street_musician_b

Ένα, δυο, τρία, τέσσερα... Έχω αραδιάσει όλα τα κέρματα πάνω στο κρεβάτι και τα μετράω. Δεκαοχτώ ευρώ και τριάντα λεπτά. Αρκετά καλά πήγε η σημερινή ημέρα. Κι αν δεν είχε τόσο κρύο απόψε, ίσως καθόμουν ως αργά, ίσως κέρδιζα και περισσότερα.
Τα σαββατόβραδα είναι καλά τα κέρδη. Λέω «κέρδη» και χαμογελάω. Μάλλον η λέξη «ελεημοσύνη» ταιριάζει περισσότερο. Κανείς δε ρίχνει μπροστά μου ένα κέρμα επειδή του αρέσει όπως παίζω την κιθάρα μου. Άλλοι το κάνουν επειδή με λυπούνται, άλλοι από συνήθεια. Μόνο ένας κάποτε μου πέταξε πέντε ευρώ ζητώντας να ακούσει ένα συγκεκριμένο κομμάτι. Είχα χαρεί, θυμάμαι, μα αλήθεια πόσος καιρός έχει περάσει από τότε;
Χρόνια τώρα κάνω αυτή τη δουλειά. Κάθομαι τα βράδια σε κάποιο πεζόδρομο, παίζω μουσική και περιμένω κάποιον να φιλοτιμηθεί να αφήσει τον οβολό του. Τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας τρώω όσο λιγότερο γίνεται και κοιμάμαι. Ναι, κοιμάμαι πολύ. Βοηθά να μην σκέφτομαι. Μόνο που ονειρεύομαι κιόλας. Πως είμαι τάχα και σε κάποια σκηνή και από κάτω ο κόσμος φωνάζει το όνομά μου, λικνίζεται στον ρυθμό μου, κλαίει με τους στίχους μου.
Κακό πράγμα τα όνειρα. Διότι όταν ξυπνώ επιστρέφω στην γκαρσονιέρα με το ταβάνι που έχει πρασινίσει. Στην ασπρόμαυρη φωτογραφία σου - ευτυχώς που υπάρχει κι αυτή για να μιλάω σε κάποιον. Γι΄ αυτό απόψε άσε με να κοιμηθώ λίγο παραπάνω. Κι αν δεις τα χέρια μου να τρέμουν, φέρε στην αγκαλιά μου την κιθάρα. Απόψε θα παίξω μόνο για σένα.

 

_

γράφει η Έλενα Σαλιγκάρα

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!