Θάνος Κωτσόπουλος

18.02.2016

writing_notes

Και να η ανακοίνωση-πρόκληση: μια καταγραφή για τις 6:30 π.μ. A piece of cake για μένα. Οι σημειώσεις μου έχουν ημερομηνίες και ώρες. Σκέψεις απλές μα κομμάτι μου. Όλο και κάτι θα πλησιάζει την ώρα της «απαίτησης».

Θα μπορούσε, βέβαια, να είναι πλαστό, αλλά δεν το μπορώ. Όχι συμβάσεις πια, μόνο αλήθειες, όποιες αλήθειες. Αντικειμενικές δεν είναι, μάλλον, αλλά υποκειμενικές, με τη βούλα. «Τίποτα δε λέω που να’ ναι ψέμα» λέει ο Ορέστης, Θάνος Κωτσόπουλος, στην «Ηλέκτρα», στην εκπομπή « Έστιν ουν» στο κανάλι της Βουλής, πρόσφατα, αφιερωμένη στην Άννα Συνοδινού.

12-1-16. Ήδη Τρίτη, 6:32 π.μ. Δεν μπόρεσα να κοιμηθώ και πρέπει να πάω στην αγορά. Θυμήθηκα τη συζήτηση με τη φίλη της μαμάς. Πέθανε ο άντρας της και δεν του κράτησε κακία για όσα υπέφερε. Στην απορία μου πώς το μπόρεσε, μου απάντησε με ερώτηση: αλλιώς πώς θα ζούσα; Εννοώντας ότι αν στενοχωριόταν δεν θα επιβίωνε. Στρέψαμε κι οι δυο το κεφάλι στην κρεμασμένη στον τοίχο φωτογραφία του μακαρίτη και ξεσπάσαμε σε γέλια. Και σήμερα στο facebook βρήκα μια ανάρτηση ότι ο καρκίνος παράγεται από σοκ που υποβάλλουμε στον εαυτό μας. Λύση: η συγχώρεση, εκτόνωση, μη παραγωγή άγχους.

Απίστευτο! Και η θεία μου με προέτρεπε χρόνια πριν να μην σκέφτομαι άσχημα για το «σύζυγο», γιατί αυτό κάνει κακό σε μένα. Απλές γυναίκες και η μια και η άλλη, με τη σοφία μόνο του χρόνου. Και ο δόκτωρ Μουρούτης, επίσης, μιλάει για συγχώρεση.

Όλοι κατέληξαν στη μη πρόκληση άγχους, αλλιώς…

 

_

γράφει η Λέλα Λέαντρος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μουσική

Μουσική

Έξι και τριάντα. Τα μάτια μου ανοίγουν απότομα πάντα την ίδια ώρα, όταν η σιγαλιά της νύχτας δίνει τη σκυτάλη διστακτικά στους πρώτους ήχους του πρωινού. Κλείνω τα μάτια και αφουγκράζομαι τη θάλασσα. Ο απαλός παφλασμός των κυμάτων με νανουρίζει γλυκά....

Παρέα

Παρέα

    Πράξη τελευταία Ώρα έξι και τριάντα Πουλιά κρέμονται σήμερα απ’ τις τσέπες μου Από το τρύπιο μου σώμα Ψίχουλο ψίχουλο Το μεδούλι μου θα θηρεύσουν Από την άνευρη σάρκα μου[...] _ γράφει η Άννα...

Όταν το σύμπαν έχει κέφια

Όταν το σύμπαν έχει κέφια

Η καλή ημέρα από το πρωί φαίνεται, λέει η παροιμία κι αν κρίνω από την έναρξη της δικής μου, το τέλος της μόνο καλό δεν προοιωνιζόταν. Είναι κάτι μέρες, βρε παιδί μου, που λες ότι το σύμπαν συνωμοτεί για να σου τις χαλάσει κι ας μας παραμύθιαζε τόσα χρόνια ο Κοέλιο με...

Το χαμόγελο του Παβαρότι

Το χαμόγελο του Παβαρότι

Άνοιξε τα μάτια όσο το σκοτάδι ήταν ακόμη πυκνό. Ρολόι δε χρειάστηκε να κοιτάξει. Ήξερε. Ήταν 6.30 ακριβώς. Η ώρα που πάντοτε ξυπνούσε. Σηκώθηκε και πήγε κατευθείαν στο παράθυρο. Άνοιξε τα ξύλινα παντζούρια και ένα αεράκι φθινοπωρινό, δροσερό, καθάριο, φερμένο από τα...

Φύλακας άγγελος

Φύλακας άγγελος

Μια μέλισσα στέκεται ακίνητη εδώ και ώρα πάνω στο τζάμι μου. Δείχνει κουρασμένη σχεδόν εξουθενωμένη. Πλησιάζω το χέρι μου και ακουμπώ το τζάμι. Για δες την. Πάει κοντά του χωρίς να φοβάται. Ακούω το μουρμούρισμά της. Τραγουδάει. Ναι. Τραγουδάει. Τι όμορφα. Ξέρω τι θα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Φύλακας άγγελος

Φύλακας άγγελος

Μια μέλισσα στέκεται ακίνητη εδώ και ώρα πάνω στο τζάμι μου. Δείχνει κουρασμένη σχεδόν εξουθενωμένη. Πλησιάζω το χέρι μου και ακουμπώ το τζάμι. Για δες την. Πάει κοντά του χωρίς να φοβάται. Ακούω το μουρμούρισμά της. Τραγουδάει. Ναι. Τραγουδάει. Τι όμορφα. Ξέρω τι θα...

Θέατρο Παραλόγου

Θέατρο Παραλόγου

Οι μαυροφόρες γυναίκες ήταν στη θέση τους, έτοιμες για την τελευταία πράξη. Ανάμεσά τους και η κυρά Αντιγόνη, η κορυφαία του χορού. Μοιρολογίστρα από τις λίγες, ξακουστή στα μανιάτικα περίχωρα για την τέχνη της να λυγίζει και τις πιο σκληρές καρδιές. Εκείνο το βράδυ...

Το ξυπνητήρι

Το ξυπνητήρι

Εκείνος μόλις έχει αποχωριστεί τη συμβία του, μετά από ένα δυστύχημα. Γεροδεμένος, ηλιοκαμένος και αγωνιστής μια ζωή. Εκείνη ζει με τον καλό της, που τον αγαπά και τον φροντίζει, όπως κι εκείνος άλλωστε. Γκριζομάλλα, καλοστεκούμενη, που δεν έχει, όμως, καλές σχέσεις...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Αθηνά Μαραβέγια

    Το όνομα του Μεγάλου Θάνου Κωτσόπουλου, ο οποίος υπήρξε και μεγάλος Δάσκαλος για μένα, “Ο Παππούς”, όπως τον λέγαμε στη σχολή, με κέντρισε να διαβάσω το κείμενο και θα συμφωνήσω: η αρνητική ενέργειά μας είναι η καλύτερη θερμοκοιτίδα για τον φίλο μας τον ‘κάβουρα”, τον καρκινούλη!!!

    Απάντηση
  2. lela

    Ευχαριστώ, Αθηνά, που μπήκες στη διαδικασία της ανάγνωσης. έχεις δίκιο κι ως προς το “μεγάλο” Θάνο Κωτσόπουλο και ως προς τη θεωρία του “κάβουρα”

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου