Θρύψαλα, της Πόπης Κλειδαρά

6.04.2016

Το μυαλό θολωμένο και το ποτήρι σπάει στα χέρια της. Κηλίδες αίματος ανασαίνουν στο δέρμα, κυλούν αργά και ποτίζουν τη φούστα της. Με ακουμπισμένους τους αγκώνες στον πάγκο του μπαρ στρέφει το κεφάλι δεξιά, μετά αριστερά, βλέπει πως πάλι δεν ήρθε. Τριγύρω ψιλά κομμάτια γυαλιού τρυπούν το ταραγμένο βλέμμα της. Τα αναμετρά με τα θρύψαλα του εσωτερικού της κόσμου και χάνεται πάλι σε δύσκολες σκέψεις.

Νιώθει να ζαλίζεται… Μετά θέλει να πάρει αέρα. Τεντώνει τα χέρια της και σπρώχνει με δύναμη την πόρτα, βγαίνει έξω, στη σκοτεινιά αυτού του κόσμου, κοιτάζει το φεγγάρι, μοιάζει κι αυτό τόσο προδομένο, λείπει το άλλο μισό του. Ανασαίνει βαθιά.

Ανάβει τσιγάρο με τον ολόχρυσο αναπτήρα που της είχε χαρίσει, κάποιες λέξεις που ’ναι χαραγμένες πάνω, ξεχωρίζουν και τη νικούν. Κλείνει τα μάτια, θυμάται στιγμές...

Σβήνει το τσιγάρο, σκουπίζει τα δάκρυα και γράφει μέσα της το τέλος.

 

_

γράφει η Πόπη Κλειδαρά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

13 σχόλια

13 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Μικρή ιστορία…μεγάλη έμπνευση, Πόπη μας!!!!

    Απάντηση
  2. Πόπη Κλειδαρά

    Ευχαριστώ πολύ για το εύστοχο σχόλιο και κυρίως ευχαριστώ για το μας, με γεμίζει ζεστασιά και με τιμάει! Καλό βράδυ

    Απάντηση
  3. Έλενα Σαλιγκάρα

    Πολύ περιγραφική η σκηνή που μας έδωσες Πόπη. Ήταν σαν να το βλέπαμε!

    Απάντηση
  4. Πόπη Κλειδαρά

    Χαίρομαι που ήταν έτσι, Έλενα! Σ’ ευχαριστώ πολύ! Καληνύχτα…

    Απάντηση
  5. Σοφία Ντούπη

    Δυνατή η ιστορία σου Πόπη έδωσες εικόνα στο λόγο σου και μας έκανες θεατές της!!! Μπράβο σου… πολύ περιεκτικός ο λόγος σου!!! Την καλημέρα μου.

    Απάντηση
  6. Πόπη Κλειδαρά

    Καλημέρα Μάχη μου! Χαίρομαι που σ’ άρεσε!

    Απάντηση
  7. Πόπη Κλειδαρά

    Καλημέρα Σοφία! Σ’ ευχαριστώ για το ωραίο σχόλιο, με δυναμώνουν τα λόγια σου!

    Απάντηση
  8. Πόπη Κλειδαρά

    μου δίνουν δύναμη τα λόγια σου ήθελα να πω. Αλλά είναι πρωί και χωρίς καφέ ακόμα και καταλαβαίνεις το έγραψα λάθος. Καλημέρα και πάλι!

    Απάντηση
  9. Χριστίνα Σουλελέ

    Πολύ όμορφη ιστορία. Το τέλος λυτρωτικό. Είναι καλό να βαζεις ένα τέλος μέσα σου, σε κάτι που έχει ήδη τελειώσει

    Απάντηση
  10. Πόπη Κλειδαρά

    Έτσι είναι Χριστίνα μου. Κάποια στιγμή ή που το παίρνεις απόφαση και λες τέλος ή συνεχίζεις να φθείρεσαι και να φθείρεσαι… Σ’ ευχαριστώ. Καλό σου βράδυ.

    Απάντηση
  11. Μαργαρίτα Αλεξάνδρου

    Ολοζώντανο! Κ αληθινό!

    Απάντηση
  12. Πόπη Κλειδαρά

    Ευχαριστώ Μαργαρίτα! Καληνύχτα…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου