Ιστορίες που δεν ήθελαν να μεγαλώσουν, της Χαρίκλειας Ντερμανάκη

13.01.2019

σχόλια


“…Τι κάνει τους ανθρώπους σκληρούς; Ακόμα κι αυτούς που ξέρεις ότι σε αγαπάνε. Σαν να θέλουν να μπουν βαθιά μέσα από το λούτρινο περίβλημα της ψυχής σου και να σου πακετάρουν όλα τα όνειρα! Αυτά που παλεύεις, αλλά κι αυτά που ξέρεις ότι εκεί θα μείνουν, ανεκπλήρωτα, ίσα-ίσα για να γλυκαίνουν τη σκέψη σου τις νύχτες, πριν σε πάρει ο ύπνος!  Να τα πακετάρουν, να τα στήσουν συμμετρικά και να σου πουν: «Τα όνειρα είναι η ζάχαρη στον κουραμπιέ! Η ζάχαρη σκέτη δεν τρώγεται, ο κουραμπιές όμως τρώγεται και χωρίς ζάχαρη!» – όπου κουραμπιές, βάλε εσύ τη ζωή σου. Κι ακούς τη φωνή σου ξαφνικά να λέει: «Αφήστε ήσυχους τους… κουραμπιέδες μου, μωρέ! Όλοι σας! Κι εγώ σας αγαπώ, μα για το καλό και το κακό μου, εγώ είμαι υπεύθυνη πια. Μικραίνοντάς με, δεν γίνεστε κι εσείς μικρότεροι. Όλοι μεγαλώνουμε! Ψάξτε να βρείτε, αν σας έχει περισσέψει, λίγη ζαχαρίτσα κι ας είναι από παλιά! Από την εποχή που δεν φοβόσασταν να ζήσετε και να ονειρευτείτε. Βγάλτε ένα ονειράκι από το πακέτο του και κάντε το παντιέρα να αρμενίσετε! Οι ανοιχτές θάλασσες λιγοστεύουν!»
, Χαρίκλεια Ντερμανάκη.

 

Λίγα λόγια από την συγγραφέα…

Γεννήθηκα στο Μόντρεαλ από γονείς μετανάστες. Τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια τα έζησα στα Χανιά. Άρχισα να γράφω – να μουτζουρώνω μάλλον – στο χαρτί, πριν ακόμα μιλήσω. Είχα τη μεγάλη τύχη να μου μάθουν γράμματα, δάσκαλοι εξαιρετικοί, άνθρωποι φωτεινοί και ανήσυχοι. Σε αυτούς και στους γονείς μου χρωστώ την αγάπη για το διάβασμα, την αίσθηση του ταξιδιού που προσφέρει η μυρωδιά ενός δερματόδετου παλιού βιβλίου, τη λύτρωση που χαρίζει το άδειασμα της ψυχής πάνω σε ένα λευκό χαρτί. Πέρασα στο Πανεπιστήμιο, στο ΤΕΦΑΑ, ξαφνιάζοντας το φιλικό και συγγενικό μου περιβάλλον, που περίμεναν ότι θα σπουδάσω Φιλολογία ή Νομική. Κάποιες φορές το μετανιώνω, κάποιες άλλες χαίρομαι. Ο Αθλητισμός ήταν πάντα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Έτρεχα και μετά επέστρεφα σπίτι κι έγραφα, και όταν τα συναισθήματα με φουρτούνιαζαν και μ’ έπνιγαν, ξανάβγαινα έξω κι έτρεχα. Ταξίδεψα πολύ, μα τα ωραιότερα ταξίδια μου ήταν αυτά μέσα στις ψυχές των ανθρώπων. Τέτοια ταξίδια διηγούμαι και σε αυτό το βιβλίο. Εύχομαι να ταξιδέψετε κι εσείς για λίγο, διαβάζοντάς το. Τη ζωή και την καθημερινότητά μου την μοιράζομαι με έναν άνθρωπο που ξέρει ν’ αγαπά απελευθερώνοντας, τον Παναγιώτη Βυτινιώτη. Το πιο όμορφο δημιούργημα αυτής της κοινής ζωής, το ποίημά μας, είναι η κόρη μας η Λαμπρινή-Αθηνά. Το βιβλίο αυτό, τους το αφιερώνω…

 

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Δείτε κι αυτά

Χιου Σέλγουιν Μώμπερλυ

Χιου Σέλγουιν Μώμπερλυ

_ γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης - Η ποιητική συλλογή του Αμερικανού ποιητή Έζρα Πάουντ, που φέρει τον τίτλο 'Χιου Σέλγουιν Μώμπερλυ,' αποτελεί μία συλλογή που εντός της, φέρει τα σπαράγματα της εποχής στην οποία γράφηκε και δημοσιεύθηκε (1920).[1] Στην ελληνική γλώσσα, το...

Μια έγνοια

Μια έγνοια

Στο γκρίζο ξοδεύτηκε η Άνοιξη μονάχα παπαρούνες λιγοστές ξέφυγαν απ' τον κανόνα και της προσφέρανε το κόκκινο τα πικραμένα χείλη της να βάψει ένα χαμόγελο χαράς ν' ανθίσει στο βιότοπο των λουλουδιών εκεί που η λύπη εξόριστη στην πέτρα, στην ξερολιθιά κοιτάει να...

Το πρωί που ήρθαν να μας πάρουν, της Τζανίν Ντι Τζιοβάνι

Το πρωί που ήρθαν να μας πάρουν, της Τζανίν Ντι Τζιοβάνι

Η Janine di Giovanni, συνεργάτιδα των New York Times και του Guardian, είναι η σημαντικότερη πολεμική ανταποκρίτρια της γενιάς της κι έχει καλύψει πολέμους και ανθρωπιστικές κρίσεις σε Βοσνία, Αφγανιστάν, Τσετσενία κ. α. Στο βιβλίο αυτό παρακολουθεί τον πόλεμο της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου