Θλιμμένη άνοιξη

Δημοσίευση: 26.03.2020

Ετικέτες

Κατηγορία

Άδειοι δρόμοι, σφιγμένες καρδιές

και μυρωδιά θανάτου.

Ο φόβος κραδαίνει τη ρομφαία του,

ο τρόμος κατακλύζει βάναυσα

τις ψυχές

δίχως έλεος, δίχως τελειωμό.

 

Ένα σενάριο αδιανόητο

ένα σκηνικό παράλογο

εφιαλτικό.

 

Ο ιστός της καχυποψίας απλώνει

το δίχτυ του παντού.

Μικροί, μεγάλοι στο έλεος

του αμείλικτου,

του αόρατου εχθρού.

 

Έρημη πόλη μοιάζεις καρδιά μου

που βυθίζεσαι αργά, βασανιστικά

σε ένα αδιέξοδο τέλμα

και τρομαγμένη κρατάς την ανάσα σου.

Αγέλαστη άνοιξη, θλιμμένη

μελαγχολική.

 

Κοιτάζεις σκυθρωπή, λυπημένη

το ολόγιομο φεγγάρι

ψάχνοντας εκεί ελπίδα, παρηγοριά.

Κι αυτό στρέφει το πρόσωπό του αλλού.

Ίσως , για να αποκρύψει τη θλίψη του

για να σκουπίσει το δάκρυ του.

 

Τώρα όμως ξέρεις,

πως ήρθε το τέλος.

Το τέλος της ξενοιασιάς, της ανεμελιάς

των ωραίων ψευδαισθήσεων

καρδιά μου.

 

Τώρα βαδίζεις μονάχη

σαν μια θλιμμένη άνοιξη

σε ένα ακήρυχτο πόλεμο,

ενάντια στον πιο δύσκολο αντίπαλο.

Τον ίδιο σου, τον εαυτό.

 

Μόνο και μόνο, γι’ αυτό

πρέπει να αντέξεις καρδιά μου…

 

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος

Ακολουθήστε μας

Ο Τυφλός

Ο Τυφλός

Είναι γεμάτη τατουάζ  -Τη χαζεύω έκθαμβος. Διερωτώμαι: Πώς φεγγαρίζει μες στην τόση μελάνη; Πάνε χρόνια που είμαι τυφλός: Το ένα μάτι στη Σαγκάη και Τ’ άλλο στην Τοσκάνη.   Χάρτης μου η Στίξη της σε Σώμα αεροπ λ α ν ι κ ό.   Πετάω στη στρατόσφαιρα Κορτάρω μ’...

Περί δύναμης

Περί δύναμης

Στο φεγγαρόφωτο, μια επίκληση - να μου φανερωθείς και πάλι,  αποδεσμευμένη τούτη τη φορά από μετρημένες περηφάνιες.  Και να ’σαι, ήλιος στο σκοτάδι μου,  στο μάγουλό μου το ζεστό σου χέρι,  γυμνή, αναψοκοκκινισμένη.  Χάρη απελπισίας σού ζητάω - μείνε.  Μα εσύ, το...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Περί δύναμης

Περί δύναμης

Στο φεγγαρόφωτο, μια επίκληση - να μου φανερωθείς και πάλι,  αποδεσμευμένη τούτη τη φορά από μετρημένες περηφάνιες.  Και να ’σαι, ήλιος στο σκοτάδι μου,  στο μάγουλό μου το ζεστό σου χέρι,  γυμνή, αναψοκοκκινισμένη.  Χάρη απελπισίας σού ζητάω - μείνε.  Μα εσύ, το...

Το Μαβί Παρεό

Το Μαβί Παρεό

Ναι,  Αλλ’ εκείνο το Παρεό, Που το θαλασσώνεις καμιά δεκαριά φορές τον χρόνο Δεσμεύοντάς το να ρουφά από μέσα σου  Tην αβάσταχτα περιχαρακωμένη αλμύρα -Μα να γλυκίζεται όσο τ ί π ο τ ε άλλο Που περιτέχνως ελάχιστα το υγραίνεις Και α ρ γ ά, α π ο λ α υ σ τ ι κ ά Σα...

Ο θάνατος των ημερών

Ο θάνατος των ημερών

Πίσω απ’ το θάνατο των ημερών ελλοχεύει το ποίημα επενδύει το μέλλον του στις ανομολόγητες ρωγμές στη σιωπή των φύλλων στη βροχή απ’ την οποία θέλουμε να προφυλάξουμε τους πεθαμένους.   Πάνω από τις πόλεις των ανθρώπων πρυτανεύει η βοή θραύσματα πόνου ψεύδους...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου