Θα ‘ρθεις;

8.10.2014

 

 

 

Την κοίταζε με μάτια που πρόδιδαν την αγωνία του.

«Θα ‘ρθεις;» της είπε όσο πιο ψιθυριστά μπορούσε από φόβο μήπως οι λέξεις την τρομάξουν.

Προέταξε το χέρι του σε μια προσπάθεια να την βοηθήσει να πάρει τη σωστή απόφαση.

 

Εκείνη δεν έδειξε καμιά πρόθεση να κουνηθεί ή να μιλήσει.

Μόνο ένιωθε τις γροθιές στο στομάχι, το σφίξιμο στην καρδιά, τον χορό των αμφιβολιών μέσα στο κεφάλι της.

Σφυροκοπούσε η λογική το συναίσθημα κι εκείνο λύγιζε από το βάρος της απάντησης που έπρεπε να δώσει πρώτα στον ίδιο της τον εαυτό κι ύστερα σ’ εκείνον.

 

Παιδί της λογικής, μαθημένη μια ζωή να τετραγωνίζει το συναίσθημα, της ήταν δύσκολο να μάθει να το ακολουθεί κι όπου βγάλει.

Προσπαθούσε πάντα να του βάλει λουρί, να το τιθασέψει, να το χώσει σε καλούπια περασμένων ερώτων ώστε να κουμπώνει τέλεια στα μέτρα της.

Είχε σταματήσει να διασκεδάζει με τις συναισθηματικές εκπλήξεις, τις μεγάλες εντάσεις, τα μεγάλα πάθη.

Φοβόταν το μετά τους, τις σκοτεινές μέρες των χωρισμών, τους πόνους της ψυχής, το αναστέναγμα της καρδιάς.

 

Ο χρόνος την είχε βρει χαμένη στη μάχη του έρωτα. Μετρούσε περισσότερες πληγές παρά όμορφες στιγμές, περισσότερα ηττημένα μοναχικά βράδια παρά μπλεγμένα ερωτικά ξημερώματα.

Δεν έβρισκε πια τίποτα κοινό με τον νεανικό εαυτό της. Οι εποχές που έντυνε τις μέρες με έρωτες, τις νύχτες με ηδονές και τις στιγμές με εντάσεις ήταν ένα μακρινό παρελθόν, αναμνήσεις μιας εποχής που δεν είχε τη διάθεση να ζήσει ξανά.

Την τρόμαζε η αστάθεια του έρωτα. Τα «ίσως» και τα «ποιος ξέρει το μετά» του.

Ήθελε σιγουριά, ασφάλεια, ταξίδια χωρίς φουρτούνες.

 

«Έλα, κορίτσι μου» σχεδόν την ικέτεψε σε μια προσπάθεια να την βγάλει από τις σκέψεις της καθώς έβλεπε τα μάτια της να σκοτεινιάζουν όλο και περισσότερο.

«Μια βόλτα μόνο σου ζητώ. Δεν μπορώ να σου πω τον ακριβή προορισμό, ούτε εγώ τον ξέρω. Είναι ό,τι πιο ειλικρινές έχω να σου προφέρω.»

Αυτή η τελευταία πρόταση την ώθησε να μιλήσει.

 

«Η ειλικρίνεια και ο έρωτας δεν κάνουν παρέα. Ο έρωτας είναι κλέφτης της αλήθειας.

Παραποιεί την πραγματικότητα, θέτει το συναίσθημα πάνω από την λογική, σε βάζει να λες λόγια μεγάλα, κουβέντες που αργότερα θα αναιρέσεις ή ο χρόνος θα σε κάνει να ξεχάσεις.

Σε παροτρύνει να παραδίδεις τον συναισθηματικό εαυτό σου στα χέρια κάποιου άλλου.

Είναι αλήτης ο έρωτας, μωρό μου. Κι εγώ χόρτασα αλήτες.

Αυτή τη φορά θέλω το καλό παιδί. Εκείνον τον έρωτα που θα γεννήσει τρυφερότητα όχι σκέτο πάθος, ουσία όχι σκέτη συνουσία.

Θέλω την ένταση της ολικής επαφής όχι το παροδικό ρίγος της απλής επαφής. Θέλω βόλτα διαρκείας. Εσυ θέλεις;»

 

Ήταν η σειρά του να μείνει σιωπηλός.

Εκείνη τα ήθελε όλα κι εκείνος δεν ήταν σίγουρος αν μπορούσε να τα δώσει. Την ήθελε σαν τρελός, αυτό ήταν το μόνο που ήξερε. Δεν μπορούσε να υποσχεθεί κάτι παραπάνω.

Στη βόλτα του έρωτα πάντοτε κυκλοφορούσε μόνος. Δεν του είχε τύχει ποτέ πριν να θέλει κάποια δίπλα του.

Συνήθιζε να κάνει μόνο στάσεις, μικρές παύσεις, προτιμούσε τα σύντομα διαστήματα ερωτικής αναμπουμπούλας.

Πρώτη φορά ήθελε συνοδηγό στη μηχανή του. Να τον κρατά από τη μέση, να σκύβει μπροστά για τα του δώσει ένα φιλί, να ταξιδεύουν μαζί και όπου βγάλει.

 

Κοιτάχτηκαν ξανά και ο κόσμος του καθενός ήρθε και στάθηκε μπροστά στα μάτια του.

«Θα ‘ρθεις;» φώναζαν θολά, γεμάτα δίψα.

Ήταν εκείνη τη στιγμή που ο θεός Έρωτας τους άκουσε και τους έφερε σε απόσταση αναπνοής, αντιμέτωπους τον καθένα με τους φόβους και τις επιθυμίες του.

Φιλήθηκαν. Άλλοτε τρυφερά, άλλοτε με πάθος.

Δεν χρειάστηκε να απαντήσει κανείς στην ερώτηση. Ήρθαν τα μέσα τους και κούμπωσαν με τα έξω. Έγιναν φιλιά υγρά που έλεγαν όσα μόνο ο έρωτας μπορεί να πει χωρίς να χρειαστεί να μιλήσει.

 

Ήταν η καλύτερη βόλτα που είχαν πάει ποτέ. Κι είχαν κάνει μόνο ένα βήμα.

Καμιά φορά -ή πολλές φορές- ένα βήμα είναι το μόνο που χρειάζεται για να φέρει μπροστά σου τον κόσμο όλο.

Ένα βήμα… Θα ‘ρθεις;

Ακολουθήστε μας

Η Ποίηση στον κινηματογράφο

Η Ποίηση στον κινηματογράφο

- - γράφει η Βάλια Καραμάνου - Όταν η Ποίηση «εισβάλλει» στον χώρο της έβδομης Τέχνης προκύπτουν μικρά αριστουργήματα που συμπληρώνουν την μουσική, τις ερμηνείες και τα σκηνικά υπογραμμίζοντας κάθε καρέ της ιστορίας που λαμβάνει σάρκα και οστά. Παραθέτω μερικές μόνο...

Αν μείνουν τα πράγματα, όπως έχουν

Αν μείνουν τα πράγματα, όπως έχουν

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Αν μείνουν τα πράγματα, όπως έχουν   Αν μείνουν τα πράγματα, όπως έχουν, είστε ηττημένοι. Ο φίλος σας είναι η αλλαγή. Η συμμαχία σας είναι το δίλλημα. Από το τίποτα, εσείς πρέπει να κάνετε το κάτι. Ωστόσο και το παντοδύναμο οφείλει να...

Ακούγοντας λογοτεχνία

Ακούγοντας λογοτεχνία

Σήμερα, όταν αναφερόμαστε στον όρο «λογοτεχνία» εννοούμε τα έντυπα βιβλία και ίσως να συμπεριλαμβάνουμε σε αυτά και τις ιστοσελίδες λογοτεχνικού περιεχομένου στο διαδίκτυο, τα ιστολόγια (blogs) συγγραφέων και τις πύλες εκδοτών ή πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Έτσι, τα...

Πότε γράφτηκαν τα ομηρικά έπη; Οι φιλόλογοι απαντούν

Πότε γράφτηκαν τα ομηρικά έπη; Οι φιλόλογοι απαντούν

Σύμφωνα με το ενδιαφέρον άρθρο του Βαγγέλη Κανσίζογλου στο lavart.gr, "η απόλυτη χρονολόγηση συγκρότησης των ομηρικών επών είναι αδύνατη, εικάζεται ότι αυτά, στη μνημειώδη μορφή που γνωρίζουμε σήμερα, συντέθηκαν ήδη κατά τον 8o προχριστιανικό αιώνα, δηλαδή ακριβώς την...

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Παρ’ ολίγον μέλλον!

Παρ’ ολίγον μέλλον!

Είναι εξόχως αυθαίρετη η σκέψη πως η επιλογή και η ‘διαλογή’ μπορεί να λειτουργήσει θετικά μέσα στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Θαλασσινοί θρήνοι

Θαλασσινοί θρήνοι

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Η μοναξιά, το αναπόφευκτο του θανάτου και η πανίσχυρη Μοίρα είναι θέματα που απαντώνται συχνά στην λογοτεχνία και μάλιστα συχνά σε ειδυλλιακά φυσικά τοπία. Ίσως γιατί ο αφανισμός είναι κομμάτι της υπόστασής μας και κατ’ επέκταση της φύσης...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου