Θαύματα του Μάη

30.05.2019

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ’ τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο.

Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα φτιάξεις σήμερα, είπα.

Στην πολυκατοικία απέναντι, ο κύριος Χ είχε ήδη πιάσει τη γνωστή καρέκλα σκηνοθέτη στο μπαλκόνι, κι έπινε τον καφέ του διαβάζοντας. Ωραίος καθρέφτης μου. Εντάξει, εγώ δεν έχω καρέκλα σκηνοθέτη.

Μ’ είδε, όταν βγήκα κρατώντας το δίσκο. Έκανε ένα νεύμα με το κεφάλι, ίσως φοβήθηκε πως αν κουνούσε το χέρι θα ‘κανα κι εγώ το ίδιο, με ολέθριες συνέπειες. Ανταπέδωσα.

Να σημειώσω εδώ ότι το “Χ” δεν είναι από άποψη, δεν ξέρω τ’ όνομα του. Κάθε Κυριακή είναι εκεί, τώρα που ανοίγει ο καιρός. Ίσως είναι και τ’ άλλα πρωινά, όταν εγώ λείπω στη δουλειά.

Η εκκλησία δεν είχε τελειώσει, είχε ησυχία ακόμα, ούτε αυτοκίνητο δεν περνούσε. Το λες και μούρλια.

Χτύπησε το τηλέφωνο. Μάνα. Τα καθιερωμένα.

-Ωραία Κυριακή, ωραίος καιρός, επιτέλους να καθαρίσω τις βεράντες! Εσύ;

Τι διάολο; – δεν το ‘πα – πώς τα μπλέκεις σε μια πρόταση την ωραία Κυριακή και το καθάρισμα; Δεν είπα τίποτα, δεν αλλάζει περπατησιά ο άνθρωπος…

-Προς το παρόν, πίνω τον καφέ μου. Αν χρειαστείς κάτι, πάρε με. Φιλιά, καλημέρα!

Ερωτήσεων λήξις.

Άφησα το τηλέφωνο μέσα – σκόπιμα – και ξαναβγήκα. Στέριωσα ένα κλαράκι απ’ τη μπουκαμβίλια που ‘χε ξεπιαστεί.

-Αυτό θα ‘ταν καλό για στεφάνι. Καλό μήνα!

Δεν είχα ξανακούσει τη φωνή του. Είχε σηκωθεί – κοίτα που τελικά δεν ήταν βιδωμένος στην καρέκλα – κι είχε έρθει πιο κοντά στα κάγκελα.

-Μου ξέφυγε φέτος και δεν έφτιαξα! Χαμογέλασε. Έριξε μια ματιά στο δρόμο κι έπειτα ξαναπήρε τη γνωστή του θέση. Δεν κοίταξα, ήξερα ότι περίμενε.

Στο τραπέζι ο καφές κρύωνε, δε βαριέσαι, φτιάχνω άλλον. Έβγαλα το κλαδευτήρι απ’ το κουτί με τα “ανθοκομικά”, που λέει κι ο πατέρας. Δε μ’ αρέσει να τα κόβω, μα για μια φορά δεν έγινε και τίποτα. Λίγα απ’ το καθένα, μαζεύτηκε μια αγκαλιά. Εξακολούθησα να μην κοιτάζω. Με βασάνισαν κάποια μικρά που έσπαγαν σε κάθε λύγισμα, αλλά με λίγο κόπο σε κανά τέταρτο ήταν έτοιμο. Το ‘δεσα στην άκρη με το σπάγκο, του πέρασα μια κορδέλα κόκκινη. Το καρφί στον τοίχο, που είχα κρεμάσει το περσινό, είχε αρχίσει να παλαντζάρει. Το έβγαλα και το κάρφωσα λίγο παραδίπλα. Τώρα ήξερα ότι σίγουρα είχε ακούσει το σφυρί, με τέτοια ησυχία θα ‘πρεπε να ‘σαι κουφός για να μην πάρεις χαμπάρι.

Το κρέμασα, τότε μόνο γύρισα.

-…Καλό μήνα!

Ένευσε ξανά με το κεφάλι χαμογελώντας, και ξανάπιασε το βιβλίο που ήταν αφημένο στα πόδια του.

Σκάφτομαι, κοίτα πώς μπορεί να χαίρεται ένας ξένος μ’ ένα μάτσο λουλούδια που κρέμονται στο δικό σου μπαλκόνι. Πώς μπορεί να σε γνωρίζει, δίνοντας σημασία μια μέρα απλά τη βδομάδα.

Μ’ αρέσει το στεφάνι μου φέτος, όσο το κοιτάζω περισσότερο.

Μικρά θαύματα.

Κυριακή.

Μάης.

γράφει η Φαίδρα Κουβέλη

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας

Βροντή

Βροντή

Αθήνα Απαυδισμένοι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους. Αναμένονταν κινητοποιήσεις για το δημοψήφισμα με επίκεντρο την Πλατεία Συντάγματος. Αεροδρόμιο Μακεδονία «Σας μιλάει ο κυβερνήτης από το πιλοτήριο του αεροσκάφους. Αυτή είναι μια πτήση μη καπνιστών. Θερμοκρασία εδάφους...

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

Τζέπε και Αζόρ

Τζέπε και Αζόρ

Είχαμε έναν σκύλο που τον λέγαν Αζόρ. Ο καημένος πίσω από την καγκελόπορτα της διπλανής μονοκατοικίας, με κολάρο, πιστός φύλακας του ηλικιωμένου ζευγαριού που κατοικούσε στο παλιό δίπατο σπίτι. Κάθε φορά που μας έβλεπε κουνούσε χαρούμενα την ουρά του, μιας και μας...

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου