλ Αθηνών είναι μόνο ένα σύμπτωμα της κατάρρευσης του πολιτισμού στην Ελλάδα. Δεν περίμενα να συμβεί όλος ο χαμός με τον Γιαν Φαμπρ –πού οπωσδήποτε είναι καλλιτέχνης μεγέθους- για να καταλάβω τον ωχαδερφισμό της Πολιτείας σε σχέση με την τέχνη. Θα σού πω μόνο ότι αν αποκλειστεί το ελληνικό καλλιτεχνικό δυναμικό από κάθε είδους συμμετοχή στους θεσμούς πού αποτελούν τους πυλώνες υποτίθεται μιας δημοκρατικής χώρας, η γλώσσα θα αρχίσει φθίνει, το συναισθηματικό υλικό του κοινού δε θα βρει πουθενά να ακουμπήσει, να κάνει διάλογο αν θες και θα επέλθει μεγαλύτερος μαρασμός κυρίως ψυχολογικός. Η Τέχνη είναι κάτι πού θα πρέπει να αφορά τους πάντες. Ακόμα και στα πρώην κομμουνιστικά κράτη αυτό το γνωρίζανε άψογα. Επενδύανε εκεί. Για να μην επεκταθώ το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή με την Κορέα πού έχει κατακτήσει όλη την Ασία εξάγοντας αυτό πού εννοεί η ίδια πολιτισμό μέσω της Τέχνης. Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με τη διαπολιτισμικότητα. Το Φεστιβάλ υπήρξε από πάντα διεθνής θεσμός, εν μέσω τεράστιων δυσκολιών και κακοδιαχείρισης. Η διαχείριση υπήρξε πάντα ο αδύναμος κρίκος αυτής της χώρας έτσι κι αλλιώς και ακόμα δεν έχουμε μάθει από αυτό. Δε γίνεται όμως να έχεις τόσο αξιόλογο δυναμικό και να μην το ξέρεις. Σα να μην ξέρεις τι συμβαίνει στα του οίκου σου. Έτσι και κερατάς θα βγεις και δαρμένος πράγμα το οποίο και γίνεται.

 

Τι χρειαζόμαστε κατά τη γνώμη σου;

Συσπείρωση και πλάνο! Μη σού πω πρώτα πλάνο και μετά όλα τα άλλα. Πώς το λένε… στρατηγική. Στο πανεπιστήμιο έβγαλα τα μάτια μου να κατανοήσω πολιτιστικές στρατηγικές και πλάνα για αειφόρο ανάπτυξη που όλοι την λένε και κανείς δεν γνωρίζει. Δεν ανοίγεσαι χωρίς πλάνο Α, Β, Ω! Είναι αυτοκτονία… οπωσδήποτε δε θα πω στην ηγεσία αυτού του κράτους πώς θα κάνει τη δουλειά της, αλλά και δε θα μού επιβάλλει τον τρόπο της να υπάρχω και να δημιουργώ. Καταλαβαίνεις; Για αυτό η τέχνη είναι σημαντική. Είναι το μόνο μέσο για μια κοινωνία να συνδιαλλαγεί.

 

_

γράφει η γράφει η Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Η Σοφιάννα Θεοφάνους γεννήθηκε στην Αθήνα. Aπόφοιτος του  Τμήματος Επικοινωνίας και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου, της Σχολής του Θεάτρου Τέχνης “Κάρολος Κουν”, από όπου αποφοίτησε με Άριστα, καθώς και του τριετούς Εργαστήριου Υποκριτικής και Σκηνοθεσίας της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου που διηύθυνε ο Στάθης Λιβαθινός.

Ως ηθοποιός έχει συμμετάσχει στις εξής παραστάσεις της Πειραματικής Σκηνής και του Εθνικού Θεάτρου:

Κατά λάθος Πρόβες (σκηνοθ. Βασίλη Παπαβασιλείου), Με αφορμή το χιόνι που λιώνει: Διασκευή στις Σημειώσεις από το Υπόγειο του Φ.Μ.Ντοστογιέβσκι (σκηνοθ. Ελένης Μποζά), Μολιέρος του Μιχαήλ Μπουλγκάκωφ (σκηνοθ. Στάθη Λιβαθινού), Όνειρο του Στρίντμπεργκ (σκηνοθ. Στάθη Λιβαθινού), Ταρτούφος του Μολιέρου (σκηνοθ. Λίλλυς Μελεμέ), Οι Δέκα Εντολές (σκηνοθ. Στρατή Πανούριου, Μάγιας Λυμπεροπούλου, Βίκυς Γεωργιάδου, Λέας Μαλένη, Θοδωρή Αμπαζή), Πλαστελίνη του Βασίλι Σίγκαρεφ (σκηνοθ. Κατερίνας Ευαγγελάτου), Παραμύθι χωρίς όνομα (σκην.Τάκη Τζαμαργιά), Rainbow (σκηνοθ. Έφης Θεοδώρου), Ιστορίες από το δάσος της Βιέννης του Έντεν φον Χόρβατ (σκηνοθ. Γιάννη Χουβαρδά), Απολογία του Αλέξη Κέι Κάμπελ (σκην. Μαρία - Λουίζα Παπαδοπούλου-αναλόγιο )

Επίσης, έχει συμμετάσχει στις παραστάσεις Misterioso 114 του Κόφι Καουλέ (σκηνοθ. Έφης Θεοδώρου – Αναλόγιο για το Φεστιβάλ Αθηνών 2007),  Στάχτη στα μάτια του Ευγένιου Λαμπίς (σκηνοθ. Νίκου Χατζόπουλου - Από Μηχανής Θέατρο), Ο βασιλιάς πεθαίνει του Ευγένιου Ιονέσκο (σκηνοθ. Μάνιας Παπαδημητρίου -Θέατρο Τέχνης), Η Κόρη της καταιγίδος του Θεόφραστου Σακελλαρίδη( σκην. Αλέξανδρου Ευκλείδη- Φεστιβάλ Αθηνών 2011/Δημοτικό Θέατρο Πειραιά 2013-2014), Unemployed (σκην. Ειρήνη Μαργαρίτη, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης), Χαίρετε κι αντίο του Άθολ Φούγκαρντ (σκην. Αλέξης Ρίγλης, Θέατρο 104), Τα κύματα της Βιρτζίνια Γουλφ (σκην. Αγγελίτα Τσούγκου, Σύγχρονο Θέατρο), Δεσποινίς Τζούλια σε σκην. Αλέξη Ρίγλη, Ρομαντισμός σε σκην Θέμελη Γλυνάτση(Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών).

Στον κινηματογράφο έχει συνεργαστεί στις Νύφες σε σκηνοθεσία Παντελή Βούλγαρη, στο Dos και Alpha του Στάθη Αθανασίου, στο Διπλανό τραπέζι του Τάσου Γουδέλη και το Α-Blast του Σύλλα Τζουμέρκα.

Το 2014 έγραψε τη διασκευή για τη Βασίλισσα του Χιονιού σε μορφή όπερας για παιδιά μετά από παραγγελία του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας και η οποία παίχτηκε και το Δεκέμβρη του 2015 στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!