τοβιβλίο.net

Select Page

Θυμός

Θυμός

Θυμός, άσχημο συναίσθημα. Όλος ο οργανισμός σε υπερένταση. Το δηλητήριο, γιατί αυτό είναι ο θυμός, διασκορπίζεται σε όλο σου το είναι, στην ψυχή και στο σώμα. Πονάς παντού.

Όταν έχεις, με πολύ αγώνα, καταφέρει να κοιμήσεις τούτο το θηρίο και ξαφνικά, ένα πρωί, ξυπνά από τον λήθαργο που το είχες επιβάλλει, μπορείς να γίνεις ένα τέρας, όπως είναι και αυτός. Νιώθεις τη δύναμη πως μπορείς να τα βάλεις με τον Γολιάθ κι ας είσαι εσύ ο πιο λιλιπούτειος Δαβίδ. Νιώθεις όλους τους μύες σου σε υπερένταση και πιστεύεις πως έχουν τη δύναμη να κινήσουν και βουνό ακόμη.

Φτάνεις στο σημείο, εκεί που άλλοτε για ό,τι κι αν σου έλεγαν ή σου καταμαρτυρούσαν, για όποια κρίση ή επίκριση σου έκαναν και χαμογελούσες καρτερικά, να θέλεις να αναμετρηθείς με όλο τον κόσμο. Το άσχημο είναι πως δεν είσαι μηχάνημα, ν’ ανάψουν τα λαμπάκια επικινδυνότητας ώστε να προσέξει ο άλλος, όχι αυτός που σε θύμωσε, τι θα σου πει ή τι θα ξεστομίσει απλά, πώς θα συμπεριφερθεί…

Προσπαθείς να το ηρεμήσεις, να το καλοπιάσεις τούτο το θεριό, μα αυτό είναι ανήμερο και ανένδοτο. Παίρνεις ανάσες, πιέζεις την γλώσσα στον ουρανίσκο, κάνεις όλα τα τερτίπια που έχεις διαβάσει κατά καιρούς και που έχεις τηρήσει με θρησκευτική ευλάβεια, μα εκείνο, αναρχικό και ανυπάκουο. Προσπαθείς να δεις τις ομορφιές της μέρας που ξημέρωσε, μα κάτι γίνεται που άλλοτε θα περνούσε απαρατήρητο και στα ψιλά γράμματα, και όλα κοκκινίζουν γύρω σου ξανά και ξανά…

Ακόμα και αυτός ο ύπνος σου είναι αναποτελεσματικός. Εφιάλτες, εφιδρώσεις, ταχυπαλμίες και σηκώνεσαι μ’ ένα σώμα βαρύ που πονά παντού, κάθε σπιθαμή του.

Έχεις την ανάγκη να του κάνεις αυτή την τεράστια ένεση, να το δεις να κατακρημνίζεται, να σωριάζεται και να μην ξυπνήσει ποτέ ξανά. Θα ήθελες να το σκοτώσεις και να μην μπορέσει ποτέ να σε δηλητηριάσει, γιατί όλο αυτό το συστατικό το νιώθεις στις φλέβες, στους νευρώνες και τα κύτταρα, στα όργανά σου όλα και σε καθιστά βαριά ασθενή, χωρίς αντίδοτο, χωρίς παυσίπονο…

Πρέπει, οφείλεις να κάνεις και πάλι τον αγώνα σου και να μην επιτρέψεις ποτέ και σε κανέναν ξανά να ξυπνήσει τούτο το θηρίο, για να μπορείς να χαρείς αυτές τις λιγοστές ή τις πολλές όμορφες στιγμές στις οποίες έβρισκες την γαλήνη άλλοτε. Πρέπει να το ξανακοιμίσεις, για να μπορέσεις να πορευτείς με ηρεμία ψυχής, για να μπορεί ν’ ανταποκρίνεται και το σώμα σου. Το οφείλεις πρώτα στον εαυτό σου κι ύστερα σε αυτούς που σε σέβονται και σε αγαπούν…

 

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια 

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Επιμέλεια κειμένου

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Bazaar βιβλίων

Έρευνα

Εγγραφείτε στο newsletter

Ενημέρωση μόνο για λογοτεχνικούς διαγωνισμούς

Οδηγός ιστοσελίδας

Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος