Θα αλλάξω κάποτε κι εγώ

σαν του ουρανού το χρώμα    

ή όπως της γης το χώμα

που βρέχει η βροχή.

Κι έτσι θα μείνω θα με δω,

στο διάβα του αιώνα…

να σου θυμίζω πως μπορώ

να γίνω όπως εσύ!!!

 

Τη μια θα ντύνομαι με μπλε

την άλλη με σταγόνες

και θα περνούν οι αιώνες

και θα ‘μαι πάντα εδώ...

Στο βράχο να προσμένω

μαζί με τις γοργόνες

κι όταν περνά καράβι

για σένα να ρωτώ.

 

Θα αλλάξω κάποτε κι εγώ

κι αντί για δύο χέρια

θα κλέψω σώματα πουλιών

με ολόλευκα φτερά…

Και θα σου δώσω όλα όσα βρω

στου χρόνου τα τεφτέρια

αρκεί να δω το βλέμμα σου

πάλι να μου γελά!!!

 

Το ξέρω δώσαμε πολλά

κι όλα για μια στιγμούλα

γύρω μας θάλασσα θεριό!!!

Κι εμείς με μια βαρκούλα…

και θέριεψαν τα κύματα

κι αλίμονο και κρίμα…

που έχασα εγώ το όνειρο

κι ήσουν εσύ το θύμα!!!     

 

_

γράφει η Σοφία Ντούπη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!