writing_notes

Και να η ανακοίνωση-πρόκληση: μια καταγραφή για τις 6:30 π.μ. A piece of cake για μένα. Οι σημειώσεις μου έχουν ημερομηνίες και ώρες. Σκέψεις απλές μα κομμάτι μου. Όλο και κάτι θα πλησιάζει την ώρα της «απαίτησης».

Θα μπορούσε, βέβαια, να είναι πλαστό, αλλά δεν το μπορώ. Όχι συμβάσεις πια, μόνο αλήθειες, όποιες αλήθειες. Αντικειμενικές δεν είναι, μάλλον, αλλά υποκειμενικές, με τη βούλα. «Τίποτα δε λέω που να’ ναι ψέμα» λέει ο Ορέστης, Θάνος Κωτσόπουλος, στην «Ηλέκτρα», στην εκπομπή « Έστιν ουν» στο κανάλι της Βουλής, πρόσφατα, αφιερωμένη στην Άννα Συνοδινού.

12-1-16. Ήδη Τρίτη, 6:32 π.μ. Δεν μπόρεσα να κοιμηθώ και πρέπει να πάω στην αγορά. Θυμήθηκα τη συζήτηση με τη φίλη της μαμάς. Πέθανε ο άντρας της και δεν του κράτησε κακία για όσα υπέφερε. Στην απορία μου πώς το μπόρεσε, μου απάντησε με ερώτηση: αλλιώς πώς θα ζούσα; Εννοώντας ότι αν στενοχωριόταν δεν θα επιβίωνε. Στρέψαμε κι οι δυο το κεφάλι στην κρεμασμένη στον τοίχο φωτογραφία του μακαρίτη και ξεσπάσαμε σε γέλια. Και σήμερα στο facebook βρήκα μια ανάρτηση ότι ο καρκίνος παράγεται από σοκ που υποβάλλουμε στον εαυτό μας. Λύση: η συγχώρεση, εκτόνωση, μη παραγωγή άγχους.

Απίστευτο! Και η θεία μου με προέτρεπε χρόνια πριν να μην σκέφτομαι άσχημα για το «σύζυγο», γιατί αυτό κάνει κακό σε μένα. Απλές γυναίκες και η μια και η άλλη, με τη σοφία μόνο του χρόνου. Και ο δόκτωρ Μουρούτης, επίσης, μιλάει για συγχώρεση.

Όλοι κατέληξαν στη μη πρόκληση άγχους, αλλιώς…

 

_

γράφει η Λέλα Λέαντρος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!